SDGs3

SDGs3

เป้าหมายที่ 3 สร้างหลักประกันว่าคนมีชีวิตที่มีสุขภาพดีและส่งเสริมสวัสดิภาพสาหรับทุกคนในทุกวัย (Ensure healthy lives and promote well-being for all at all ages)

ปีงบประมาณ 2562

ชื่อบทความวิจัย The Impact of Thailand’s Universal Coverge Scheme on Household Catastrophic Health Expensiture
ชื่องานวิจัย Analysis of Composition Change of Public-facility-care Users after the Universal Coverage Scheme in Thailand
ชื่อผู้วิจัย Natthani Meemon, Seung Chun Paek
คณะ/สาขาวิชา ภาคสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ As Thailand faced rapid demographic changes with economic growth, single-person households (e.g., elderly people living alone) have become emerging types of family. Thus, this study, using single-person and non-single-person household factors, examined the impact of the Universal Coverage Scheme (UCS) on household catastrophic health expenditure with the national-level health survey data 2015. Specifically, defining household catastrophic health expenditure as out-of-pocket expenditure exceeding 40% of household disposable income.
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา Data Source and Study Sample

The Health and Welfare Survey (HWS) 2015 data was used as the main data source in this study (National Statistical Office of Thailand, 2019). The HWS data, which is a national-level health survey data, consists not only of demographic and socioeconomic characteristics but also health access and utilization information (e.g., health-seeking behavior and OOP expenditure). The National Statistical Office of Thailand releases the data annually or biannually.

Regarding the study sample, the unit of analysis of this study was the household. Thus, households with any members who have received the UCS inpatient services within the last one year were selected as the study sample. We initially planned to conduct both inpatient and outpatient analyses. However, the preliminary analysis that we conducted showed that among all households with any members who have received the UCS outpatient services, no households faced catastrophic health expenditure. Thus, only inpatient analysis was performed in this study.

Variables and Statistical Analysis

Household catastrophic health expenditure, the dependent variable for the analysis, was measured as a dichotomous variable (yes and no). By applying the proposed method by the WHO (2005), if the total amount of OOP health expenditure that a household has spent within the last one year was greater than 40% of the household disposable income, then it was classified into the “yes” group. In the opposite case (smaller than 40%), it was classified into the “no” group. The household disposable income was estimated from subtracting non-consumption expenditure (e.g., taxes and contributions) from total income in each household.

วัตถุประสงค์ This study analyzed whether the selected factors were related to the catastrophic expenditure by performing binary logistic regression analysis.
แหล่งทุนสนับสนุน คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์           Although the UCS has significantly reduced OOP health expenditure and improved health utilization for beneficiaries, it may be hardly expected to achieve further improvement without adequacy of publicsector health resources, which has long been cited as an important determinant of health utilization (Sakunphanit, 2006; Sakunphanit & Suwanrada, 2011; World Bank, 2007). Especially among single-person households, the elderly and unemployed householders are our main concern due to their much greater needs of health care but poorer economic conditions, as this study showed. For these people, even though the UCS eliminates all financial burdens of health utilization, there is still a doubt of improvement of health utilization due to non-medical costs and supports (e.g., Affordable transportation and caretakers).

In general, elderly people tend to have not only a certain level of mobility constraints but also chronic diseases, which require intensive care and support on a regular basis. If they live alone without any connections and supports from families and relatives, such mobility constraints, together with lack of caretakers, are a critical barrier to health utilization. Furthermore, these people tend to live on public pension subsidies alone, which are not enough for their minimum living costs. They do not have additional resources for health care and even for traveling to health facilities. Particularly for those in rural and remote areas where public transportations (e.g., taxies or public buses) are not readily available, such poor economic situations may be a more critical barrier to health access and utilization (Osornprasop & Sondergaard, 2016).

It may imply that health policy alone without any collaborations with other social welfare policies may bring a limited effect and success because one social issue is interrelated with other social issues. Such collaboration may be more important, especially given the aging population. Thus, the government should make an effort to shift from the current health and social welfare policies, which are implemented independently, to an integrated approach, which can comprehensively address such interrelated social issues. For that, restructuring and combining such separate policies and program according to the goals and functions should be the first step.

Web link อำงอิงการดำเนินงาน http://apssr.com/wp-content/uploads/2019/09/RA-11.pdf
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย “You got to love rosin: Solventless dabs, pure, clean, natural medicine.” Exploring Twitter Data on emerging Trends in Rosin Tech Marijuana Concentrates
ชื่องานวิจัย e-Drug Trends: Social media analysis to monitor cannabis and synthetic cannabinoid use
ชื่อผู้วิจัย Dr. Francois Rene Lamy
คณะ/สาขาวิชา  ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ “Rosin tech” is an emerging solventless method consisting in applying moderate heat and constant pressure on marijuana flowers to prepare marijuana concentrates referred to as “rosin.”
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา  English language tweets were collected between March 15, 2015 and April 17, 2017, using Twitter API. U.S. geolocated unique (no retweets) tweets were manually coded to evaluate the content of rosin-related tweets. Adjusted proportions of Twitter users and personal communication tweets per state related to rosin concentrates were calculated. A permutation test was used to analyze differences in normalized proportions between U.S. states with different cannabis legal statuses.
วัตถุประสงค์  To explores rosin concentrate-related Twitter data to describe tweet content and analyze differences in rosin-related tweeting across states with varying cannabis legal statuses.
แหล่งทุนสนับสนุน  National Institute on Drug Abuse (NIDA) USA.
หน่วยงานที่ร่วมมือ  National Institute on Drug Abuse (NIDA) USA.
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ  ระดับนานาชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ Our results indicate that there are higher proportions of personal communication tweets and Twitter users tweeting about rosin in U.S. states where cannabis is legalized. Rosin concentrates are advertised as a safer, more natural form of concentrates, but more research on this emerging form of marijuana concentrate is needed.
Web link อ้างอิงการดำเนินงาน http://resolver.ebscohost.com.ejournal.mahidol.ac.th/openurl?sid=google&auinit

=FR&aulast=Lamy&atitle=%22+You+got+to+love+rosin%3a+Solventless+dabs%2c

+pure%2c+clean%2c+natural+medicine.%22+Exploring+Twitter+data+on+emerging

+trends+in+Rosin+Tech+marijuana+concentrates&id=doi%3a10.1016%2fj.drugalcdep.

2017.10.039&title=Drug+and+alcohol+dependence&volume=183&date=2018&spage

=248&site=ftf-live

SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย A Health-Seeking Behavior of the Uninsured before and after the Universal Coverage Scheme in Thailand
ชื่องานวิจัย Impact of Universal Coverage Scheme in Thailand: Its relation to Healthcare Accessibility and Outcome
ชื่อผู้วิจัย Natthani Meenom, Seung Chun Paek
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ Thailand’s Universal Coverage Scheme (UCS) has improved healthcare access and utilization since its initial introduction in 2002. However, a substantial proportion of beneficiaries has utilized care outside the UCS boundaries. Because low utilization may be an indication of a policy gap between people’s health needs and the services available to them, we investigated the patterns of health-seeking behavior and their social/contextual determinants among UCS beneficiaries in the year 2013.
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา The study findings from the outpatient analysis showed that the use of designated facilities for care was significantly higher in low-income, unemployed, and chronic status groups. The findings from the inpatient analysis showed that the use of designated facilities for care was significantly higher in the low-income, older, and female groups. Particularly, for the low-income group.
วัตถุประสงค์ 1. Who needs health care?

2. What types of health services are utilized?

3. How much is the aver-age OOP payment according to the type of service?

แหล่งทุนสนับสนุน ทุนส่งเสริมนักวิจัยรุ่นใหม่ มหาวิทยาลัยมหิดล (เข้าโครงการสู่มหาวิทยาลัยวิจัย: Talent Management)
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย  ผู้ที่อยู่ในระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าของประเทศไทย
ระดับความร่วมมือ  ระดับนานาชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ This pro-poor impact indicated that the UCS could adequately respond to beneficiaries’ needs in terms of vertical equity. However, we also found that a considerable proportion of beneficiaries utilized out-of-network ser-vices, which implied a lack of universal access to policy services from a horizontal equity point of view. Thus, the policy should continue expanding and diversifying its service benefits to strengthen horizontal equity. Particularly, private sector involvement for those who are employed as well as the increased unmet health needs of those in rural areas may be important policy priorities for that. Lastly, methodological issues such as severity adjustment and a detailed categorization of health-seeking behaviors need to be further considered for a better understanding of the policy impact.
Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://www.researchgate.net/publication/310515539_Thailand’s_universal_coverage_scheme_and_its_impact_on_health-seeking_behavior
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง: SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย Factors associated with unmet need for healthcare among older adults in Thailand
ชื่องานวิจัย Universal Coverage Scheme in Thailand: Health-seeking Behavior and Unmet Healthcare Needs
ชื่อผู้วิจัย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ณัฐณีย์ มีมนต์, Dr. Seung Chun Paek
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ Although Thailand’s Universal Coverage Scheme (UCS) has provided almost free healthcare access, there is still a concern of unmet healthcare need especially for older adults due to their mobility limitations.
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา Regression analyses with the nationwide Health and Welfare Survey 2015 data were performed to explore socioeconomic characteristics of older adults, and investigate whether the socioeconomic characteristics were associated with unmet healthcare need.
วัตถุประสงค์ This study investigated factors associated with unmet healthcare need among older adults under the UCS context. Descriptive and binomial logistic
แหล่งทุนสนับสนุน เงินทุนวิจัยภายในมหาวิทยาลัยมหิดล (เงินรายได้คณะฯ)
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ By the results, policy interventions must set priorities of older adults according to their vulnerability. Specifically, older adults who have a mobility limitation and live alone without a regular connection or support must be the first target group. In the short term, the current village health volunteer program should assist the urgent needs of older adults through home care and emergency van arrangement services. In the long-term, the government should continue the investments for the current limited healthcare resources through the National Health Development Plan.
Web link อ้างอิงการดำเนินงาน http://apssr.com/wp-content/uploads/2019/06/RA-13-1.pdf
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย การบูรณาการมิติเพศภาวะในการดูแลรักษาผู้ป่วยวัณโรค: ประสบการณ์จากบุคลากรด้านสุขภาพ
ชื่องานวิจัย การเสริมสร้างความเข้มแข็งการควบคุมวัณโรคอย่างมีคุณภาพในกลุ่มประชากรด้อยโอกาสและการเสริมสร้างพลังชุมชนเพื่องานวัณโรค
ชื่อผู้วิจัย คุณากร การชะวี, พิมพ์วัลย์ บุญมงคล, สร้อยบุญ ทรายทอง, รณภูมิ สามัคคีคารมย์, สมเกียรติ ศรประสิทธิ์, โธมัส กวาดามูซ
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ           สถานการณ์วัณโรคในปัจจุบันถือว่าเป็นปัญหาใหญ่ที่ทั่วทั้งโลกกำลังเผชิญกับผู้ป่วยวัณโรคที่มีถึง 16-20 ล้านคน เกือบครึ่งหนึ่งนั้นอยู่ในระยะแพร่เชื้อ (Infectiouscases) (World Health Organization: 2006) โดยในปี  พ.ศ. 2557 พบว่า มีผู้ติดเชื้อรายใหม่ถึง 10.4 ล้านคนทั่วโลก (World Health Organization, 2017) โดยเฉพาะกับในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่พบผู้ติดเชื้อรายใหม่และผู้กลับมาติดเชื้อซ้ำสูงขึ้นประมาณ 960,000 คน ยิ่งไปกว่านั้นประเทศไทยอยู่ใน 30 อันดับของประเทศที่มีอัตราของผู้ป่วยวัณโรคที่สูง จากรายงานของ WHO โดยมีตัวเลขประมาณการณ์อยู่ที่ 68,000 คน (WorldHealth Organization, 2016)

จากงานวิจัยทั้งในสังคมไทย และในหลายประเทศมีข้อค้นพบว่า วัณโรค นั้นเป็นโรคที่ถูกผูกโยงเข้ากับสังคมวัฒนธรรม ที่สัมพันธ์กับความเป็นชายและหญิง โดยวัณโรคสำหรับสังคมไทยยังถูกให้คำนิยามว่า เป็นโรคที่เกิดขึ้นในผู้ชาย เพราะการใช้ชีวิตโลดโผน และหากเกิดในผู้หญิงจะถูกมองว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี เที่ยวกลางคืน ซึ่งส่งผลให้เกิดการเข้าถึงระบบบริการสุขภาพล่าช้า (Soonthorndhada, 2008 cited in Boonmongkon, Saithong, andSamakkeekarom, 2012) โดยในหลาย ๆ สังคม พบว่า ผู้หญิงจะมีภาวะการปิดบัง หรือมีประสบการณ์การตีตราเกี่ยวกับวัณโรคที่สูง (Somma, Auer, Abouihia, and Weiss, 2001; Weiss et al., 2006) และสำหรับผู้ชาย ความเป็นผู้ชายที่มีภาวะเป็นผู้นำ ทำให้รู้สึกขาดอำนาจและไร้ค่าเมื่อต้องตกอยู่ในภาวะพึ่งพิงและเป็นผู้ป่วยทำให้ผู้ชายบางส่วนไม่ยอมกินยาต่อเนื่องเพราะไม่ต้องการการแสดงภาวะการพึ่งพิง เป็นต้น และเนื่องจากวัณโรคถูกให้ความหมายโดยกลุ่มคนในสังคมซึ่งมีอำนาจในการนิยามโรคว่าเป็นโรคน่ากลัว โรคสังคมรังเกียจ โรคของคนบาป คนไม่ดี และเมื่อผู้ป่วยตรวจพบว่า ตัวเองเป็นวัณโรคก็จะมีพฤติกรรมของการหลบซ่อน หลีกเลี่ยงที่จะพบปะผู้คน (Johansson, Diwan, Huong, and Ahlberg,1996) ไม่ยอมพบเมื่อเจำหนำที่ด้านสาธารณสุขไปเยี่ยมบ้านหรือบางคนเลือกที่จะรับการรักษาในสถานพยาบาลไกลบ้าน เพื่อปกปิดความเจ็บป่วยของตน (Wynne et al., 2014) และในประเทศไทย พบว่า มากกว่าร้อยละ 50 ของผู้ป่วยวัณโรคถูกสังคมรังเกียจและตีตรา (Kipp et al., 2011) โดยการรักษาวัณโรคนั้นต้องกินยาให้ครบตามแผนการรักษา  ซึ่งในกระบวนการการกินยานั้นมีการใช้ระบบการคอยเฝ้า และกำกับให้ผู้ป่วยกินยาต่อหน้า (Directly Observed Treatment: DOT) (World HealthOrganization, 1997, 2002a, 2002b) ซึ่งทำให้ผู้ป่วยรู้สึกไร้อำนาจ และรู้สึกไม่สามารถเป็นผู้นำครอบครัวได้ (Samakkeekarom, Boonmongkon, and Subongkot,2013) ผู้ป่วยได้รับคำแนะนำให้ใช้หน้ากากอนามัยหรือผ้าปิดปากหรือจมูกเมื่อไอ จาม ทุกครั้ง ข้อควรปฏิบัติดังกล่าวอาจสามารถทำได้ง่ายในการรักษาโรคทั่วไปแต่สำหรับผู้ป่วยวัณโรค และผู้ป่วยวัณโรคที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี ไม่ใช่เรื่องที่สามารถทำได้ง่าย เพราะสังคมตีตรา รังเกียจ และจ้องมองพวกเขา การตระหนักรู้และการปฏิบัติต่อผู้ป่วยของบุคลากรด้านสุขภาพจึงมีความสำคัญต่อการเข้ารับบริการ และการรักษาอย่างต่อเนื่องของผู้ป่วยวัณโรค ผู้ป่วยวัณโรคจะรู้สึกพอใจมากกว่าที่จะเข้าพบบุคลากรด้านสุขภาพที่ไม่แสดงท่าทีรังเกียจ มีการแสดงความเห็นใจ เข้าอกเข้าใจสภาวะต่าง ๆ  ที่ตนเองต้องเผชิญ(Eastwood andHill, 2004)

ดังนั้นจะเห็นได้ว่าวัณโรคเป็นโรคที่ผูกติดกับการให้ความหมายของผู้คนและสังคม ส่วนหนึ่งที่อำนาจในการกำหนดความหมายเชิงลบต่อโรคและผู้ป่วย ซึ่งไม่สามารถอธิบายหรือวิเคราะห์ได้ด้วยแนวคิดระบาดวิทยาแต่เพียงอย่างเดียว แต่มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้แนวคิดระบาดวิทยาวัฒนธรรม (Cultural epidemiology)ในการทำความเข้าใจวัณโรค เพราะวัณโรคไม่ใช่โรคทางชีววิทยาเท่านั้น แต่เป็นโรคที่ผูกติดกับสังคมวัฒนธรรม (Weiss, 2001) การดูแลผู้ป่วยวัณโรคของบุคลากรด้านสุขภาพจึงควรต้องทำความเข้าใจผู้ป่วยผ่านมุมมองด้านสังคม เศรษฐกิจ ความเป็นตัวตน รวมถึงปัจจัยแห่งความไม่เท่าเทียมกันของหญิงและชาย ซึ่งส่งผลอย่างยิ่งต่อการเข้าถึงทรัพยากร และด้วยสภาวการณ์นี้หากมองผ่านการวิเคราะห์เพศภาวะ (Gender analysis) ภายใต้บริบทของเศรษฐกิจ ชนชั้น ชาติพันธุ์ อายุ การศึกษาระบบความเชื่อ และวัฒนธรรม ซึ่งเพศที่แตกต่างกันภายใต้บริบทต่าง ๆ   นี้มีผลอย่างยิ่งต่อการติดเชื้อ (Hudelson, 1996) และถ้าบุคลากรด้านสุขภาพสามารถวิเคราะห์เพศภาวะผู้ป่วยได้อย่างรอบด้าน ก็จะช่วยให้เห็นประเด็นที่ต้องให้ความละเอียดอ่อนต่อผู้ป่วยแต่ละราย ซึ่งมีผลต่อความสำเร็จในการดูแล เยียวยารักษาตนเอง การเข้าถึงการรักษา การปฏิบัติตามคำแนะนำของผู้รักษา (Boonmongkon, Saithong, and Samakkeekarom, 2012)

การบูรณาการมิติเพศภาวะในงานวัณโรค(Gender mainstreaming) จึงหมายรวมถึง การทำความเข้าใจผู้ป่วยและสภาพแวดล้อมสังคมในชุมชนผู้ป่วย เพื่อส่งเสริมให้เกิดความเสมอภาคเท่าเทียมกันทางสุขภาพในเพศหญิงและชายที่มีความต้องการ ข้อจำกัดที่แตกต่างกัน ซึ่งความแตกต่างเหล่านี้มีส่วนสำคัญต่ออำนาจในการเข้าถึงทรัพยากรที่เป็นปัจจัยสำคัญในการเข้าถึงระบบบริการสุขภาพ ถ้าบุคลากรด้านสุขภาพสามารถบูรณาการมิติเพศภาวะในงานวัณโรคได้ จะสามารถนำไปสู่การวางแผนการส่งเสริม ดูแล และรักษาที่มาจากความต้องการที่แท้จริงของผู้ป่วยวัณโรคอันจะนำไปสู่ความสำเร็จในการรักษาได้ (Boonmongkon, Saithong,and Samakkeekarom, 2012)

การบูรณาการมิติเพศภาวะในงานวัณโรคจึงได้ถูกนำมาเป็นหนึ่งในยุทธศาสตร์ที่สำคัญในการทำงานด้านวัณโรค โดยองค์การอนามัยโลกได้เสนอให้การทำงานวัณโรคของบุคลากรด้านสุขภาพนั้นมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องคำนึงถึงปัจจัยทางสังคมที่มีอิทธิพลต่อปัญหาวัณโรคโดยเฉพาะเพศภาวะที่มีส่วนสำคัญต่อความเจ็บป่วยการให้ความหมายต่อการดูแลรักษาตนเองที่แตกต่างกันของชาย หญิง ทำให้เกิดการเข้าถึงระบบบริการ และส่งผลต่อการรักษาที่แตกต่างกัน ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นปัจจัยที่สำคัญต่อความสำเร็จของการรักษาวัณโรค  แต่การดำเนินงานบูรณาการมิติเพศภาวะในงานวัณโรคในระบบบริการสุขภาพของประเทศไทยทั้งระดับของการปฏิบัติการและระดับนโยบาย ยังไม่มีการปฏิบัติงานที่เป็นรูปธรรม โดยเฉพาะบุคลากรด้านสุขภาพที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยแต่ยังขาดมุมมองเรื่องเพศภาวะ (Boonmongkon,Saithong, Samakkeekarom, Sornprasit, andKanchawee, 2014) บทความนี้ผู้วิจัยจึงต้องการอธิบายวิธีการบูรณาการมิติเพศภาวะในงานวัณโรคจากประสบการณ์ของบุคลากรด้านสุขภาพในการดูแลผู้ป่วยวัณโรคผ่านการให้ความสำคัญ และนำมาเป็นส่วนหนึ่งในการดูแลผู้ป่วยวัณโรค ผ่านการเยี่ยมบำน การจัดกิจกรรมลดการตีตราและอคติในชุมชน เป็นต้น ซึ่งจะเป็นแนวทางในการพัฒนาและประยุกต์ใช้การบูรณาการมิติเพศภาวะในระดับบุคลากรด้านสุขภาพในการดูแลผู้ป่วยวัณโรคและดูแลผู้ป่วยที่มีปัญหาสุขภาพที่ละเอียดอ่อนอื่น ๆ ต่อไป

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา           การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research: PAR) เก็บข้อมูลผ่านการสังเกตสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่มซึ่งการวิจัยครั้งนี้แบ่งเป็น 6 ระยะ ดังนี้ระยะที่ 1 สร้างความตระหนักในประเด็นเพศภาวะในงานวัณโรคในระดับผู้ปฏิบัติการ (การจัดเวทีระดมสมอง) ระยะที่ 2 อบรมการใช้เครื่องมือในการบูรณาการมิติเพศภาวะ(วิเคราะห์เพศภาวะ) สำหรับผู้ปฏิบัติการ และทบทวนองค์ความรู้อย่างสม่ำเสมอ (Refresher training) ระยะที่ 3 ผู้ปฏิบัติงานแต่ละจังหวัดดำเนินกิจกรรมเพื่อลดการตีตราในชุมชนและใช้เครื่องมือวิเคราะห์เพศภาวะในการทำงานวัณโรค ระยะที่ 4 รณรงค์สร้างความตระหนักในความสำคัญของการบูรณาการมิติเพศภาวะในงานด้านวัณโรค และลดการตีตราผู้ป่วยในระดับผู้บริหารและผู้วางนโยบาย ระยะที่ 5 อบรมการใช้เครื่องมือในการบูรณาการมิติเพศภาวะสำหรับอาสาสมัครในชุมชน (วิเคราะห์เพศภาวะ) และระยะที่ 6 นิเทศงานติดตามประเมินผลโครงการโดยมีระยะเวลาในการทำงานวิจัยทั้งหมด 5 ปี (พ.ศ.2552-2557) ผู้ให้ข้อมูล คือ บุคลากรด้านสุขภาพที่ดูแลและรักษาผู้ป่วยวัณโรคในโรงพยาบาลศูนย์ในพื้นที่จังหวัดลำพูน จังหวัดขอนแก่น จังหวัดนครปฐม จังหวัดภูเก็ต และจังหวัดระยอง จำนวน 78 คน แบ่งเป็นแพทย์ 4 คน พยาบาล 25 คน นักวิชาการสาธารณสุข 33 คน เจ้าพนักงานสาธารณสุข 12 คน เภสัชกร 1 คน และเจำหน้าที่ 3 คน โดยมีเกณฑ์การคัดเลือกดังนี้ 1) เป็นผู้ที่ปฏิบัติงานในส่วนของการดูแลและรักษาผู้ป่วยวัณโรค เช่น คลินิกวัณโรคเป็นต้น 2) เป็นผู้ที่เข้าร่วมการพัฒนาศักยภาพของโครงการตั้งแต่ปีที่ 1– 5
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการบูรณาการมิติเพศภาวะในการดูแลรักษาผู้ป่วยวัณโรคของบุคลากรด้านสุขภาพ พื้นที่

5 จังหวัดของประเทศไทย ได้แก่ จังหวัดลำพูน จังหวัดภูเก็ต จังหวัดนครปฐม จังหวัดระยอง และจังหวัดขอนแก่น

แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
หน่วยงานที่ร่วมมือ โรงพยาบาลศูนย์ในพื้นที่จังหวัดลำพูน จังหวัดขอนแก่น จังหวัดนครปฐม จังหวัดภูเก็ตและจังหวัดระยอง
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์           1. การวิเคราะห์เพศภาวะมีความสำคัญต่อการรักษาผู้ป่วยวัณโรคทุกขั้นตอนจากผลการศึกษาประสบการณ์การบูรณาการมิติเพศภาวะในการดูแลผู้ป่วยวัณโรคของบุคลากรด้านสุขภาพนั้น พบว่า เพศภาวะ เป็นปัจจัยสำคัญที่มีความสำคัญต่อการรักษาวัณโรคของผู้ป่วยซึ่งการทำความเข้าใจเรื่องเพศภาวะนั้นมีความซับซ้อน เนื่องจากเพศภาวะนั้นไม่ใช่แค่เรื่องเพศเชิงกายภาพของหญิงชายแต่เป็นปัจจัยที่ถูกประกอบสร้างจากสังคมที่สร้างความเป็นหญิงและความเป็นชายซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่ต้องอาศัยการทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งดังผลการศึกษาที่พบว่า บุคลากรด้านสุขภาพนั้นต้องอาศัยเวลาในการเข้าถึงผู้ป่วย และทำความเข้าใจสภาพสังคม เศรษฐกิจความคิดความเชื่อและความต้องการของผู้ป่วยหญิงชายที่มีความแตกต่างกันอันจะนำไปสู่การให้บริการการรักษาและดูแลผู้ป่วยที่มีประสิทธิภาพ เช่น การเยี่ยมบ้านต้องทำงานกับตัวผู้ป่วยทำความเข้าใจตัวตน ข้อจำกัด ความคิดความเชื่อมของผู้ป่วยเกี่ยวกับการกินยา หรือการให้ความหมายต่อความเจ็บป่วยซึ่งจะมีความแตกต่างกัน ต้องพูดคุยกับคนในครอบครัวเพื่อสร้างความเข้าใจและเห็นความสำคัญร่วมกัน โดยไม่ใช้อำนาจการสั่งการการจ้องจับผิดซึ่งถือว่าเป็นการเสริมพลังอำนาจให้กับผู้ป่วยโดยการลดใช้อำนาจเหนือ งดการสั่งการ และเน้นการสร้างพลังเชิงบวกและสนับสนุนในสิ่งที่เป็นความต้องการที่แท้จริงของผู้ป่วยในการดูแลรักษาตนเองภายใต้ข้อจำกัดที่แตกต่างกันของผู้ป่วยเป็นต้น ซึ่งผลการศึกษานี้สอดคล้องกับการศึกษาในประเทศเวียดนามของ Thorson and Johansson (2004) และLong, Johansson, Diwan and Winkvist (1999) ที่กล่าวถึง ความสำคัญของเพศภาวะ ความเป็นผู้หญิงและผู้ชายที่มีลักษณะการใช้ชีวิตความคิดความเชื่อและบทบาททางเพศที่แตกต่างกัน ซึ่งส่งผลอย่างยิ่งกับภาวะการเจ็บป่วยของผู้ป่วยวัณโรคตั้งแต่การรับเชื้อการเข้ารับการรักษาการกินยาอย่างต่อเนื่องโดย Thorson and Johansson (2004) ได้ยกตัวอย่างของบทบาททางเพศที่แตกต่างกันทำให้เกิดการเข้าถึงการรักษาที่แตกต่างกันของหญิงและชาย กล่าวคือ ผู้ชายในสังคมเวียดนามถือเป็นผู้นำ และมีอำนาจในการควบคุมทรัพยากรเช่น เงินและเวลาที่ใช้ดูแลครอบครัว ทำให้ผู้ชายสามีเข้าถึงการรักษาได้เร็วกว่าผู้หญิงซึ่งต้องใช้จ่ายเงินของสามีและยังไม่มีเวลาในการที่จะไปโรงพยาบาลเพราะต้องดูแลลูก ๆ และครอบครัวของสามีทำให้ผู้หญิงเข้าถึงการรักษาช้ากว่าผู้ชายถึง 1.6 สัปดาห์ในเวียดนาม และสำหรับในประเทศไทยก็มีรายงานถึงการที่ผู้หญิงเข้าถึงการรักษาได้ช้ากว่าผู้ชายประมาณ 7 วัน (Ngamvithayapong, Yanai, Winkvist and Diwan, 2001) นอกจากนั้นแล้วถึงแม้ผู้หญิงและผู้ชายจะเข้าถึงการรักษา แต่ผู้หญิงก็มีแนวโน้มที่จะไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์มากกว่าผู้ชายด้วยเหตุผลที่ว่าจะต้องปรึกษากับสามีหรือถามไถ่เพื่อน ๆ ของพวกเธอก่อน จึงเป็นเหตุให้ผลการรักษาของทั้งผู้ชายและผู้หญิงมีความแตกต่างกันและในการรักษาวัณโรคนั้นถึงแม้ว่ายารักษาจะไม่มีค่าใช้จ่ายแต่จากการศึกษาวิจัยครั้งนี้พบว่าผู้หญิงยังมีความกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในการเข้าถึงการรักษาเพราะเธอต้องพึ่งพาสามีหรือคิดถึงความเป็นอยู่ของครอบครัวก่อนสุขภาพของตน และสำหรับผู้ชายจะมีความกังวลที่จะต้องหยุดงาน ต้องตกอยู่ในภาวะพึ่งพิง เช่นเดียวกับงานของLong, Johansson, Diwan and Winkvist (1999) ที่พบว่า ค่าใช้จ่ายในการเข้าถึงบริการสุขภาพนอกจากค่ายารักษาวัณโรคนั้น ก็ยังมีอยู่มากไม่ว่าจะเป็นค่าเดินทางค่าเสียเวลาค่าอาหารที่โรงพยาบาลค่าเสียโอกาสในการทำงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่บุคลากรด้านสุขภาพจะต้องคำนึงถึงด้วย

2. การตีตราในผู้ป่วยและมายาคติของชุมชนต่อวัณโรคสะท้อนระบบความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่ไม่เท่าเทียมกันนอกจากนั้นแล้วจากผลการศึกษา พบว่าบุคลากรด้านสุขภาพมีความจำเป็นที่จะต้องลดการตีตราในชุมชน เพราะเนื่องมาจากวัณโรคเป็นโรคที่มีความผูกโยงกับระบบความคิดความเชื่อ มายาคติเกี่ยวกับโรคอันส่งผลให้ชุมชน สังคมมีทัศนคติเชิงลบต่อผู้ป่วยวัณโรค ทำให้ผู้ป่วยวัณโรคไม่กล้าเข้ารับการรักษาแยกตัวออกห่างจากชุมชน ซึ่งสอดคล้องกับการศึกษาของ Khan (2012) ซึ่งได้ศึกษาประสบการณ์การเจ็บป่วยของผู้หญิงอินเดียที่เป็นวัณโรคโดยผลการศึกษาชี้ให้เห็นอย่างลึกซึ้งถึงความเป็นผู้หญิง อำนาจในการเข้าถึงทรัพยากร อันได้แก่ ความรู้และความสามารถในการจัดการสภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่น้อยไม่ว่าจะเป็นเรื่องการรักษาความสะอาดการป้องกันการติดเชื้อและยังรวมถึงความคิดความเชื่อและการตีตราในชุมชน ว่าวัณโรคเป็นโรคที่เกิดจากการผิดประเพณีการเป็นผู้หญิงไม่ดีเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ส่งเสริมให้เกิดการเจ็บป่วยและปิดบังอาการของผู้ป่วยวัณโรคซึ่งการปิดบังและการตีตรานี้ยังตรงกับการศึกษาของ Long et al. (2001) ที่กล่าวถึงการตีตราวัณโรคว่าเป็นโรคของคนจนไม่มีการศึกษา เป็นแล้วตาย ถูกรังเกียจจากครอบครัวและชุมชน ซึ่งก่อให้เกิดการแยกตัวและปิดบังโรคต่อชุมชนอันก่อให้เกิดการแพร่เชื้อในชุมชนโดย Samakkeekarom& Limsomboon (2014) ได้ให้ข้อเสนอแนะในการทำงานชุมชนเพื่อลดการตีตราผู้ป่วยวัณโรคว่าต้องเน้นการทำงานเชิงรุกด้วย จากผลการวิจัยชิ้นนี้ พบว่า บุคลากรด้านสุขภาพร่วมกับชุมชนได้มีการจัดกิจกรรมเชิงรุกในชุมชนด้วยการจัดเวทีชุมชนให้มีกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การนำบุคคลตัวอย่างที่หายป่วยจากวัณโรคมาเล่า และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ เพื่อเปลี่ยนมุมมองของผู้ป่วยวัณโรคและชุมชนให้มีทัศนคติเชิงบวกลดการตีตราซึ่งจะสามารถสร้างให้เกิดสภาวะแวดล้อมที่เป็นปัจจัยสำคัญในการดูแลรักษาผู้ป่วยวัณโรค

3. ระบบการจัดการองค์กรในระบบบริการสุขภาพที่มีผลกระทบต่อการดูแลผู้ป่วยวัณโรคจากผลการศึกษาถึงแม้ว่าบุคลากรด้านสุขภาพจะใช้มุมมองด้านเพศภาวะในการดูแลผู้ป่วยวัณโรคพยายามทำหน้าที่ดูแลผู้ป่วยอย่างรอบด้าน ทั้งการดูแลเชิงปัจเจกที่ลดการใช้อำนาจและเสริมพลังอำนาจให้ผู้ป่วยวัณโรค การทำงานในระดับชุมชนในการลดการตีตราในชุมชน เพื่อให้ผู้ป่วยมีสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเข้าถึงการรักษาและการเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่องแต่การทำงานในระดับการจัดการองค์กรและระบบสาธารณสุขกลับยังคงไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควรโดยระบบบริการยังไม่สามารถเอื้ออำนวยให้เกิดความละเอียดอ่อนในระดับการจัดระบบบริการได้ซึ่งจะส่งผลให้การดำเนินงานไม่มีความต่อเนื่อง บุคลากรด้านสุขภาพมีความเหนื่อยล้ากับการทำงานในระบบบริการที่ไม่สนับสนุนการทำงานของผู้ปฏิบัติงาน ซึ่งสอดคล้องกับงานวิจัยของ Leiter and

Maslach (1988) ที่ศึกษาภาวะเหนื่อยล้าจากการทำงานของบุคลากรในโรงพยาบาลในประเทศสหรัฐอเมริกาพบว่า การปฏิบัติตามกฎองค์กร ข้อผูกมัดหรือภาระที่ได้รับมอบหมายจากองค์กรนั้นทำให้บุคลากรมีภาวะความเหนื่อยล้าสูงกว่าปัจจัยอื่น ๆ เช่น ภาวะทางอารมณ์ส่วนบุคคล บทบาทหน้าที่ที่ขัดแย้งกัน หัวหน้างาน และเพื่อนร่วมงาน ดังนั้น การปรับเปลี่ยนโครงสร้างขององค์กรให้ตอบสนองต่อการทำงานของบุคลากรทางการแพทย์นั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญเพื่อสร้างให้เกิดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการทำงาน สร้างพื้นที่ที่ให้บุคลากรทางการแพทย์ได้ใช้ศักยภาพมีความสุขกับการทำงานมากขึ้นและลดภาวการณ์เหนื่อยล้า ความเครียด ความเบื่อหน่ายต่อการทำงานอันจะทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรด้านสุขภาพลดลง และอาจทำให้เกิดการลาออกจากงานหรือการลางานยาวของบุคลากรได้ (Wrightand Bonett,1997) ดังนั้นการทำงานวัณโรคนั้น การพัฒนาศักยภาพของบุคลากรด้านสุขภาพเป็นสิ่งสำคัญก็จริงแต่ถ้าบุคลากรด้านสุขภาพยังคงต้องทนอยู ่ในระบบที่ไม่ตอบสนองต่อการทำงาน การย้ายงานที่ทำให้ผู้ปฏิบัติงานใหม่และผู้ปฏิบัติงานเก่าเกิดความเหนื่อยล้าในการปฏิบัติงานปัญหาต่าง ๆ ก็จะถูกทับถม ไม่ได้รับการแก้ไข บุคลากรด้านสุขภาพที่มีศักยภาพก็จะลาออก และผู้ป่วยก็คือผู้ที่ต้องรับผลของระบบบริการเหล่านั้นนั่นเอง

Web link อ้างอิงการดำเนินงาน https://he01.tci-thaijo.org/index.php/CUNS/article/view/200497/140163
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี
ชื่อบทความวิจัย The Possibility of Tobacco-Free Generation Law Enactment
ชื่องานวิจัย ความเป็นไปได้ในการบัญญัติกฎหมายเพื่อห้ามเด็กที่เกิดใหม่สูบบุหรี่ตลอดอายุ
ชื่อผู้วิจัย นายกฤษฎา แสงเจริญทรัพย์ รองศาสตราจารย์ ดร. เชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ           The hazard of tobacco products and their smoke has been a critical issue that affects the Thai people’s health. Tobacco smoke contains 70 carcinogenic substances (Iamwut et. al., 2013). It has a negative effect on the smokers themselves as well as others who breathe in secondhand smoke (Bureau of Tobacco Control, 2012). In addition, the residual toxic substances left by the smoke are known as third-hand smoke (Iamwut et. al., 2013). Despite the emergence of awareness and acknowledgement on the harm of tobacco and serious attempts to show how danger smoking is through various media, along with legislative measures including tobacco advertisement ban, sales of tobacco control, smoke-free public area designation, and tax measures with an intention to reduce cigarette and tobacco consumption, in the conventional Thai society’s norm and attitude, smoking is still seen as a small matter. The effects of smoking on health are not immediate but rather chronic and, unlike the effects of alcohol consumption or drug abuse, they are not apparent to the public. This results in the smoking still being normal and common throughout Thailand, especially among children and youths.

Nowadays, the Thai society is facing the issue of young smokers who are children and youths, and the number tends to increase (Bureau of Tobacco Control, 2012). This corresponds with the situation in foreign countries where cigarette is the most used drug among teenagers (Regoli et. al, 2011). Section 45 of the Child Protection Act, 2003 states that children are prohibited from buying or using cigarettes and if violated, the officer will have the authorization to interrogate the child to obtain personal information. An appointment will also be sent to the parents to meet and discuss in order to establish an agreement. However, the main factor is the environment in which the children and the youths grew up, which has made them grow accustomed to cigarette smoke. From seeing their own parents or guardians smoking at home, spending time with their friends, which are an important social subunit (Regoli et al, 2011), and the different social context, norm, and attitude on the cigarette in each region. All of these have contributed to children and youth imitating the behaviors (Tibbetts, 2015; Maneepakorn, 2012). This is another main reason for said behavior has been passed on through the generations and influences the smoking behavior among teenagers, especially in universities. A lot of students smoke both inside and outside the campus area, along with in the dormitory.

Despite smoking being illegal in some countries and deemed as a criminal act that should be controlled, according to the concept of criminology, there are three principle types of social control: formal control, informal control, and medical control (Chriss, 2007). Although legislative control is an important mechanism frequently used in social control (Sites, 1975) as it is clearly stated both in the aspect of legislative restriction and penalty for violators, law enforcement is effective only when it complies with the crime prevention theory. It must be prompt, firm, and sharp (Lilly et. al, 2013) However, if the violator is a child or a youth, exception or reduction applies. This also reduces the efficiency of law enforcement, specifically on child or teenage smokers. Therefore, the idea of raising children and youths in completely tobacco-free environment became a preferable alternative for resolving this issue. It is important to implement a law to prevent new smokers from having access to tobacco products. The fundamental principle is to keep children away from smoking since the beginning by controlling their environment, such as banning smoking in residential areas or areas which children and youths frequent. Some penalty for parents has also been considered,

as stated in the National Council for Peace and Order’s Order number 22/2558 about the preventive and corrective measure for car and motorcycle racing on the road and entertainment complex and establishment for entertainment purpose control, in order that children and youths grow up in tobacco-free environment. For said reasons, a study on the possibility for enacting tobacco-free generation laws, as well as related problems and difficulties, shall be conducted. However, this can also be viewed as restricting the rights of the people. In addition, the laws will be enforced throughout the country. It is therefore necessary to seek opinions from law experts and practitioners with relevant experiences in each region in order to understand the different value, attitude and context. A specific law

enactment guideline can then be created and the laws can be appropriately and efficiently established.

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา This is a qualitative research which involves documentary research of laws, theories, books, academic articles, information from electronic media and relevant documents in Thailand and other countries. A descriptive and analytical approach was used to conclude and propose an appropriate and efficient guideline.
วัตถุประสงค์ To study the tendency and possibility of tobacco-free generation law enactment.
แหล่งทุนสนับสนุน ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ (ศจย.) ภายใต้สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์           Although no law has been solidly enacted for lifetime smoking control among children and youths in the countries where case studies were conducted, the principles and ideas generated have created new aspects and alternatives which could eventually lead to the control of population who may begin smoking. For Thailand, tobacco-free generation law enactment may be possible in the future. Therefore, preparation in various aspects may be needed in order to apply the guideline in law implementation, especially from government agencies involved in law enactment and enforcement. From the study, the researchers would like to suggest the followers:

1) The government should work on preparing and educating the public so that the people are aware of the importance of health care and safety. Top-down approach, in other words, paternalistic law enactment, should not be used. The government should not view its people as subordinates but instead implement a strategy that promotes understanding among the people to get their support. Once the people understand and realize the importance and the reason behind the law enactment, the law enforcement will be solid and cannot be weakened by tobacco producers. However, the law enactment should not happen too suddenly because there might be a big wave of resistance from the people. A clear strategy should be used in order to get the plan implemented over the period of 20 years. This approach is recommended because the researchers would like the government to spend most of the time on coordinating and adjusting the way of thinking and operating among different agencies and developing awareness and understanding among the public. The content used in creating the awareness shoulf be contemporary, comprehensible and approachable for the people. It should also be realistic, concrete, and not overly idealistic since such content will not receive much appreciation from the people, especially children and youths.

2) A legislative guideline should be utilized to help create tobacco-free environment while campaigns are being run. The law should focus on controlling the environment or creating tobacco-free environment, in which children can grow up without any factor that may stimulate the desire to smoke. This will also reduce the chance of children imitating their role models such as parents, guardians, teachers. Stipulating that children born after a certain year stated by the law belong to the tobacco-free generation is not easy. Developing good understanding among the people takes time, especially about the law enforcement. Utilizing a legislative guideline to help create tobacco-free environment is more likely to induce a substantial movement in a short term as a preparation measure for developing a tobacco-free generation in the Thai society.

3) The political instability is an important factor that affects the policy or guideline for the lawenactment. This is an uncontrollable factor. Therefore, the corrective guideline would be toencourage and support private organizations’ investigation on the government’s policyimplementation. That is, despite the fact that the administrative authorization is transferred to a different person, the change should not adversely affect any policy that enhances the people’s livelihood or health care. Ifa any change is made to the said policy, an explanation along with a suggestion for a better policy to replace the terminated one. Nowadays, investigation in this manner has become easier, especially on the government’s operation. It has also become easier to make complaints through social media networks like Facebook, Line and Twitter.

Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://so01.tci-thaijo.org/index.php/APSR/article/download/242082/164188/
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย Parents’ Knowledge, Beliefs, and Acceptance of the HPV Vaccination in Relation to their Socio-demographics and Religious beliefs: A Cross-Sectional Study in Thailand
ชื่องานวิจัย ความรู้ ความเชื่อ และการยอมรับวัคซีนป้องกันเชื้อไวรัสที่ทำให้เกิดมะเร็งปากมดลูก: มุมมองจากผู้ปกครองประเทศไทย
ชื่อผู้วิจัย Maria Grandahl, Seung Chun Paek, Siriwan Grisurapong, Penchan Sherer Tanja Tyden, Pranee Lundberg
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ Thailand has one of the world’s highest prevalence of cervical cancer, mainly caused by the human papillomavirus (HPV). HPV infections can successfully be prevented by vaccination, which is available at a cost but not yet implemented in the national vaccination program. Parents play a critical role in deciding whether to vaccinate their child against HPV. Thus, the aim was to examine the association between parents’ knowledge, beliefs, and acceptance of the HPV vaccination for their daughters, considering their socio-demographics and religious beliefs.
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา A cross-sectional design was used among three schools in Thailand: Nakhon Phatom province (suburban) and Bangkok (urban). Parents of 9–12-year-old daughters completed the questionnaires, guided by the Health Belief Model.
วัตถุประสงค์ To examine the association between parents’ knowledge, beliefs, and acceptance of the HPV vaccination for their daughters, considering their socio-demographics and religious beliefs.
แหล่งทุนสนับสนุน The Swedish Foundation for International Cooperation in Research and Higher Education (STINT)
หน่วยงานที่ร่วมมือ โรงเรียนในกรุงเทพมหานครและจังหวัดนครปฐม
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย  –
ระดับความร่วมมือ  ระดับนานาชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ We found associations between parents’ knowledge, beliefs, and acceptance of the HPV vaccination for their young daughter, in relation to their socio-demographic variables and religious beliefs. Parents who reported religion as being important were more in favor of the HPV vaccination compared to parents who reported religion as being of less importance. Four out of ten of the included mothers had never undergone a cervical cancer screening but had accepted previous childhood vaccinations for their daughters. Acceptance of the vaccine was high, and we believe our results are promising for future implementation of the HPV vaccination in the national childhood vaccination program in Thailand.
Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5814087/
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 Good Health and Well-being
ชื่อบทความวิจัย ยุทธศาสตร์นโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) กับสถานการณ์ที่สะท้อนผลกระทบต่อระบบสุขภาพของประเทศไทย
ชื่องานวิจัย ยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนการบริหารนโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) เพื่อการลดผลกระทบที่มีต่อระบบสุขภาพของประเทศไทย
ชื่อผู้วิจัย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ธรรมรัตน์ มะโรหบุตร
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ           การเพิ่มขึ้นของจำนวนชาวต่างชาติเข้ามารับบริการรักษาพยาบาลในประเทศไทยในส่วนของธุรกิจบริการรักษาพยาบาลเป็นจำนวนมากในช่วงของการดำเนินงานตามแผนยุทธศาสตร์ในการพัฒนาประเทศไทยให้เป็นศูนย์กลางสุขภาพของเอเชีย (Center of Excellent Health Care of Asia) (พ.ศ. 2547-2551) ที่กระทรวงสาธารณสุขได้กำหนดไว้สะท้อนความสำคัญของนโยบายส่งเสริมให้ประเทศไทยการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) เพื่อให้บริการชาวต่างชาติ ถือเป็นลู่ทางในการแสวงหารายได้เข้าประเทศทางหนึ่ง ธุรกิจบริการรักษาพยาบาลเป็นผลผลิตหลักผลผลิตหนึ่งจากจำนวน 3 ผลผลิตหลักของแผนยุทธศาสตร์ดังกล่าว ได้แก่ ธุรกิจบริการรักษาพยาบาล ธุรกิจบริการส่งเสริมสุขภาพ รวมทั้งธุรกิจผลิตภัณฑ์สุขภาพและสมุนไพรไทย ทั้งนี้ รัฐบาลไทยได้แสดงเจตนารมณ์ส่งเสริมและสนับสนุนนโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) อย่างต่อเนื่องเพื่อเป็นการสร้างรายได้ให้แก่ประเทศ จนกระทั่งการดำเนินงานตามแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (พ.ศ. 2553-2557) (Thailand as Word Class Health Care Provider) ซึ่งเป็นแผนยุทธศาสตร์ในระยะที่ 2 โดยมีการเพิ่มบริการด้านการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือกเข้ามาอยู่ในแผนยุทธศาสตร์ด้วย จากการแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีต่อรัฐสภา เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ที่นโยบายนี้ปรากฏในนโยบายที่ 4 เกี่ยวกับนโยบายสังคมและคุณภาพชีวิต ข้อที่ 4.3 เรื่องนโยบายพัฒนาสุขภาพของประชาชน โดยมีสาระสำคัญเพื่อขับเคลื่อนให้ประเทศไทยเป็นเลิศในผลิตภัณฑ์และการบริการด้านสุขภาพการรักษาพยาบาลโดยการประสานความร่วมมือเพื่อสร้างความกำวหนำทางวิชาการกับทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จากคำแถลงของนโยบายดังกล่าว กระทรวงสาธารณสุขจึงได้ประกาศให้นโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) เป็นนโยบายสำคัญของกระทรวงสาธารณสุขเช่นกัน

ตัวเลขผู้รับบริการรักษาพยาบาลชาวต่างชาติได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลัง พ.ศ. 2543 สถิติของจำนวนและอัตราการขยายตัวของผู้รับบริการรักษาพยาบาลชาวต่างชาติเพิ่มขึ้นเฉลี่ยร้อยละ 27.2 ต่อปี (สภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 2548: ธ-1) การเพิ่มขึ้นดังกล่าวทำให้ประเทศไทยมีจำนวนผู้รับบริการรักษาพยาบาลชาวต่างชาติมากที่สุดในเอเชีย และมากกว่าประเทศสิงคโปร์ (สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม, 2553) โดยปัจจัยที่ส่งเสริมการขยายตัวดังกล่าวได้แก่การเปิดเสรีทางการค้าบริการในภาคธุรกิจการรักษาพยาบาลของประเทศไทยที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความมีศักยภาพในการให้บริการด้วยมาตรฐานระดับโลกและราคาไม่แพง รวมทั้งความมีชื่อเสียงในเรื่องการให้บริการที่เป็นเลิศ (service hospitality) (วรรณวิภา ปสันธนาธร เสาวคนธ์ พีระพันธุ์ กวีพงษ์ เลิศวัชรา และธวัชชัย บุญโชติ, 2552) การเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้รับบริการชาวต่างชาตินี้ มีส่วนเสริมสร้างเศรษฐกิจไทยเนื่องจากภาคเศรษฐกิจซึ่งสามารถนำรายได้เข้าสู่ประเทศมหาศาล รวมทั้งการมีรายได้เข้าประเทศเพิ่มมากขึ้น (เดินหน้า “เมดิคัล ฮับ” เฟส 2, 2553) การที่รายได้เข้าประเทศเพิ่มขึ้น นอกจากจะเป็นรายได้จากการักษาพยาบาลของตัวผู้ป่วยชาวต่างชาติเองแล้ว ยังมีรายได้ที่ได้จากผู้ติดตามเข้ามาใช้บริการทางด้านอื่นที่เกี่ยวเนื่องภายใต้การท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ (medical tourism) เช่น การพักผ่อนหลังการรักษาพยาบาล หรือสปาเพื่อสุขภาพ เช่นกัน

ข้อบ่งชี้ถึงความสำเร็จของนโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) จาก

จำนวนชาวต่างชาติที่เข้ามารับบริการรักษาพยาบาลเพิ่มนี้ อาจก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่ส่งผลกระทบที่มีต่อความเหลื่อมล้ำและการเข้าถึงระบบสุขภาพของประเทศไทย (Pachanee, 2009; NaRanong & NaRanong, 2011: 336–344; อดิศร ภัทราดูลย์, ม.ป.ป.) ความเหลื่อมล้ำดังกล่าวสะท้อนได้จากการที่จะเข้าสู่ศูนย์กลางทางการแพทย์ของภูมิภาคอาจต้องมีการใช้ทรัพยากรต่างๆ เพิ่มขึ้น ได้แก่ กำลังคนที่ต้องใช้เพื่อดูแลทางด้านสุขภาพเป็นจำนวนมากขึ้นเพื่อดูแลชาวต่างชาติ อันได้แก่ แพทย์ และพยาบาลในขณะที่อัตราส่วนของบุคลากรเหล่านี้สำหรับประชากรในประเทศยังขาดแคลนอยู่มาก อีกประการหนึ่งทางด้านกำลังคนอาจเกิดภาวะสมองไหล (brain drain) ที่จะเกิดการเคลื่อนย้ายกำลังคนจากภาครัฐจากโรงเรียนแพทย์ไปยังภาคเอกชน เพื่อรองรับผู้มาใช้บริการจากต่างชาติ จะทำให้เกิดปัญหาขาดกำลังคนในการดูแลทางด้านสุขภาพของประชาชนชาวไทย นอกจากนี้ การที่ภาคเอกชนแข่งขันกันมากเกินไปโดยไม่มีระบบและการจัดสรรปันส่วนที่ดี อาจทำให้เกิดการลงทุนสูงในเทคโนโลยีเกินความจำเป็นในภาคเอกชน และอาจเกิดการซื้อตัวแพทย์และพยาบาลที่มีความสามารถสูงจากภาครัฐส่งผลต่อการขาดบุคลากรรักษาผู้ป่วยภายใต้ระบบสุขภาพของรัฐ ทำให้การบริการที่ให้แก่ประชาชนไทยโดยรวมด้อยคุณภาพลง (อดิศร ภัทราดูลย์, ม.ป.ป.)

แม้ว่าผลกระทบที่เกิดจากการท่องเที่ยงเชิงการแพทย์ที่คาดการณ์ไว้ ไม่ว่าจะเป็นในแง่บวก อันได้แก่ การเพิ่มโอกาสทางเศรษฐกิจให้แก่ประเทศ และในแง่ลบ อันได้แก่ การเพิ่มการแข่งขันช่วงชิงทรัพยากรทางการแพทย์ในประเทศ รวมทั้งความสามารถในการตอบสนองด้านการรักษาพยาบาลของภาครัฐที่มีน้อยลง จากข้อมูลและการศึกษาดังกล่าวจึงทำให้เป็นที่สนใจศึกษาสถานการณ์ที่สะท้อนผลกระทบต่อระบบสุขภาพของประเทศไทย ท่ามกลางนโยบายสนับสนุนให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) ของรัฐบาล ทั้งนี้ เพื่อให้เห็นภาพสถานการณ์ที่อาจส่งผลกระทบต่อระบบสุขภาพของประเทศไทยอันเกี่ยวเนื่องกับการดำเนินนโยบายและประกอบการตัดสินใจในการดำเนินนโยบายต่อไป

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา           การวิจัยนี้เป็นการศึกษาครอบคลุมตั้งแต่แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาให้ประเทศไทยเป็น

ศูนย์กลางสุขภาพของเอเชีย (Center of Excellent Health Care of Asia) (พ.ศ. 2547-2551) ซึ่งเป็นแผนยุทธศาสตร์ในระยะแรก จนกระทั่งการดำเนินงานตามแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (Thailand as Word Class Health Care Provider) (พ.ศ. 2553-2557) ซึ่งเป็นแผนยุทธศาสตร์ในระยะที่ 2

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสถานการณ์ภายใต้นโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) และผลกระทบที่มีต่อระบบสุขภาพของประเทศไทย

2. เพื่อทบทวนสถานการณ์ภายใต้นโยบายการเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) และผลกระทบที่มีต่อระบบสุขภาพของประเทศไทย

แหล่งทุนสนับสนุน มหาวิทยาลัยมหิดล
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. การกำหนดและดำเนินนโยบายการเป็นศูนย์กลางทางแพทย์ (Medical Hub) ควรให้ทุก

ภาคส่วนทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมมีส่วนร่วมในการกำหนดและดำเนินนโยบาย

ทั้งนี้เพื่อได้รับมุมมองที่รอบด้านในการแก้ไขปัญหาและบรรเทาผลกระทบที่เกิดขึ้นกับระบบสุขภาพหลักของประเทศ โดยเฉพาะภาคประชาสังคมสามารถตรวจสอบและให้ข้อเสนอแนะแก่นโยบายที่เกิดขึ้นจากภาครัฐเพื่อให้คำนึงถึงผลประโยชน์ของการให้บริการรักษาพยาบาลเพื่อคนในชาติเป็นสำคัญ

2. ภาครัฐและภาคเอกชนควรจัดตั้งกลไกและแนวทางในการแบ่งปันการใช้ทรัพยากรทางการ

แพทย์ร่วมกันโดยเฉพาะทรัพยากรบุคคล การที่ภาคเอกชนเป็นผู้ให้บริการสำคัญภายใต้การเป็น

ศูนย์กลางทางการแพทย์ (Medical Hub) และทรัพยากรบุคคลบางส่วนได้ไหลไปสู่ภาคเอกชนเพื่อทั้งให้บริการทั้งคนไทยที่มีรายได้สูงและชาวต่างประเทศที่เข้ามารับบริการในประเทศ ทั้งนี้ เพื่อรักษาสมดุลระหว่างการให้บริการในภาคเอกชนและภาครัฐที่เป็นผู้ให้บริการหลักในระบบสุขภาพของประเทศ

Web link อ้างอิงการดำเนินงาน https://so05.tci-thaijo.org/index.php/QLLJ/article/download/175281/125389/
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี
SDG 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

ปีงบประมาณ 2563

กิจกรรม “หน้ากากอนามัย เพื่อสุขภาพและเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ”

เนื่องด้วยเป็นช่วงเวลาที่กำลังเริ่มเกิดสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโรคไวรัสโคโรน่า (COVID-19) และพบปัญหาขาดแคลนหน้ากากอนามัยและเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จึงจัดกิจกรรม “หน้ากากอนามัย เพื่อสุขภาพและเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ” ในวันที่ 12 มีนาคม 2563 โดยมีอาจารย์ ดร.ธเนศ เกษศิลป์ ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายบริการวิชาการ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล นายเสรี อัชฌาวงศกร และนางธนภรณ์ อัชฌาวงศกร เป็นวิทยากรในกิจกรรมการเย็บหน้ากากอนามัยเพื่อสุขภาพ ณ ห้องกันภัยมหิดล อาคารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ 1 ชั้น 1 และร้อยเอก ดร.นพ.ประศักดิ์ สันติภาพ อาจารย์ประจำภาควิชาศึกษาศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นวิทยากรในกิจกรรมการทำเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ ณ ณ ห้องดาวเรือง อาคารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ 1 ชั้น 1 การจัดกิจกรรมนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้บุคลากรสามารถผลิตหน้ากากอนามัยและเจลแอลกอฮอล์ล้างมือใช้เองได้ในช่วงระหว่างการขาดแคลนหน้ากากอนามัยในท้องตลาด

กิจกรรมการเย็บหน้ากากอนามัยเพื่อสุขภาพ มีผู้เข้าร่วมกิจกรรม ได้แก่ 1) คณาจารย์และบุคลากรสายสนับสนุนคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ จำนวน 52 คน 2) ศิษย์เก่า จำนวน 5 คน รวมจำนวนทั้งหมด 57 คน ผลประเมินความพึงพอใจในการจัดกิจกรรม อยู่ที่ระดับดีมาก ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้รับความรู้และสามารถทำหน้ากากอนามัยอย่างมีคุณภาพไว้ใช้เอง เพื่อป้องกันมลพิษฝุ่น pm2.5 และเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19)

กิจกรรมจัดอบรมการทำเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ มีผู้เข้าร่วมกิจกรรม ได้แก่ 1) คณาจารย์และบุคลากรสายสนับสนุนคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ จำนวน 35 คน 2) ศิษย์เก่า จำนวน 5 คน รวมจำนวนทั้งหมด 40 คน ผลประเมินความพึงพอใจในการจัดกิจกรรม อยู่ที่ระดับดีมาก 4.52 (คะแนนเต็ม 5) ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้รับความรู้และสามารถผลิตเจลแอลกอฮอล์ล้างมือใช้เอง ในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19) เกิดความตระหนักถึงการเฝ้าระวังสุขอนามัยของการระบาดของโรคนี้ ตามแนวทางที่ระบุไว้โดยกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข

การจัดกิจกรรมครั้งนี้ คณาจารย์และบุคลากรสายสนับสนุนคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์สามารถทำหน้ากากอนามัยอย่างมีคุณภาพและสามารถผลิตเจลแอลกอฮอล์ล้างมือไว้ใช้เอง ในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19) และเป็นช่วงเวลาที่พบปัญหาขาดแคลนหน้ากากอนามัยและเจลแอลกอฮอล์ล้างมือ ซึ่งการราคาจำหน่ายในท้องตลาดมีราคาสูงมาก อาจส่งผลกระทบต่อการใช้จ่ายของบุคลากรที่มีราคาแพงเกินไป เป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน
ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)

(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: http://sh.mahidol.ac.th/?p=8690

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โครงการ MUSH – Make Face Shield Kill COVID-19
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

เนื่องจากสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ในปัจจุบัน ทำให้โรงพยาบาลหลายแห่งขาดแคลนอุปกรณ์ทางการแพทย์ และเครื่องมือในการป้องกัน คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ได้ตระหนักและเล็งเห็นถึงความสำคัญดังกล่าว จึงเห็นควรให้มีการจัดโครงการเพื่อจัดทำ Face Shield มอบให้กับโรงพยาบาล สำหรับใช้ป้องกันละอองฝอย สารคัดหลั่ง น้ำมูก น้ำลาย เสมหะ และเลือดของผู้ป่วยติดเชื้อกระเด็นเข้าหน้า ภายใต้ชื่อโครงการ “MUSH – Make Face Shield Kill COVID-19” โดยในการจัดทำโครงการจะเปิดรับจิตอาสาจัดทำ Face Shield อาทิ นักศึกษา อาจารย์ เจ้าหน้าที่ และศิษย์เก่า ทั้งนี้ เพื่อตอบสนองการดำเนินงานตามนโยบายมหาวิทยาลัยในการผลิตบัณฑิตที่พึงประสงค์ส่งเสริมกิจกรรมเสริมหลักสูตร และตอบตัวชี้วัดที่ 2.12 จำนวนโครงการที่ศิษย์เก่ากลับมาพัฒนาคณะ และมหาวิทยาลัย และตัวชี้วัดที่ 2.13 ความผูกพันของศิษย์เก่าที่มีต่อคณะ และมหาวิทยาลัย

โครงการ “MUSH – Make Face Shield Kill COVID-19” เปิดรับบริจาคเงินเพื่อนำไปจัดซื้ออุปกรณ์ และจัดทำหน้ากาก Face Shield ระหว่างวันที่ 1 – 15 เมษายน 2563 ในการดำเนินโครงการครั้งนี้มีผู้บริจาคและร่วมเป็นจิตอาสาจัดทำหน้ากาก Face Shield จำนวน 50 คน และนำอุปกรณ์ส่งโรงพยาบาลในวันที่ 20 เมษายน 2563 เป็นต้นไป โดยจัดส่งทางไปรษณีย์ให้กับโรงพยาบาลนภาลัย โรงพยาบาลสมเด็จพระพุทธเลิศหล้า โรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา โรงพยาบาลราชบุรี โรงพยาบาลมะการักษ์ โรงพยาบาลสมุทรสาคร โรงพยาบาลโพธาราม ผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์ในการดำเนินโครงการนี้ ทำให้โรงพยาบาลและบุคลากรทางการแพทย์ได้รับ Face Shield เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ อาจารย์ เจ้าหน้าที่ นักศึกษา และศิษย์เก่าของคณะฯ ได้ช่วยเหลือสังคมในภาวะวิกฤติของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของคณะ เกิดความรักความผูกพันต่อองค์กร และได้ขยายเครือข่ายศิษย์เก่าและเพิ่มฐานข้อมูลศิษย์เก่าคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ เป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)

(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2468462100084395/?d=n

https://fb.watch/7tyTonVcC2/

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2489831921280746/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2491307577799847/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2492205617710043/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2494485847482020/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2495202520743686/?d=n

ชื่องานวิจัย

 

แผนการดำเนินงานวิจัยภายใต้ศูนย์ความเป็นเลิศด้านการวิจัยและขับเคลื่อนนโยบายสังคมไม่ทอดทิ้งกัน
ชื่อผู้วิจัย

 

รองศาสตราจารย์ ดร. ลือชัย ศรีเงินยวง

รองศาสตราจารย์ ดร.ปกรณ์ สิงห์สุริยา

อาจารย์ ดร.ปิยณัฐ ปฐมวงษ์

คณะ/สาขาวิชา คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ แผนดำเนินงานวิจัยภายใต้ศูนย์ความเป็นเลิศด้านการวิจัยและขับเคลื่อนนโยบายสังคมไม่ทอดทิ้งกัน เป็นโครงการที่อยู่ภายใต้บันทึกข้อตกลงระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันวิจัยระบบสุขภาพ (สวรส.) โดยแผนงานนี้ มีเป้าหมายเพื่อการขับเคลื่อนงานระยะยาว ในการใช้งานวิจัย เพื่อขับเคลื่อนให้เกิดสังคมที่เกื้อกูล ไม่ทอดทิ้งกัน โดยเฉพาะการให้การดูแลประชาชนกลุ่มเปราะบางและชายขอบต่าง ๆ แนวคิดของแผนงานนี้ คือ การผสมผสาน หนึ่ง การสร้างความรู้ สอง การพัฒนาผู้ที่จะไปสร้างความรู้และขับเคลื่อน และ สาม การนำความรู้ไปเป็นฐานในการขับเคลื่อนนโยบายและการเคลื่อนไหวทางสังคม แผนงานวิจัยประกอบไปด้วย 5 โครงการ คือ

•   โครงการวิจัยเพื่อพัฒนาและขับเคลื่อนสุขภาวะของครอบครัวเปราะบางในสังคมไทย เป็นโครงการที่เน้นการพัฒนาองค์ความรู้สถานการณ์ปัญหาความซับซ้อนของครอบครัวไทย เพื่อผลักดันให้เกิดความเข้าใจและพัฒนาโจทย์วิจัยด้านครอบครัว และการสร้างเครือข่ายผู้ทำงานแก้ปัญหาครอบครัว
•   โครงการปัญญาประดิษฐ์กับความเป็นธรรมทางสุขภาพและสังคม เป็นโครงการที่ศึกษาความก้าวหน้าของเทคโนโลยีดิจิตอลและปัญญาประดิษฐ์ ที่อาจส่งผลต่อมนุษย์ ในมิติทางจริยธรรม มิติความเป็นธรรม และมิติสังคม
•   โครงการชีวิต สุขภาพ และการเข้าถึงระบบสุขภาพของประชากรกลุ่มเปราะบางในเมือง: การศึกษากลุ่มผู้สูงอายุที่เป็นแรงงานย้ายถิ่นในกรุงเทพมหานคร เป็นโครงการที่ศึกษากลุ่มคนเปราะบาง เช่น พนักงานขับรถแท็กซี่ การศึกษาชีวิตของคนกลุ่มนี้ ทำให้เราได้เห็นปัญหาเชิงโครงสร้างที่พวกเขาต้องถูกกดทับ และมีความเสี่ยงเรื่องสุขภาพ ทำให้เกิดการพัฒนาระบบบริการสุขภาพเพื่อรองรับคนกลุ่มนี้
•   โครงการชีวิตและสุขภาพของเด็กต่างด้าวและการเข้าถึงบริการสาธารณสุข เป็นโครงการที่เน้นการทำความเข้าใจความซับซ้อนของปัญหาเด็กต่างด้าว และกลไกของการบริการสาธารณสุขที่ไม่ตอบรับกับชีวิตและการเคลื่อนย้าย เด็กจึงมีความเสี่ยงทางสุขภาพและความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต
•   โครงการการพัฒนาศักยภาพด้านการวิจัยและขับเคลื่อนงานของ “ครูข้างถนน” เป็นโครงการที่เน้นการพัฒนาศักยภาพของคนทำงานเพื่อเด็กกลุ่มเปราะบาง โดยมุ่งหวังว่า เมื่อเกิดการพัฒนาความรู้ เครื่องมือ เทคนิคการทำงาน ครูข้างถนนเป็นกลไกหนึ่งที่มีประสิทธิภาพในการทำงานช่วยเหลือเด็กที่เข้าถึงได้ยาก

ภายใต้องค์ประกอบของโครงการย่อยดังกล่าว ทำให้แผนงานวิจัยผลักดันนำไปสู่การขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงผ่านกลไกระดับนโยบาย โครงสร้างองค์กร และพื้นที่ปฏิบัติการเฉพาะต่าง ๆ โดยอาศัยองค์ความรู้ที่พัฒนาขึ้น และการเชื่อมโยงเครือข่ายและพื้นที่ปฏิบัติการจริง การใช้การทำงานกับเครือข่ายในทุกระดับ (จากนโยบายสู่ชุมชน) เป็นพื้นที่ปฏิบัติการ ในการพัฒนาองค์ความรู้ พัฒนาศักยภาพนักวิจัยและคนทำงาน และ การขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลง จะทำให้การทำงานทุกมิติเกิดบูรณาการ เชื่อมโยง และมีประสิทธิภาพ

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อพัฒนาองค์ความรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ปัญหา สาเหตุและแนวทางการขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงสังคมที่เป้าหมายในการสร้างสังคมแห่งการเกื้อกูล ไม่ทอดทิ้งกัน โดยผ่านชุดการวิจัยเกี่ยวกับกลุ่มเป้าหมาย พื้นที่หรือประเด็นต่าง ๆ โดยเป็นการสร้างงานวิชาการที่มีคุณภาพ สามารถนำผลที่ได้ไปสู่การปฏิบัติแก้ไขปัญหากลุ่มคนเปราะบาง และพัฒนาระบบสุขภาพที่มีประสิทธิภาพตอบสนองต่อคนทุกคนได้

2. เพื่อพัฒนาศักยภาพนักวิจัยและคนทำงานกลุ่มประชากรชายขอบที่ซับซ้อนเข้าถึงยาก (Capacity Building) โดยผ่านการพัฒนาองค์ความรู้ด้านวิธีวิทยา การฝึกอบรมแนวใหม่ที่เน้นการปฏิบัติการในพื้นที่จริง และการเชื่อมต่อ แสวงหาความร่วมมือระหว่างภาคี เครือข่าย ทั้งจากสถานบันอุดมศึกษาทั้งในประเทศ และต่างประเทศ องค์กรภาคประชาชน หน่วยงานภาครัฐ องค์กรพัฒนาเอชน

3. การขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงทางสังคม โดยพัฒนาระบบบริหารศูนย์ความเป็นเลิศฯ ให้เป็นแกนกลางในการทำงานวิชาการเพื่อกลุ่มคนเปราะบาง และเป็นศูนย์ที่เผยแพร่ข้อมูลต่าง ๆ โดยสร้างพื้นที่การสื่อสารสาธารณะเพื่อการขับเคลื่อนนโยบายและยุทธศาสตร์การวิจัยเพื่อกลุ่มคนเปราะบางที่นำไปสู่การปฏิบัติได้ มุ่งสู่การเกิดสังคมไม่ทอดทิ้งกันในระดับต่าง ๆ ทั้งระดับนโยบายและพื้นที่

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา ประเทศไทย
แหล่งทุนสนับสนุน สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.)
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. เกิดการขับเคลื่อนสังคมเชิงระบบและเชิงนโยบายในระดับต่าง ๆ ในการสร้างสังคมที่เป็นธรรม เกิดระบบการเกื้อกูล ดูแลผู้คนในสังคมที่เป็นกลุ่มด้อยโอกาส กลุ่มเปราะบาง ทั้งในด้านสุขภาพและอื่น ๆ

2. เกิดองค์ความรู้ และมุ่งเน้นการพัฒนางานวิจัยที่จะทำให้มีการผลิตความรู้ใหม่ ๆ ตลอดจนมีการพัฒนาองค์ความรู้ที่มอยู่ในรูปที่สามารถใช้ขับเคลื่อน นโยบายและสร้างแนวทางการปฏิบัติใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างเครื่องมือเพื่อที่จะสามารถแปลแนวคิดทางด้านสังคมให้เป็นการปฏิบัติได้

3. เกิดการสร้างคนและภาคีเครือข่ายนักวิจัยและผู้ปฏิบัติงานรวมถึงนักศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอกที่มีศักยภาพด้านการวิจัยสังคมแบบปฏิบัติการจริง เข้าใจความซับซ้อนของปัญหา และเกิดความร่วมมือกับสถาบันการศึกษาต่าง ๆ เชื่อมคน เชื่อมองค์กรที่ทำงานด้านกลุ่มคนเปราะบาง ซึ่งเกิดการพัฒนาไปสู่การเป็นนักวิจัยทางด้านสังคมที่ดี ความสามารถและเป็นกำลังสำคัญได้ในอนาคต

4. เกิดการสร้างชุมชนวิชาการ เพื่อเป็นสิ่งแวดล้อมทางการวิจัย (Research Environment) ที่สำคัญที่จำผลักดันให้คนทำงานเติบโตเต็มศักยภาพเป็นชุมชนวิชาการที่มีการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างนักวิจัย ผู้ปฏิบัติงานจริงทั้งในระบบสุขภาพและในพื้นที่ เครือข่ายภาคประชาสังคม และสถาบันการศึกษา รวมตัวกันในลักษณะเครือข่ายการทำงานผลักดันสู่ข้อเสนอเชิงนโยบายที่มีข้อมูลจริงจากการทำงานในพื้นที่และใกล้ชิดกลุ่มคนเปราะบาง

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี

SDG 10 ลดความเหลื่อมล้ำ

Web link การดำเนินงาน (หากมี) https://op.mahidol.ac.th/ra/2021/05/17/sh_2564-03/
ชื่องานวิจัย การบูรณาการการสหศาสตร์เพื่อพัฒนารูปแบบการป้องกันและแก้ไขปัญหาการมีพฤติกรรมเสพติดมากกว่า 1 ชนิดของเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. โธมัส กวาดามูซ
คณะ/สาขาวิชา คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ
วัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการป้องกันพฤติกรรมเสพติดมากว่า 1 ชนิด ของเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมานคร เชิงผสมผสานมุมมองและบูรณาการศาสตร์ ภายใต้การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนด้วยวิธีการการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (Randomised Control/RCT)
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร
แหล่งทุนสนับสนุน ทุนสนับสนุนกลุ่มวิจัยแบบบูรณาการและสหสาขา มหาวิทยาลัยมหิดล
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ได้รูปแบบการป้องกันการเสพติดในเชิงผสมผสานในประชากรวัยรุ่น

2. มีจำนวนเยาวชนเข้าสู่ระบบรูปแบบการป้องกันการเสพติด ในเชิงผสมผสานอย่างต่อเนื่อง

3. เกิดชุมชนที่มีศักยภาพในการบริหารจัดการการเสพติดในเยาวชนอย่างยั่งยืน

4. ได้รูปแบบที่สามารถไปขยายผลในพื้นที่อื่น ๆ ทั้งในระดับภาคและระดับประเทศ

5. เกิดศักยภาพในการดำเนินงาน การบริหารจัดการ รูปแบบการป้องกันการเสพติด ในเชิงผสมผสานของประชากรวัยรุ่น ภายใต้การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี
Web link การดำเนินงาน (หากมี)
ชื่องานวิจัย โครงการการประเมินผลแผนหลัก 3 ปี แผนพัฒนาระบบและกลไกสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. อริศรา เล็กสรรเสริญ
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาศึกษาศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ
วัตถุประสงค์ 1. เพื่อประเมินบริบท ปัจจัยนำเข้า กระบวนการดำเนินงาน และผลสัมฤทธิ์ของแผนในแผนพัฒนาระบบและกลไกลสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (แผน 13) พ.ศ.2561-2563 ด้านความสอดคล้องและตอบสนองเป้าหมายระยะ 3 ปี ของแผน ทิศทาง เป้าหมาย และยุทธศาสตร์ ระยะ 10 ปี และบทบาทหลักของ สสส.

2. เพื่อประเมินความคุ้มค่าของผลลัพธ์ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคม

3. เพื่อค้นหา แจกแจง และวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จและ/หรือไม่สำเร็จของแผน รวมทั้งช่องว่างในการดำเนินงานที่ผ่านมา

4. เพื่อให้ข้อเสนอแนะต่อการขับเคลื่อนแผนพัฒนาระบบและกลไกลสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (แผน 13) ในการกำหนดทิศทาง เป้าหมายและยุทธศาสตร์ในการดำเนินการจัดทำแผนหลัก 3 ปี ในระยะต่อไป

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
หน่วยงานที่ร่วมมือ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ข้อมูลผลการดำเนินงานแผนหลัก 3 ปี ของแผนพัฒนาระบบและกลไกลสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (แผน 13)

2. การเปลี่ยนแปลงที่สร้างผลลัพธ์และผลกระทบทางสุขภาพและสังคมที่เกิดขึ้นจากการดำเนินงานของแผน 13 และ สสส.

3. ข้อมูลเพื่อพัฒนาการขับเคลื่อนกระบวนการสร้างเสริมสุขภาพให้บรรลุเป้าหมายตามวิสัยทัศน์และพันธกิจของ สสส.

4. แนวทางในการวางแผนและกำหนดทิศทางเป้าหมายการดำเนินงานของ สสส. ในระยะต่อไป

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี
Web link การดำเนินงาน (หากมี)
ชื่องานวิจัย การพัฒนากลไกความร่วมมือด้านสุขภาพชายแดนระหว่างประเทศไทย-ลาว
ชื่อผู้วิจัย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. เพ็ญจันทร์ เชอร์เรอร์
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ
วัตถุประสงค์ 1. เกิดการสร้างความตระหนักและความร่วมมือระหว่างประเทศไทยและ สปป.ลาว ในการพัฒนาระบบบริการสุขภาพระหว่างประเทศไทย-สปป.ลาว

2. เกิดกลไกการทำงานเชิงระบบกึ่งถาวรในการดำเนินงานในชุมชนเพื่อดูแลและส่งเสริมการเข้าถึงระบบบริการสุขภาพของประชากรข้ามชาติลาวในชุมชนซึ่งดำเนินการโดยชุมชน

3. เกิดองค์กรชุมชนเพื่อสุขภาพของประชากรข้ามชาติลาวในพื้นที่ชายแดนไทย จำนวน 3 องค์กร (1 องค์กรในแต่ละอำเภอได้แก่ อำเภอเขมราฐ อำเภอสิรินธร และอำเภอบุณฑริก) ซึ่งเป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนการเข้าถึงระบบบริการสุขภาพของรัฐไทยโดยมีเสี่ยวสุขภาพเป็นคณะกรรมการในการบริหารงาน โดยองค์มีพันธกิจคือ 1) การเป็นศูนย์สุขภาพในการให้ความรู้เป็นที่ปรึกษาและพัฒนาทักษะด้านสุขภาพอนามัยเจริญพันธุ์และสุขภาวะทางเพศของประชากรข้ามชาติลาวในชุมชน และเป็นจุดประสานงานขั้นปฐมภูมิเพื่อส่งต่อผู้ป่วยเข้าระบบบริการสุขภาพทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ 2) มีหน้าที่จัดกิจกรรมในชุมชนเพื่อดูแลและส่งเสริมด้านสุขภาพอนามัยเจริญพันธุ์ในชุมชน 3) สร้างการมีส่วนร่วมและรวมกลุ่มของประชากรข้ามชาติลาวในชุมชน 4) จัดบริการรับ-ส่ง ผู้ป่วยระหว่างชุมชน-สถานบริการสุขภาพที่ประกอบด้วยยานพาหนะและผู้ติดตามที่มีความละเอียดอ่อนเชิงเพศภาวะและวัฒนธรรมโดยมีราคาที่เป็นธรรมและเข้าถึงได้ ผ่านกลไกการเชื่อมต่อ/ประสานงาน/ระบบที่เอื้อต่อการรับ-ส่ง ผู้ป่วยจากชุมชนสู่ระบบบริการสุขภาพของรัฐที่เป็นความร่วมมือของทั้งชุมชนและภาครัฐ (1 กลไก/อำเภอ)

4. เกิดการขยายพื้นที่การทำงานของเสี่ยวสุขภาพจากการพัฒนาเสี่ยวสุขภาพใน สปป.ลาว จำนวน 2 แขวง ได้แก่ แขวงสะหวันนะเขต และแขวงจำปาศักดิ์ โดยจะมีเสี่ยวสุขภาพที่ทำงานในชุมชน ทั้งหมด 20 คน

5. ประชากรข้ามชาติลาวทั้ง ชาย,หญิง เพศหลากหลาย อายุ 15/80 ปี ที่อาศัยอยู่ในไทยและ สปป.ลาว 600 คนที่ได้รับความรู้ การประชาสัมพันธ์หรือเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ของทางเสี่ยวสุขภาพ

6. ประชากรข้ามชาติลาวจากประเทศต้นทาง (สปป.ลาว) มีความรู้เรื่องสิทธิและสุขภาพที่สามารถดูแลร่างกายของตนเองได้เป็นอย่างดีก่อนเดินทางข้ามแดนเข้ามายังประเทศปลายทาง (ไทย)

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา สปป.ลาว และประเทศไทย
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ สำนักสนับสนุนสุขภาวะประชากรกลุ่มเฉพาะ (สำนัก 9)
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ ระดับนานาชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ ประชากรข้ามชาติลาวทั้งในประเทศต้นทาง (สปป.ลาว) และประเทศปลายทาง (ไทย) มีสิทธิอนามัยเจริญพันธุ์และมีสุขภาวะอนามัยเจริญพันธุ์ที่ดี
การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 3 มีสุขภาพ และความเป็นอยู่ที่ดี
Web link การดำเนินงาน (หากมี) https://www.facebook.com/shgsh.mu/posts/3252060584880430

โครงการจัดประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 14
หัวข้อ iHumanities: เทคโนโลยี การแพทย์ และชีวิต

มนุษย์มีความสามารถในการสร้างสรรค์และปรับเปลี่ยนโลกวัตถุเพื่อตอบสนองเป้าหมายบางอย่างของตนเองมาตั้งแต่ยุคโบราณ ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาการสะสมความรู้ความเข้าใจทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ประกอบกับจินตนาการของมนุษย์ส่งผลให้เกิดการสร้างอุปกรณ์และสิ่งประดิษฐ์ที่มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น การนำไฟฟ้ามาใช้ในระบบการผลิตในช่วงศตวรรษที่ 19 กระทั่งแผ่ขยายไปสู่ชีวิตประจำวันส่งผลให้เกิดเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าจำนวนมาก ทำให้คุณภาพชีวิตและระบบเศรษฐกิจโดยรวมของมนุษย์เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วจวบจนปัจจุบัน

การพัฒนาเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีความซับซ้อนมากขึ้นดำเนินไปพร้อมกับการก่อตัวของแนวคิดเรื่องความไม่เป็นกลางของเทคโนโลยี (The Non-neutrality of Technology) ที่เห็นว่าเทคโนโลยีไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือเซื่อง ๆ ที่มนุษย์ใช้งาน แต่แฝงไว้ด้วยคุณค่าบางอย่าง (Value-Laden) ดังนั้น สังคม การเมือง วัฒนธรรม และระบบคิดของมนุษย์ล้วนแฝงอยู่ในทิศทางการพัฒนาของเทคโนโลยี มนุษย์ใช้อุปกรณ์เทคโนโลยีเพื่อประโยชน์บางประการในขณะเดียวกับที่เทคโนโลยีก็กำกับพฤติกรรมและวิธีมองโลกของมนุษย์ แนวคิดเช่นนี้ยิ่งดูจะเป็นจริงมากขึ้นหลังจากการปฏิวัติดิจิทัลในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ประกอบกับการคาดการณ์ว่าสังคมโลกในอนาคตอันใกล้มนุษย์จะใช้ชีวิตร่วมกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์อย่างแยกกันไม่ออกในระดับกว้างขวางและฝังลึก

ปัจจัยดังกล่าวส่งผลให้มนุษย์ต้องพึ่งมาเทคโนโลยีมากขึ้นเรื่อย ๆ เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงการดำรงอยู่ของมนุษย์ตั้งแต่ระดับรากฐานทั้งในแง่วิธีคิด การรับรู้ การมองโลก การเข้าใจสังคมและตนเอง ปัญญาประดิษฐ์ปฏิบัติการด้วยระบบการเรียนรู้ของเครื่อง (Machine Learning) และการเรียนรู้เชิงลึก (Deep Learning) ซึ่งถือเป็นระบบอัตโนมัติและตัดสินใจเองได้ผ่านการประมวลผลและเรียนรู้จากข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data) การเกิดขึ้นของเทคโนโลยีสมัยใหม่ดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อมนุษย์อย่างมหาศาลทั้งในแง่ที่เป็นประโยชน์และในแง่ที่เป็นโทษ

ในปัจจุบันเป็นที่ประจักษ์ชัดว่ามนุษย์ไม่สามารถพัฒนาและดำรงอยู่ได้โดยปราศจากเทคโนโลยี ในอันที่จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาขณะนี้ การจินตนาการถึงการดำรงอยู่โดยปราศจากเทคโนโลยีดูจะเป็นเรื่องยากยิ่ง คำถามสำคัญประการหนึ่งในสถานการณ์ดังกล่าวคือมนุษย์ที่มีชีวิตเลือดเนื้อนี้ควรจะทำความเข้าใจและอยู่ร่วมเทคโนโลยีอย่างไร ในเมื่อเทคโนโลยีสามารถส่งผลต่อชีวิตของมนุษย์ได้ตั้งแต่มิติที่ลึกเข้าไปภายในตัวตน เช่น สติ หรือการรับรู้โลก ไปจนกระทั่งมิติของร่างกายและจิตใจที่สัมพันธ์การแพทย์ การดูแลสุขภาพ และการสร้างเสริมสุขภาวะ ผลดังกล่าวมีต่อบุคคลทั้งหลายไม่ว่าจะที่อยู่ในครรภ์ไปจนกระทั่งวัยชรา ไม่ว่าจะเป็นบุคคลที่มีร่างกายปกติและบุคคลที่พิการ นอกจากนี้ เทคโนโลยียังมีบทบาทตั้งแต่โลกส่วนตัว อันเป็นโลกแห่งอารมณ์และสุนทรียภาพ ไปจนกระทั่งโลกทางสังคมวัฒนธรรมซึ่งมีลักษณะแห่งพหุวัฒนธรรม อีกทั้งยังส่งผลกระทบและมีความสัมพันธ์กับคุณค่า เช่น สิทธิมนุษยชน สันติภาพ และประชาธิปไตย

ผลกระทบจากเทคโนโลยีที่มีต่อชีวิตและสุขภาพมีได้ทั้งด้านบวกและลบ ผลกระทบเหล่านี้มิอาจเข้าใจได้จากมุมมองเชิงเทคนิคเพียงอย่างเดียว ในการนี้ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์จึงจัดเวทีประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 14 หัวข้อ iHumanities: เทคโนโลยี การแพทย์ และชีวิต ระหว่างวันที่ 8-9 กันยายน 2563 มีความมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการเรียนรู้และไตร่ตรองเกี่ยวกับผลกระทบดังกล่าวโดยอาศัยมุมมองจากสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ในบริบทของการปฏิสัมพันธ์ในหลากหลายรูปแบบกับวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ รวมถึงบริบทของสังคมที่ได้รับอิทธิพลและผลกระทบจากวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ เผยแพร่องค์ความรู้และนวัตกรรมและพื้นที่สำหรับการพบปะและสร้างเครือข่ายระหว่างคณาจารย์ นักวิจัย นักศึกษา นักวิชาการสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ด้วยกันเอง รวมถึงการสื่อสารและสร้างเครือข่ายกับนักวิชาการสาขาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์

การดำเนินงานเป็นรูปแบบเวทีอภิปรายสาธารณะและเวทีนำเสนอผลงานทางวิชาการ ผ่านรูปแบบ Online และ Onsite ณ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กิจกรรมหลักประกอบด้วยการปาฐกถา การเสวนากลุ่ม และการนำเสนอผลงาน เป็นต้น โครงการดังกล่าวช่วยสร้างความตระหนักถึงความซับซ้อนและกว้างขวางของผลกระทบจากปัญญาประดิษฐ์และเทคโนโลยีสมัยใหม่ รวมถึงจุดประกายความร่วมมือแบบสหสาขาวิชาระหว่างมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์กับวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและแพทย์ศาสตร์ต่อไป

กิจกรรมในวันที่ 8 กันยายน 2563 เวลา 08.30-09.00 น. เป็นพิธีเปิดงานโดยมีรองศาสตราจารย์ ดร. ศิริพร แย้มนิล รักษาการแทนรองคณบดี คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ เป็นผู้กล่าวรายงาน ศาสตราจารย์ นายแพทย์บรรจง มไหสวริยะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล กล่าวต้อนรับ และรองศาสตราจารย์ ดร. ณัฐมา พงศ์ไพโรจน์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม ด้านวิเทศสัมพันธ์ กล่าวเปิดงาน เวลา 08.30-10.30 น. จัดการปาฐกถา หัวข้อ Usage of Technology on Human Life and Society โดยมีผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. มรกต ไมยเออร์ สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชียมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจาก Prof. Dr. Ainin Binti Sulaiman, University of Malaya เป็นปาฐก เวลา 10.30-15.00 น. จัดเสวนากลุ่ม หัวข้อ “มนุษย์ การแพทย์และสุขภาพ: ประเด็นท้าทาย” แบ่งออกเป็น 4 ห้องการนำเสนอบทความ ได้แก่ ห้องที่ 1 เกมออนไลน์ สื่อสังคมและแอปพลิเคชั่น ห้องที่ 2 อัตลักษณ์ สังคมและวัฒนธรรม ห้องที่ 3 บทบาทรัฐและพลเมือง ห้องที่ 4 Learning Challenges from Experiences in Southeast Asia and Japan

กิจกรรมในวันที่ 9 กันยายน 2563 เวลา 09.00-10.00 น. จัดปาฐกถาใน หัวข้อ “การศึกษายุคดิจิทัล” โดยมีอาจารย์ ดร. ปกป้อง ส่องเมือง  ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจากรองศาสตราจารย์ ยืน ภู่วรวรรณ ที่ปรึกษาและผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นปาฐก เวลา 10.00-12.00 น. จัดเสวนาหัวข้อ “เทคโนโลยี ศิลปะและวัฒนธรรม ก้าวหน้าหรือถอยหลัง” โดยมี อาจารย์ ดร. วิกานดา พรหมขุนทอง สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจากรองศาสตราจารย์ ดร. วรพันธ์ คู่สกุลนิรันดร์ คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล คุณอาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล มูลนิธิเพื่ออินเทอร์เน็ตและวัฒนธรรมพลเมือง และคุณธวัชชัย แสงธรรมชัย คณะทำงานโพธิเธียเตอร์ เป็นคณะปาฐก เวลา 10.00-15.00 น. จัดเสวนากลุ่ม หัวข้อ “มนุษย์ การแพทย์และสุขภาพ: ประเด็นท้าทาย” แบ่งออกเป็น 4 ห้องการนำเสนอบทความ ได้แก่ ห้องที่ 1 จริยธรรม ปัญญาประดิษฐ์ การดูแลชีวิต ห้องที่ 2 โควิด สื่อสังคม อุปลักษณ์การเยียวยา ห้องที่ 3 เพศสภาพ แพทย์สภาพ ประวัติศาสตร์ไทย ห้องที่ 4 พลเมือง การเรียนรู้ การบริหารการศึกษา เวลา 15.00-16.30 น. จัดเสวนา จำนวน 2 หัวข้อ ได้แก่ หัวข้อที่ 1 “เทคโนโลยีกับการส่งเสริมโอกาสและศักยภาพคนพิการ” โดยได้รับเกียรติจากคุณกฤษณะ ละไล ผู้สื่อข่าวและพิธีกรเนชั่นและไทยทีวีสีช่อง 3 นำการเสวนา  หัวข้อที่ 2 โรค-ศิลป์: ชีวิต เทคโนโลยี วัฒนธรรม และสุขภาพ โดยได้รับเกียรติจากนายแพทย์โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ ผู้อำนวยการศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร นำการเสวนา และมีผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. กนกวรรณ ธราวรรณ สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ จากนั้นกล่าวปิดงานโดยรองศาสตราจารย์ ดร. โธมัส กวาดามูช รักษาการแทนรองคณบดีฝ่ายวิจัยและวิชาการ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ในการจัดงานครั้งนี้ มีผู้เข้าร่วมจำนวน 300 คน และเกิดผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์เกิดความตระหนักรู้ถึงบทบาทและคุณูประการของสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในบริบทของวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ และในบริบทของสังคมที่ได้รับอิทธิพลและผลกระทบจากวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ กระตุ้นและส่งเสริมการศึกษาวิจัยด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในประเด็นที่สัมพันธ์กับวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ รวมถึงอิทธิพลและผลกระทบของวิชาการเหล่านี้ที่มีต่อสังคม และเกิดความร่วมมือระหว่างนักวิชาการในสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์กับนักวิชาการในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ นับว่าเป็นความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนข้อ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยได้รับความร่วมมือจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติวิธีศึกษา สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว คณะศิลปศาสตร์ วิทยาลัยการจัดการ สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน วิทยาลัยนานาชาติ สถาบันวิจัยประชากรและสังคม วิทยาลัยราชสุดา สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย และวิทยาลัยศาสนศึกษา ในการร่วมจัดงานประชุมวิชาการครั้งนี้ ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน อันเป็นการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ข้อ 4 การศึกษาที่เท่าเทียม ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี และข้อ 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

Web Link: https://il.mahidol.ac.th/thrf14/

การเสวนาทางวิชาการเรื่อง “ประเด็นสุขภาพในบริบทสังคมเชื่อมโยงระดับชาติกับพื้นที่”

จากสถานการณ์ปัจจุบันที่ประเทศไทยกำลังเผชิญกับสิ่งท้าทายด้านระบบสุขภาพจากปัจจัยรอบด้านนั้น หน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะกระทรวงสาธารณสุขจึงต้องเร่งวางเป้าหมายและกรอบแนวทางการดำเนินงานเพื่อรับมือกับสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น โดยสอดประสานไปกับกรอบยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี อาทิเช่น แผนงานการพัฒนาคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของคนไทยในทุกกลุ่มวัย การป้องกันควบคุมโรคและภัยสุขภาพ การลดปัจจัยเสี่ยงด้านสุขภาพ การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม การพัฒนาระบบบริการสุขภาพ การพัฒนางานวิจัยและองค์ความรู้ด้านสุขภาพ เป็นต้น ซึ่งแผนงานและยุทธศาสตร์ต่าง ๆ ในระดับชาติทั้งหมดนั้น จะต้องมีการเชื่อมโยงไปสู่พื้นที่ต่าง ๆ ภายในประเทศอย่างทั่วถึง จึงจำเป็นการตอบโจทย์ตัวชี้วัดและการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในฐานะสถาบันทางวิชาการที่มีปณิธานในการทำหน้าที่ “ปัญญาของแผ่นดิน” ได้ตระหนักถึงความสำคัญในการเป็นสื่อกลางดังกล่าว จึงได้จัดให้มีการเสวนาทางวิชาการเรื่อง “ประเด็นสุขภาพในบริบทสังคมเชื่อมโยงระดับชาติกับพื้นที่”ในวันศุกร์ที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ณ ห้องทวีวัฒนา 2 ศูนย์ปฏิบัติการ โรงแรมศาลายาพาวิลเลียน ชั้น 6 วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายาเพื่อให้หน่วยงานในระดับชาติและระดับพื้นที่ต่าง ๆ ได้มีโอกาสในการรับฟังข้อมูล/ สถานการณ์/ ประเด็นปัญหาที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบัน รวมถึงได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ตรงซึ่งกันและกัน อันจะส่งผลให้เกิดความเข้าใจ ในเชิงลึกและสามารถเชื่อมโยงกันได้อย่างแท้จริงผ่านการดำเนินโครงการวิจัยในประเด็นต่าง ๆ ที่สอดคล้องกับกรอบยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี และแผนงานของกระทรวงสาธารณสุขดังที่ได้ยกตัวอย่างในช่วงต้นต่อไป

ภาควิชาสังคมและสุขภาพ จะถือโอกาสใช้เวทีการเสวนานี้ ในการสร้างความรู้และความร่วมมือทางวิชาการของภาควิชาฯ รวมทั้งเพื่อสนองตอบต่อโครงการพัฒนาโมเดลการจัดการศึกษาแบบ “University without Walls” ภายในประเทศ เพื่อให้นักศึกษาและคณาจารย์ได้รับทราบ/ เรียนรู้ประสบการณ์เชิงพื้นที่ และเปิดโอกาสในการพัฒนางานวิจัย ตลอดจนเป็นการสนับสนุนทางวิชาการเชิงพื้นที่ในการศึกษาเพื่อทำความเข้าใจและแก้ปัญหาได้จริง สามารถตอบสนองต่อความต้องการของสังคมและชุมชนของผู้เรียนทั้งในส่วนที่เป็นวิทยานิพนธ์ของผู้เรียนและโครงการวิจัยร่วมของคณาจารย์กับหน่วยงานในพื้นที่ความร่วมมือ ซึ่งจะเป็นการเพิ่มพูนความรู้ความเข้าใจของคณาจารย์ต่อสภาพจริงในสังคม จนสามารถสร้างองค์ความรู้ใหม่ทางด้านสังคมและสุขภาพต่อไปได้ จะช่วยให้ผู้เข้าร่วมได้รับทราบถึงประเด็นปัญหาและทิศทางการดำเนินงานด้านสุขภาพในระดับชาติ จนเกิดแนวความคิดในการสร้างสรรค์โครงการวิจัยทางด้านสุขภาพ ตลอดจนเกิดการสร้างเครือข่ายความร่วมมือทางวิชาการทั้งในระดับชาติและพื้นที่ เพื่อพัฒนาต่อยอดไปสู่การดำเนินโครงการวิจัยร่วมระหว่างหน่วยงานต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนและประเทศชาติต่อไป

ตลอดระยะเวลากิจกรรมดังกล่าว มีผู้เข้าร่วมเป็นจำนวนทั้งสิ้น 70 คน นับว่าเป็นความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนข้อ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (Partnerships for the Goals) ระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กับสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครปฐม สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดเพชรบุรี สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดราชบุรี และสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดลพบุรี กิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)

(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: https://www.facebook.com/100008206321269/posts/2509958242621029/?d=n

ปีงบประมาณ 2564

โครงการเสวนาวิชาการ 20 ปี

ของวิธีการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจในไทย: ทบทวน สถานะ และก้าวต่อไป

(20 Year of Motivational Interview/MI in Thailand:

Review, Current status and future direction)

          ภาควิชาสังคมและสุขภาพ เป็นภาควิชาที่ตั้งขึ้นจากการเติบโตของการดำเนินงานหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาสังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 จนถึงปัจจุบันรวมระยะเวลา 45 ปี มีเอกลักษณ์สำคัญ คือ เป็นหลักสูตรบูรณาการแบบสหสาขาวิชา (Multi/Inter-Disciplinary) ด้านสังคมศาสตร์ที่นำมาประยุกต์ในการวิเคราะห์ปัญหาสุขภาพซึ่งมีความสลับซับซ้อนทั้งในเชิงแนวคิดทฤษฎีและระเบียบวิธีการวิจัย เน้นศาสตร์ทางสังคมวิทยา มานุษยวิทยา จิตวิทยา และเศรษฐศาสตร์ ที่นำมาประยุกต์ใช้ในการอธิบายสาเหตุและการป้องกันการเจ็บป่วย การบำรุงรักษาและฟื้นฟูสุขภาพ ตลอดจนความเข้าใจการทำวิจัยทางสังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข ซึ่งนำมาอธิบายปรับแก้ไขปัญหาทางสุขภาพ

          วิธีการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจ หรือ MI (Motivational Interviewing) เป็นแนวคิดหนึ่งที่ได้นำมาเป็นการให้คำปรึกษาเพื่อช่วยเหลือสนับสนุนผู้รับบริการให้มีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและวิถีการดำเนินชีวิต มุ่งเน้นการพูดคุยซึ่งกันและกัน เพื่อให้ต่างฝ่ายได้มีโอกาสพูดและอธิบายเกี่ยวกับพฤติกรรมของตนเอง มีจุดมุ่งหมายเพื่อการสร้างแรงจูงใจและความรู้สึกที่อยากจะเปลี่ยนให้เกิดขึ้นภายในตัวเอง ปัจจุบัน MI (Motivational Interviewing) ได้มีพัฒนาการมาอย่างยาวนานในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ทั้งที่ประสบความสำเร็จมีความสุข และประสบปัญหาอุปสรรคต่าง ๆ ในมุมมองของนักสหวิชาชีพและนักวิชาการทางสังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข เห็นควรให้มีเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อทบทวนบทบาทในอดีต สถานะในปัจจุบัน และการก้าวต่อไปในอนาคตของวิธีการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจในประเทศไทย

          ภาควิชาสังคมและสุขภาพ จึงได้จัดโครงการนี้ขึ้น ในวันพุธที่ 9 มิถุนายน 2564 เวลา 08.00-20.00 น. เสวนาออนไลน์ผ่านทางระบบ Cisco Webex เพื่อเป็นเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้แนวคิด ตัวอย่างและเสวนาปฏิบัติการเพื่อวิเคราะห์ปรากฎการณ์ที่เกี่ยวข้องกับวิถีด้านสุขภาพในมิติต่าง ๆ รวมทั้งเพื่อสร้างศักยภาพ และเครือข่ายนักสังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข ให้มีความรู้ที่ลุ่มลึกรอบด้านในทางสังคมศาสตร์ภายใต้กรอบการมองสถานะก้าวต่อไปของ MI ในหลักสูตรสังคมศาสตร์การแพทย์แบะสาธารณสุข อันจะนำไปสู่โอกาสของการพัฒนาหลักสูตร รายวิชา หรืองานวิจัยที่เกี่ยวข้องต่อไป

          โครงการดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน
ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)
(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2797188880545047/?d=n
https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2800390350224900/?d=n


ภาพประกอบ

โครงการจัดตั้งศูนย์เพื่อนใจวัยรุ่น
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ตามที่มหาวิทยาลัยมหิดลได้มีแนวทางในการดูแลนักศึกษา ให้คำแนะนำและความช่วยเหลือในด้านต่าง ๆ อาทิ  (1) Home บ้าน ครอบครัว (2) Education การเรียน (3) Eating behavior พฤติกรรมการกิน (4) Activity กิจกรรมต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน (5) Drug abuse or other addictions การเสพสารเสพติด ติดเกม คอมพิวเตอร์ สื่อสังคมออนไลน์ (6) Sexuality เพศสัมพันธ์ (7) Safety ความปลอดภัย (8) Suicide risk and depress mood ความคิดอยากตาย อารมณ์เศร้า นั้น มหาวิทยาลัยมหิดลได้กำหนดให้แต่ละคณะฯ แต่งตั้งผู้ให้คำแนะนำปรึกษา (Counselling) พร้อมทั้งบันทึกข้อมูล และรายงานผลให้มหาวิทยาลัยทราบ

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการให้คำแนะนำปรึกษาแก่นักศึกษา พร้อมทั้งตระหนักถึงสถานการณ์ในปัจจุบันที่มีการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคนา 2019 (COVID-19) ซึ่งเป็นปัจจัยหนึ่ง ที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจของนักศึกษา รวมถึงปัจจัยอื่น ๆ อาทิ ด้านการเรียนออนไลน์ การเสพสื่อโซเซียลมิเดีย ความสัมพันธ์กับเพื่อนและคนรอบข้าง หรือในกรณีที่นักศึกษาคิดฆ่าตัวตายหรือซึมเศร้า เป็นต้น ดังนั้น จึงเห็นควรให้มีการจัดตั้งศูนย์เพื่อนใจวัยรุ่น เพื่อเป็นช่องทางในการให้คำปรึกษาด้านสุขภาพใจแก่นักศึกษาของคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นการส่งเสริมให้นักศึกษาได้เสริมสร้างความแข็งแรงทางด้านจิตใจ การดูแลภายในจิตใจของตนเองเพื่อสุขภาวะที่ดี และตอบสนองนโยบายมหาวิทยาลัย Mahidol HIDEF ด้านสุขภาพ Health Literacy

ในวันพฤหัสบดีที่ 8 กรกฎาคม 2564 เวลา 10.00 – 12.00 น. คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยได้จัดโครงการนี้ผ่านทางโปรแกรม Zoom Meeting โดยมีพิธีเปิดโครงการจัดตั้งศูนย์เพื่อนใจวัยรุ่น และจัดบรรยายพิเศษ ในหัวข้อ “การพัฒนาสุขภาพใจ” และเสวนาร่วมกับนักศึกษา
เวชระเบียน ได้รับเกียรติจาก อาจารย์สุพัทธ แสนแจ่มใส เป็นวิทยากร ตลอดการจัดกิจกรรมมีกลุ่มเป้าหมายเข้าร่วมกิจกรรม ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรี จำนวน 30 คน และอาจารย์และเจ้าหน้าที่ จำนวน 10 คน รวมจำนวนทั้งหมด 40 คน

การจัดโครงการในครั้งนี้ เกิดผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์ คือ นักศึกษามีช่องทางในการขอรับคำปรึกษาจากคณะฯ นักศึกษาได้รับชั่วโมงการเข้าร่วมกิจกรรมเสริมหลักสูตร Activity Transcript คณะฯ มีฐานข้อมูลการให้คำแนะนำปรึกษาแก่นักศึกษาคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ และคณะฯ ได้แนวทางในการพัฒนารูปแบบการให้คำแนะนำปรึกษา อีกทั้งยังเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน
ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)
(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2794184857512116/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2803794086551193/?d=n

กิจกรรมบริจาคถุงมือทางการแพทย์ ให้กับกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม

ภายใต้โครงการ อว พารอด

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ร่วมกับบริษัท ด็อกเตอร์ บู จำกัด บริจาคถุงมือทางการแพทย์ ให้กับกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ภายใต้โครงการ อว. พารอด วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2564 คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ นำโดย รองศาสตราจารย์ ดร. เสาวคนธ์ รัตนวิจิตราศิลป์ คณบดี พร้อมด้วยผู้บริหารคณะฯ เป็นตัวแทนในการบริจาคถุงมือทางการแพทย์ ให้กับกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ภายใต้โครงการ อว. พารอด จำนวน 100,000 ชิ้น โดยมี ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.เอนก เหล่าธรรมทัศน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เป็นผู้รับมอบถุงมือทางการแพทย์ เพื่อช่วยเหลือสังคมไทยสู้ภัย COVID-19 ณ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

Web Link:

http://sh.mahidol.ac.th/?p=10232

โครงการเสวนาวิชาการ สังคมศาสตร์การแพทย์ บทบาทและความท้าทายในห้วงการแพร่ระบาดโควิด”

โครงการเสวนาวิชาการ “สังคมศาสตร์การแพทย์ บทบาทและความท้าทายในห้วงการแพร่ระบาดโควิด” จัดขึ้นในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ.2564 เวลา 12.30-17.30 น. ณ ห้องประชุมกันภัยมหิดล คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และผ่านระบบออนไลน์ทาง Zoom Meeting โดยมีผู้เข้าร่วมโครงการ จำนวน 55 คน

          ในหัวข้อการเสวนา ดังนี้

– การร่วมแลกเปลี่ยนประเด็นนักวิชาการสังคมศาสตร์การแพทย์ คิดอะไรในการระบาดโควิด ระลอก 4

– เรื่องเล่า: นักสังคมศาสตร์การแพทย์กับโควิด บทบาทความสำเร็จ ความท้าทาย

– ก้าวต่อไปบทบาทของนักวิชาการสังคมศาสตร์การแพทย์ในห้วงวิกฤติสุขภาพของประเทศ

ผลลัพธ์ (Outcome)

– เสนอแนะ แลกเปลี่ยน ความรู้เชิงวิชาการจากศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน และคณาจารย์ ประเด็น Reflection มุมมองต่าง ๆ ที่ปรากฏในโพสต์สื่อมีเดีย “นักวิชาการสังคมศาสตร์การแพทย์ คิดอะไรในการระบาดโควิด ระลอก 4” และในมุมมองจากประสบการณ์และหน้าที่การทำงานในปัจจุบันผ่านเรื่องเล่านักสังคมศาสตร์การแพทย์กับโควิด บทบาทความสำเร็จและความท้าทาย

– เผยแพร่ความรู้เชิงวิชาการจากศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน และคณาจารย์ ก้าวต่อไปบทบาทของนักวิชาการสังคมศาสตร์การแพทย์ในห้วงวิกฤติสุขภาพของประเทศ

ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

Web Link:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=3026404380976410&set=a.1396923217257876

https://www.facebook.com/SocietyandHealthDepartment/videos/277793280833484

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2880649318865669/2880648002199134/

ข้อมูลงานวิจัยที่มีผลลัพธ์ (Impact) สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) ประจำปีงบประมาณ 2564

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

 

หัวข้อ รายละเอียด
ชื่องานวิจัย การคลังสุขภาพในภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขของประเทศไทย

(Healthcare financing during public health emergency Lessons from Thailand)

ชื่อผู้วิจัย อาจารย์ ดร. อังสุมาลี ผลภาค
ที่มาและความสำคัญ COVID-19 pandemic has exposed the gaps in health system, widened structural inequalities, and severely affected economy. At least half of the global population does not have access to essential healthcare services. Over 100 million people are pushed into poverty because of out of pocket expenses by paying directly for the healthcare costs, and are forced to live on less than $1.90 per day. This has been exacerbated due to the ongoing pandemic. The pandemic has disproportionally affected the most vulnerable, and has exposed drawbacks of financing healthcare coverage through wage-based contributions as the unemployment increases. Reduced household incomes have not only affected the ability for healthcare services, but also the ability to contribute to risk pools, therefore hampering the access to health services when people need it the most and inadvertently undermining the COVID-19 control efforts. To mitigate the widening disparities the need for Universal Health Coverage (UHC) now is more than ever before.

As countries continue to respond to CIVID-19 and maintain essential health services, It has tested capacity of health systems to ensure equitable access to high quality services. Particularly, in low-and-middle-income counties where health systems were already underfunded and the pandemic has further limited their fiscal capacity. One of those central gaps lie in the manner in which health systems were financed and responded to the public health emergency. Many countries mobilized resources to address the 3T’s – testing, tracing and treatment, measures fundamental to containing the spread of SARS-COV-2. All countries have had to invest more in health system, while procuring medical equipment such as personal protective equipment and ventilators, augmenting COVID-19 testing capacity; setting up field hospitals to account for the surge; incentivizing healthcare worker and deployment of additional staff etc. Financial barriers were removed to encourage care-seeking behavior. In focus, many counties face an uphill task of fine tuning the balance between public health measures such as aggressive lockdowns and economic sustainability. Politically and fiscally driven national level decisions to combat a long-drawn-out war with COVID-19 has been particularly challenge for government worldwide as the pandemic has increased the costs which stretch beyond the previously planned healthcare budgets, prompting unprecedented measures to mobilize the resources and provide additional funding to support the COVID-19 and non-COVID-19 health services.

In additional, mandatory health insurance has played key role in financing the country responses. Due to the extent of additional funding many countries have set up a tracking and monitoring mechanism for the expenditure made. Particularly, the rapid decisions pertaining to purchasing of services have been difficult to make. Concerns have been raised for purchasing with regards to public health functions and mitigation of financial catastrophes for the uninsured and underinsured populations. The goal should not be return back to the status before the crisis, but counties should capitalize this opportunity and emerge stronger with more robust health systems financing and improved financial protection of vulnerable populations.

In wake of the pandemic, countries have adopted varied strategies to modify purchasing arrangements. Few regions such as Asian countries have been successful in managing COVID-19. This can be attributed to strongly funded health systems through the deployment of public and private sector resource which enable rapid scaling up control efforts such as treatment, surveillance, quarantine, contact tracing etc. However, this has been not been documented systematically. There is scarcity on data on sources of finance and public financial management, particularly in the LMIC settings. Therefore, this study would investigate the Thai case through primary data collected from the key stakeholders and secondary data from credible literature database source.

วัตถุประสงค์ 1. To conduct a review to understand how different health financing system (i.e. social health insurance, tax-finances, hybrid system) respond to the Covid-19

2. To conduct a review to explore what specific financing tools/instruments/strategies are deployed to increase the health system capacity for emergency preparedness in the pandemic

3.To explore political perspectives and socio-economic impacts of the pandemic on Thailand

4. To understand how has the pandemic impacted the sustainability and progress towards universal health coverage for Thailand

5. To explore how the pandemic has affected the livelihoods, health access and equitable health outcomes for vulnerable populations in Thailand

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
แหล่งทุนสนับสนุน มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ (มสช.)
หน่วยงานที่ร่วมมือ มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ (มสช.)
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย  
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ ทราบช่องว่างของการบริหารจัดการการคลังในภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขของประเทศไทยและได้ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายในการเตรียมความพร้อมสำหรับการคลังสุขภาพในภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขของประเทศไทยในอนาคต และเป็นกรณีศึกษาสำหรับประเทศรายได้น้อยและปานกลาง
การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)

เป้าหมายที่ 10 ลดความเลื่อมล้ำ (Reduced Inequalities)

Web link การดำเนินงาน (หากมี)
รูปภาพประกอบ (หากมี)

 

โครงการวัคซีนเพื่อรับมือปัญหา: การศึกษาภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience)

และ Cyberbullying ของกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาใน 5 ภูมิภาคของประเทศไทย

          ปัญหาการรังแกกันในพื้นที่ออนไลน์ (Cyberbullying) ในกลุ่มเยาวชนอยู่ในภาวะที่น่าเป็นห่วง จากงานวิจัยพบว่าเยาวชนเป็นผู้กระทำ ร้อยละ 43 เป็นผู้ถูกกระทำ ร้อยละ 49 และเป็นผู้พบเห็น ถึงร้อยละ 76 ซึ่งรูปแบบความรุนแรงที่พบมากที่สุด คือ การถูกด่าทอ โจมตี ข่มขู่ออนไลน์ ซึ่งจากการวิจัยยังพบว่าพฤติกรรมการรังแกในพื้นที่ออนไลน์มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมเสี่ยงต่าง ๆ มากมาย เช่น ผู้ถูกรังแกมีแนวโน้มที่จะมีเกรดเฉลี่ยน้อย มีแนวโน้มที่จะขาดเรียน ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ มีเพศสัมพันธ์ที่ไม่มีการป้องกัน อยู่ในภาวะซึมเศร้าที่สูงกว่ากลุ่มที่ไม่ถูกรังแก และจากการศึกษาหลาย ๆ ชิ้นก็สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการถูกรังแกในพื้นที่ออนไลน์นั้น นำไปสู่ผลกระทบในมิติสุขภาพ คือ ทำให้เกิดความเครียด วิตกกังวล หดหู่ และไม่สบายใจ ความรู้สึกเหล่านี้ก็จะส่งผลต่อสุขภาพในระยะยาว อาจทำให้นอนไม่หลับ คิดมาก และในกรณีที่ร้ายแรงมาก อาจนำไปสู่การฆ่าตัวตายได้ในที่สุด จากสถานการณ์ดังกล่าวทำให้เห็นถึงความไม่ปลอดภัยของโลกออนไลน์ที่สามารถคุกคามสุขภาวะของผู้ใช้สื่อออนไลน์ได้ ถ้าผู้ใช้เหล่านั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเยาวชนที่ขาดภูมิคุ้มกันในการใช้สื่ออย่างปลอดภัย

การรับมือกับความไม่ปลอดภัยในโลกออนไลน์รูปแบบต่าง ๆ จำเป็นต้องใช้องค์ความรู้ ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น การส่งเสริมให้เยาวชนแค่มี “ทักษะการรู้เท่าสื่อ” เพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอแล้วสำหรับโลกยุคดิจิทัลที่มีความสลับซับซ้อนมากขึ้นในปัจจุบัน การมีภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) จึงอาจจะเป็นในวิธีการใหม่ที่จะช่วยส่งเสริมให้เยาวชนเกิดการใช้สื่อออนไลน์ได้อย่างปลอดภัยและสร้างสรรค์ และสร้างให้พวกเขาเป็นพลเมืองดิจิทัลที่มีวัคซีนที่จะสามารถรับมือกับปัญหาความไม่ปลอดภัยในโลกออนไลน์ได้ ซึ่งทักษะที่สำคัญของคนที่มีภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล คือ ทักษะการคิดวิเคราะห์ มีความรับผิดชอบต่อสังคมออนไลน์ รู้วิธีและแหล่งที่จะขอความช่วยเหลือ รู้จักที่จะปกป้องผู้อื่น และรู้กฎหมายสื่อออนไลน์

ดังนั้น จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องอาศัยความร่วมมือในทุกภาคส่วนในการร่วมกันพัฒนานวัตกรรมทางสังคม เพื่อลดปัญหาความไม่ปลอดภัยในการใช้สื่อออนไลน์ โดยเฉพาะประเด็นปัญหาเกี่ยวกับการรังแกในพื้นที่ออนไลน์ และร่วมกันเพิ่มภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) ให้กับเยาวชนที่เป็นผู้ใช้สื่อออนไลน์แทบตลอดเวลาและยังเป็นพลเมืองส่วนใหญ่ในโลกดิจิทัล ให้สามารถมีภูมิคุ้มกันและจัดการกับความไม่ปลอดภัยบนโลกดิจจิทัล พร้อมทั้งสามารถเป็นพลเมืองในโลกดิจิทัลที่ร่วมสร้างนิเวศที่ปลอดภัยให้กับการใช้สื่อออนไลน์ในปัจจุบันได้ โครงการวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษา Baseline Data ในประเด็น Digital Resilience และ Cyberbullying ในกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษา 2) ค้นหาปัจจัยที่เป็นภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัลที่ซึ่งเสริมสร้างพลังงานอำนาจในการรับมือกับ Cyberbullying ของเยาวชน 3) ผลิตสื่อสร้างสรรค์ในประเด็น Digital Resilience เพื่อเผยแพร่สู่สาธารณะ 4) พัฒนาเครือข่ายความร่วมมือการวิจัย โดยทำ MOU ร่วมกับหน่วยงานภาครัฐ ภาคประชาสังคม เพื่อพัฒนาการทำงาน ทดลองแนวทางการดำเนินงาน และต่อยอดงานวิจัยร่วมกัน

ผลการดำเนินงานของโครงการจึงนำไปสู่ผลลัพธ์ต่าง ๆ ประกอบด้วย 1) ได้องค์ความรู้ที่เป็นข้อมูลพื้นฐาน (Baseline Data) ในประเด็นภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) และการรังแกในพื้นที่ออนไลน์ (Cyberbullying) ในกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาใน 5 ภูมิภาคของประเทศไทย 2) องค์ความรู้เกี่ยวกับปัจจัยที่เป็นภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) ที่ซึ่งเสริมสร้างพลังอำนาจในการรับมือกับ Cyberbullying ของเยาวชน 3) เกิดเครือข่ายงานวิจัยใน 5 ภูมิภาค เกี่ยวกับ Cyberbullying และภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) 4) ได้สื่อสร้างสรรค์ที่สร้างความเข้าใจในประเด็นเรื่อง Digital Resilience ที่เผยแพร่ในสังคมออนไลน์ 5) เกิดข้อตกลงความร่วมมือ (MOU) กับทั้งภาครัฐและภาคประชาสังคม เช่น กระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงวัฒนธรรม กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย และมูลนิธิอินเตอร์เน็ตร่วมพัฒนาไทย เพื่อพัฒนาการทำงาน ทดลองแนวทางการดำเนินการร่วมกัน 6) ช่องทางการสื่อสารสาธารณะในประเด็นเรื่อง Digital Resilience เช่น Facebook Fan Page เป็นต้น เพื่อส่งเสริมเยาวชนไทยได้รับวัคซีนที่เป็นภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัลที่จะสามารถจัดการกับความไม่ปลอดภัยออนไลน์ และเป็นพลเมืองดิจิทัลที่ร่วมกันสร้างนิเวศที่ปลอดภัย และสามารถใช้สื่อออนไลน์ได้อย่างปลอดภัยและสร้างสรรค์ต่อไปในอนาคต

วันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ได้จัดพิธีลงนาม MOU ความร่วมมือด้านการส่งเสริมและพัฒนาทักษะ Digital Resilience อย่างรอบด้านสำหรับเยาวชนไทย ภายใต้ “โครงการวัคซีนเพื่อรับมือปัญหา: การศึกษาภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) และ Cyberbullying ของกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาใน 5 ภูมิภาคของประเทศไทย” โดยมี ศาสตราจารย์ นพ.วชิร คชการ รองอธิการบดีฝ่ายวิจัยและวิชาการ ผู้แทนมหาวิทยาลัยมหิดลในการลงนามครั้งนี้ และรองศาสตราจารย์ ดร.โธมัส กวาดามูส ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายวิจัยและวิชาการ หัวหน้าหน่วยความเป็นเลิศด้านการวิจัย เพศภาวะ เพศวิถี และสุขภาพ กล่าวเปิดและแนะนำโครงการในฐานะหัวหน้าโครงการ

การลงนามในครั้งนี้ เป็นการลงนามร่วมกับหน่วยงานอื่นอีก 8 หน่วยงาน ได้แก่ กระทรวงวัฒนธรรม, กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข, กระทรวงศึกษาธิการ, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, สภาเด็กและเยาวชนแหง่ประเทศไทย, มูลนิธิอินเทอร์เน็ตร่วมพัฒนาไทย และกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ พร้อมด้วยการเปิดตัว Comprehensive online platform ที่พัฒนาขึ้นในโครงการ การบรรยายบทบาทและก้าวต่อไปในการทำงานด้าน Cyberbullying และ Digital Resilience โดยผู้แทนจาก 9 หน่วยงาน และการบรรยายพิเศษหัวข้อ “ทำอย่างไรให้เด็กไทยมีภูมิคุ้มกันในการใช้สื่อออนไลน์” โดย อาจารย์ ดร.รับขวัญ ภูษาแก้ว หัวหน้าศูนย์แนะแนว โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม โดยมี ดร.ปานระพี รพิพันธุ์ ผู้ผลิตรายการและพิธีกรรายการโทรทัศน์ช่อง 3 เป็นผู้ดำเนินรายการ

ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being) เป้าหมายที่ 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก (Peace, justice and Strong Institutions) และเป้าหมายที่ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (Partnerships for the Goals)

Web Link:

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/videos/283467109894012

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2866043080326293/2866042683659666/

https://manudsocial.insidethesandbox.studio/

https://www.facebook.com/112960273909191/posts/344465700758646/

https://www.it24hrs.com/2021/mahidol-mou-protect-cyberbullying/

https://mgronline.com/qol/detail/9640000090051

ข้อมูลงานวิจัยที่มีผลลัพธ์ (Impact) สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) ประจำปีงบประมาณ 2564

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

 

หัวข้อ รายละเอียด
ชื่องานวิจัย โครงการประเมินผลการปฏิบัติงานของชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข ประจำปีงบประมาณ พ.ส.2564
ชื่อผู้วิจัย รศ.ดร.สุณีย์ กัลยะจิตร
ที่มาและความสำคัญ           1.1 อนุมัติ ตร.ลง 17 ก.ค. 63 ท้ายหนังสือ สยศ.ตร. ด่วนที่สุด ที่ 0007.24/2050 ลง 14 ก.ค. 63 อนุมัติหลักการในการฝึกอบรมชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข โดยผู้เข้ารับการอบรม ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจ Local CAT ตำรวจชุมชนสัมพันธ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจ บก.ปฏิบัติการพิเศษ บช.ก. (ตำรวจมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ 904) เจ้าหน้าที่ทหาร เจ้าหน้าที่สำนักงานเขต ฝ่ายพัฒนาชุมชนและบริการสังคม เจ้าหน้าที่อาสาสมัครกิจการพลเรือนของเขต/อำเภอ และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขและส่วนราชการอื่นที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้สามารถลงพื้นที่ในการปฏิบัติงานมวลชน/ชุมชนสัมพันธ์ร่วมกันแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยการศึกษาสภาพปัญหาและสำรวจข้อมูลของชุมชน โดยในระยะแรกให้พิจารณาจากชุมชนรอบเขตพระราชฐานในเขต กทม.และขยายผลออกไปในพื้นที่ต่างจังหวัด

1.2 สยศ.ตร.(ผอ.) ได้ดำเนินการจัดการฝึกอบรมชุดปฏิบัติการร่วมฯ ระหว่างวันที่ 17-19 ก.ค.63 ณ บก.ฝรก. ต.ศาลายา อ.พุทธมณฑล จว.นครปฐม โดยผู้เข้ารับการอบรมประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ Local CAT ตำรวจชุมชนสัมพันธ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจ บก.ปฏิบัติการพิเศษ บช.ก. (ตำรวจมหาดเล้กราชวัลลภรักษาพระองค์ 904) เจ้าหน้าที่ทหาร เจ้าหน้าที่สำนักงานเขต ฝ่ายพัฒนาชุมชนและบริการสังคม เจ้าหน้าที่อาสาสมัครกิจการพลเรือนของเขต/อำเภอ และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข รวม 206 นาย ซึ่งเจ้าหน้าที่ที่สำเร็จการฝึกอบรมได้ประกอบกำลังเป็นชุดปฏิบัติการฯ จำนวน 33 ชุด และได้เข้าปฏิบัติภารกิจในพื้นที่ กทม.รอบเขตพระราชฐาน จำนวน 68 ชุมชน (พื้นที่รับผิดชอบของ บก.น.1, 2, 4, 6 และ 7) ตั้งแต่วันที่ 20 ก.ค.63ในชั้นต้น ผบช.สยศ.ตร.ได้เห็นชอบในหลักการในการประเมินผลการปฏิบัติฯ โดยผอ.ได้ประสานให้ วจ.เข้าร่วมสังเกตการณ์การปฏิบัติเพื่อนำไปกำหนดกรอบการประเมินผลและดำเนินโครงการประเมินผลการปฏิบัติงานของชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข

1.3 การประชุมสรุปผลการใช้กำลัง ชป.มวลชนสัมพันธ์ (ชป.กร.ร่วมฯ ชุดที่ 1-33 เพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข) และกำลังจิตอาสา สนับสนุนการป้องกันเขตพระราชฐาน ในพื้นที่ส่วนกลาง ประจำเดือนส.ค.64 ในวันที่ 27 ส.ค.64 เวลา 09.00 น. โดยให้ สยศ.ตร.ชี้แจงระบบการรายงาน (ประจำวัน, ตามห้วงระยะเวลา) แนวทางการประเมินผลสัมฤทธิ์ในการทำงานชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข

1.4 ตามอนุมัติ ผบช.สยศ.ตร.ได้เห็นชอบหลักการการประเมินผลปฏิบัติฯ ในปีงบประมาณ พ.ศ.2563 ให้ วจ.เข้าร่วมสังเกตการณ์การปฏิบัติเพื่อนำไปกำหนดกรอบการประเมินผลและดำเนินโครงการประเมินผลการปฏิบัติงานของชุดปฎิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข สำหรับในปีงบประมาณ พ.ศ.2564 นี้ เพื่อให้การประเมินผลสัมฤทธ์ในการทำงานของชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุขเป็นไปด้วยความเรียบร้อย จึงเห็นควรให้ วจ.พิจารณาดำเนินการประเมินผลการปฏิบัติงานของชุดปฏิบัติกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2564 ต่อไป

เพื่อให้การปฏิบัติภารกิจของสำนักงานตำรวจแห่งชาติเป็นไปด้วยความเรียบร้อย สำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยสำนักงานยุทธศาสตร์ ได้จัดชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วมเพื่อทำให้ประชาชนมีความสุข ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจ (Local CAT, ตำรวจชุมชนสัมพันธ์) เจ้าหน้าที่มหาร เจ้าหน้าที่สำนักงานเขต เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง เจ้าหน้าที่อาสาสมัครกิจการพลเรือนของเขต/อำเภอ เจ้าหน้าที่สาธารณสุข และส่วนราชการอื่นที่เกี่ยวข้อง เพื่อบูรณาการการดำเนินงานมวลชนสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานในการแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนให้กับประชาชนในพื้นที่เป้าหมาย โดยมอบหมายให้ กองวิจัย สำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจเป็นผู้ดำเนินการจัดจ้างหน่วยอิสระ (Third Party) ทำการประเมินผล

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาระดับความสุขของประชาชน

2. เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมและทัศนคติของประชาชน

3. เพื่อศึกษาระดับการช่วยเหลือประชาชนในสถานการณ์การแพร่ระบาดโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019

4. เพื่อศึกษาระดับการสร้างการมีส่วนร่วมทุกภาคส่วนในการแก้ปัญหาการแพร่ระบาดโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019

5. เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคของการมีส่วนร่วมของประชาชน ผู้นำชุมชน และผู้เกี่ยวข้อง

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา กองบัญชาการตำรวจนครบาล ตำรวจภูธรภาค 1 ถึง 9 ครอบคลุมทั่วประเทศ รวมจำนวนสถานีตำรวจทั้งสิ้น 90 สถานีตำรวจ
แหล่งทุนสนับสนุน กองวิจัย สำนักยุทธศาสตร์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ชุดปฏิบัติการกิจการพลเรือนร่วม
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ทราบถึงระดับความสุขของประชาชน

2. ทราบถึงระดับการมีส่วนร่วมและทัศนคติของประชาชน

3. ทราบถึงระดับการช่วยเหลือประชาชนในสถานการณ์การแพร่ระบาดโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019

4. ทราบถึงระดับการสร้างการมีส่วนร่วมทุกภาคส่วนในการแก้ปัญหาการแพร่ระบาดโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019

5. ทราบถึงปัญหาอุปสรรคของการมีส่วนร่วมของประชาชน ผู้นำชุมชน และผู้เกี่ยวข้อง

6. เป็นแนวทางการต่อยอดการศึกษาในโครงการวิจัยอื่นที่มีความใกล้เคียงกับโครงการนี้ และการศึกษาวิจัยในชุมชน

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

เป้าหมายที่ 16 ความสงบสุข ยุติธรรม และสถาบันเข้มแข็ง

(Peace, Justice and Strong Institutions)

Web link การดำเนินงาน (หากมี)
รูปภาพประกอบ (หากมี)

 

การทำความร่วมมือทางวิชาการ (MOU) ระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
และสถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี (สบยช.)

วันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2565 คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ได้มี พิธีลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือทางวิชาการ (MOU) ระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี (สบยช.) โดยมี รองศาสตราจารย์ ดร. เสาวคนธ์
รัตนวิจิตราศิลป์ คณบดีคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ เป็นประธานในพิธีลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือทางวิชาการ (MOU) ระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และ สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี (สบยช.) และกล่าวต้อนรับนายแพทย์สรายุทธ์ บุญชัยพานิชวัฒนา ผู้อำนวยการ สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี เป็นผู้แทนในการลงนาม พร้อมด้วยผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ดรุณี ภู่ขาว หัวหน้าภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และนายแพทย์ล่ำซำ ลักขณาภิชนชัช รองผู้อำนวยการด้านการแพทย์ สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี ร่วมเป็นสักขีพยาน

โดยการลงนามครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาความร่วมมือการศึกษา การวิจัย การบริการวิชาการ รวมทั้งการสนับสนุนการพัฒนาการเรียนการสอน การปฏิบัติงานด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ และเสริมสร้างการดูแล บำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดให้มีคุณภาพมาตรฐานสากลรวมไปถึงด้านอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องในอนาคตระหว่างสองสถาบัน โดยเป็นการลงนามในรูปแบบออนไลน์ผ่านระบบ Zoom online meeting ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being) และเป้าหมายที่ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (Partnerships for the Goals)

Web Link:

http://sh.mahidol.ac.th/?p=10335

ข้อมูลงานวิจัยที่มีผลลัพธ์ (Impact) สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) ประจำปีงบประมาณ 2564

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

 

หัวข้อ รายละเอียด
ชื่องานวิจัย โครงการประเมินกระบวนการสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่
ชื่อผู้วิจัย ผศ.ดร. สุภาภรณ์ สงค์ประชา
ที่มาและความสำคัญ           สมัชชาสุขภาพ ถูกกำหนดไว้ในพระราชบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ.2550 หมวดที่ 4 โดยมีมาตรา 40 เพียงมาตราเดียวที่กล่าวถึงการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ หรือสมัชชาสุขภาพเฉพาะประเด็น โดยให้คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติสนับสนุนให้ประชาชนรวมตัวกันจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ หรือสมัชชาสุขภาพเฉพาะประเด็น โดยให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติกำหนด

คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (คสช.) และสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) ซึ่งมีหน้าที่สนับสนุนการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ได้กำหนดหลักเกณฑ์และแนวทางสนับสนุนในการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ให้เป็นระบบ โดยใช้หลักเกณฑ์และแนวทางเดียวกับการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะประเด็น ทั้งนี้ สช.วางแนวทางการสนับสนุนการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ในด้านต่าง ๆ ประกอบด้วย ด้านวิชาการ ด้านการพัฒนาศักยภาพ ด้านการสื่อสารทางสังคม ด้านการสนับสนุนงบประมาณ ด้านการขับเคลื่อนและติดตามข้อเสนอเชิงนโยบาย และด้านการประสานความเชื่อมโยงกับภาคีหรือเครือข่ายอื่น ในช่วงระหว่างปี พ.ศ.2551-2554 คสช.ได้สนับสนุนการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่และทำให้เกิดการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพรวมกว่า 100 เรื่อง ทั้งนี้กระบวนการสมัชชาสุขภาพในแต่ละพื้นที่มีรูปแบบและแนวทางที่แตกต่างกัน เช่น ในการกำหนดประเด็นที่นำมาพิจารณา หลายจังหวัดมีจุดเริ่มต้นที่ปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพของคนจำนวนมาก (พงษ์เทพ วงศ์วัชรไพบูลย์, 2554) บางจังหวัดนอกจากพิจารณาขนาดของปัญหาแล้วยังให้ความสำคัญกับความสอดคล้องกับยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัด (พนมศักดิ์ เอมอยู่, 2554) นอกจากนี้ ยังมีรูปแบบการจัดสมัชชาทั้งที่เป็นระบบ โดยประยุกต์มาจาการจัดสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ และการจัดแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งกระบวนการสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นไปในรูปแบบหลังนี้ (อำพล จินดาวัฒนะ, 2554) การพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพผ่านกลไกสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่มีระดับความสำเร็จในการนำไปปฏิบัติที่แตกต่างกัน ทั้งในแง่จำนวนนโยบายที่ถูกพัฒนาและการผลักดันนโยบายสู่การปฏิบัติที่แตกต่างกันด้วย อันเนื่องมาจากความสลับซับซ้อนของพื้นที่โดยเฉพาะต้นทุนทางสังคม และสภาพปัญหาในพื้นที่ที่แตกต่างกัน (โครงการประเมินเทคโนโลยีและนโยบายด้านสุขภาพ, 2556) การติดตามประเมินกระบวนการสมัชชาสุขภาพจังหวัด 12 จังหวัด (สุภาภรณ์ สงค์ประชา, 2559) พบว่าแต่ละจังหวัดมีบริบท การพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วมที่แตกต่างกัน บางจังหวัดใช้เครื่องมือการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพ หลายเครื่องมือ ได้แก่ สมัชชาสุขภาพจังหวัด ธรรมนูญพื้นที่ การประเมินผลกระทบด้านสุขภาพ และการพัฒนานโยบายสาธารณะสุขเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วมระดับตำบล (500 ตำบล) รวมถึงการส่งคนเข้าร่วมโปรแกรมนักสานพลังขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วม (นนส.) ในขณะที่บางจังหวัดใช้สมัชชาสุขภาพจังหวัดเท่านั้น ทุกจังหวัดมีกลไกขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพ โดยใช้รูปแบบแบบของคณะกรรมการสมัชชาสุขภาพจังหวัด คณะกรรมการมีองค์ประกอบที่แตกต่างกันทั้งจำนวนคนและการแบ่งฝ่ายเพื่อการดำเนินงาน กระบวนการสมัชชาสุขภาพจังหวัดแต่ละจังหวัดมีการดำเนินการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพตามแนวทางการจัดกระบวนการสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ กรณีการจัดสมัชชาสุขภาพจังหวัดที่สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติได้เสนอไว้ หากแต่มีความแตกต่างของสมัชชาสุขภาพจังหวัดที่ชัดเจนในเชิงคุณภาพของแต่ละขั้นตอนในกระบวนการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพ ตั้งแต่ขั้นตอนการกำหนดประเด็น การทำงานเชิงวิชาการเพื่อพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบาย การจัดประชุมสมัชชาสุขภาพจังหวัด การขับเคลื่อนมติสมัชชาสุขภาพสู่การปฏิบัติ การจัดกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในงานประชุมสมัชชาสุขภาพจังหวัด การสื่อสารทางสังคม การจัดการความรู้และพัฒนาศักยภาพ การติดตามและประเมินผล รวมถึงการบริหารจัดการอย่างมีส่วนร่วม

สมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่เกือบทั้งหมดมีการดำเนินการในรูปแบบของสมัชชาสุขภาพจังหวัด สมัชชาสุขภาพจังหวัดเป็นกลไกสำคัญยิ่งในกระบวนการพัฒนานโยบายสาธษรณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วม วันประชุมสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ คือ ภาพสะท้อนที่ชัดเจนเนื่องจากตัวแทนที่เข้าร่วมประชุมและแสดงความเห็นต่อเอกสารร่างมติ คือ ตัวแทนจากสมัชชาสุขภาพจังหวัด (MA) เป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งกระบวนการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพด้วย ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ การประเมินผลกระทบด้านสุขภาพ ก็อิงอาศัยตำบล และพื้นที่ในเขตจังหวัดอยู่ด้วย ทำให้ “กระบวนการนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วน่วมในระดับจังหวัด” คือโซ่ข้อสำคัญในการเชื่อมกลไกการพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วมตามพระราชบัญญัติสุขภาพแก่งชาติ พ.ศ.2550

ปัจจุบันคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ ได้ประกาศหลักเณฑ์และวิธีการในการจัดและการสนับสนุนการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่และสมัชชาสุขภาพเฉพาะประเด็น พ.ศ.2563 ย่อมส่งผลให้สมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่มีรูปธรรม กลไกการทำงานด้านนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพที่แตกต่างจากเดิม จึงจำเป็นต้องมีการประเมินภายใต้ความร่วมมือของผู้เกี่ยวข้อง เพื่อพัฒนาปรับปรุงการดำเนินการเพื่อมุ่งสู่ผลลัพธ์ที่มีคุณภาพต่อไป

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาพัฒนาการของสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ และสมัชชาสุขภาพกรุงเทพมหานคร เป็นอย่างไร

2. เพื่อศึกษากลไกกระบวนการดำเนินการของสมัชชาสุขภาพจังหวัด สมัชชาสุขภาพกรุงเทพมหานคร

3. เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ สมัชชาสุขภาพกรุงเทพมหานคร

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา จังหวัดลำปาง ขอนแก่น ชัยนาท สงขลา กาญจนบุรี และกรุงเทพมหานคร
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติปี 2563 จำนวน 6 จังหวัด (1) ลำปาง (2) ชัยนาท (3) สงขลา (4) ขอนแก่น (5) กาญจนบุรี (6) กรุงเทพมหานคร
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. รายงานการประเมินกระบวนการสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ (จังหวัด)

2. ความรู้เกี่ยวกับพัฒนาสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่ของประเทศไทย

3. ภาพสะท้อนของกลไก กระบวนการดำเนินการของสมัชชาสุขภาพจังหวัดและสมัชชาสุขภาพ กรุงเทพมหานคร

4. แนวทางการพัฒนาสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่เพื่อมุ่งสู่ผลลัพธ์หลักเกณฑ์และวิธีการในการจัดและการสนับสนุนการจัดสมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)

เป้าหมายที่ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (Partnerships for the Goals)

Web link การดำเนินงาน (หากมี) https://www.nationalhealth.or.th/en/node/605
รูปภาพประกอบ (หากมี)

 

โครงการ “ธารน้ำใจ สังคมฯ…ไม่ทิ้งกัน”

จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ที่มีการแพร่ระบาดไปทั่วโลกรวมถึงประเทศไทย ซึ่งองค์การอนามัยโลกประกาศให้การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19) เป็นการระบาดใหญ่ในประเทศไทย กระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศให้โรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19) เป็นโรคติดต่ออันตราย ตามพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 และด้วยปัจจุบันจำนวนผู้ติดเชื้อโควิด-19 นั้น มีจำนวนสูงขึ้นทุกวัน ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนสิ่งของใช้จำเป็นในการดูแลผู้ติดเชื้อที่ต้องกักตัวในบ้านพัก โรงพยาบาลสนาม เป็นต้น รวมทั้งการไม่เพียงพอของอุปกรณ์และเครื่องมือทางการแพทย์

หน่วยกิจการนักศึกษาและศิษย์เก่าสัมพันธ์ สำนักงานบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการบริการสังคมในภาะวิกฤตโควิด-19 พร้อมทั้งเป็นการร่วมแสดงเมตตาธรรมและความเป็นจิตอาสาของชาวสังคมฯ เพื่อเป็นการสนับสนุนพันธกิจด้านทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม

ในการนี้ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือสังคม หน่วยกิจการนักศึกษาและศิษย์เก่าสัมพันธ์ สำนักงานบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ จึงได้จัดโครงการ “ธารน้ำใจ สังคมฯ…ไม่ทิ้งกัน” ขึ้น ระหว่างเดือนสิงหาคม – กันยายน พ.ศ.2564 เพื่อเปิดรับบริจาคสิ่งของและเครื่องใช้จำเป็น ต่อผู้ติดเชื้อโควิด-19 รวมทั้งอุปกรณ์จำเป็นต่าง ๆ กับบุคลากรทางการแพทย์ และนำส่งให้แก่โรงพยาบาลสนามในอำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

Web Link:

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2861659017431366/

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2884557328474868/2884556558474945/

โครงการเสวนาวิชาการ VIRTUAL TALK SERIES

“เปิดมุมมอง ชีวิต และระบบการดูแลผู้ป่วยประคับประคอง: ความท้าทายในวิกฤติโควิด 19”

ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ส่งผลอย่างรุนแรงทั้งการเจ็บป่วย การตายอย่างต่อเนื่อง วิกฤตสุขภาพกับโรคโควิด-19 จึงถือเป็นความท้าทายครั้งใหญ่ของมนุษยชาติ เพราะโรคระบาดที่เกิดขึ้นได้ส่งผลกระทบต่อระบบบริการสุขภาพ โดยเฉพาะกับชีวิตของผู้คนในทุกด้านอย่างที่ไม่เคยปรากฎมาก่อน ทั้งความหวาดกลัวต่อเชื้อที่แพร่กระจายในทุกอณูพื้นที่และผู้คนที่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมด้วย ความทุกข์ทรมานจากเจ็บป่วย การตาย การเข้าไม่ถึงและความไม่เพียงพอของระบบริการ และบุคลากรทางการแพทย์ต้องทำงานหนักมากขึ้นในระบบบริการสุขภาพ เป็นต้น

ปัญหาการดูแลผู้ป่วยประคับประคองให้ผู้ป่วยโควิด เป็นปัญหาที่ท้าทายในระบบบริการและคุณภาพชีวิตผู้ป่วย เกี่ยวข้องกับมิติทางการแพทย์ ทางจริยศาสตร์ และการบริหารจัดการเชิงระบบ และนโยบาย เพื่อให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุด ความซับซ้อนของปรากฎการณ์ดังกล่าวเหล่านี้จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ควรให้ความสนใจและทำความเข้าใจ

เพื่อเป็นเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้และวิเคราะห์ปรากฎการณ์ด้านสุขภาพในมิติต่าง ๆ เสริมศักยภาพทางวิชาการ และสร้างเครือข่ายนักสังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข รวมถึงในวาระที่ภาควิชาสังคมและสุขภาพครบรอบการก่อตั้งมาเป็นระยะ 11 ปี จึงกำหนดจัดเวทีเสวนาวิชาการที่เป็นการนำเสนอผลงานทางวิชาการในประเด็นดังกล่าว เพื่อหวังเปิดมุมมองต่อสังคมและผู้สนใจในประเด็นปัญหาที่เป็นความท้าทายของสุขภาพในสถานกาณณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโควิด-19

โครงการเสวนาวิชาการ VIRTUAL TALK SERIES “เปิดมุมมอง ชีวิต และ ระบบการดูแลผู้ป่วยประคับประคอง: ความท้าทายในวิกฤติโควิด 19” 1 ในกิจกรรม เนื่องในวาระครบรอบ 11 ปี ภาควิชาสังคมและสุขภาพ ครั้งที่ 1 หัวข้อ ระบบ และความท้าทายในการดูแลผู้ป่วยประคับประคอง วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เวลา 13.30-16.00 น. และครั้งที่ 2 หัวข้อเรื่อง ชีวิต ทางเลือก ประสบการณ์การดูแลแลผู้ป่วยระยะประคับประคอง วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2564 เวลา 13.30-16.00 น. ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

Web Link:

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2849528441977757/2849528305311104/

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2858998644364070/2858975064366428/

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/pcb.2863350217262246/2863349567262311/

ครั้งที่ 1 หัวข้อ ระบบ และความท้าทายในการดูแลผู้ป่วยประคับประคอง

ครั้งที่ 2 หัวข้อเรื่อง ชีวิต ทางเลือก ประสบการณ์การดูแลแลผู้ป่วยระยะประคับประคอง

 

โครงการเสวนาออนไลน์ประเด็นศาสนากับการพัฒนา

เรื่อง: บทบาทของศาสนาในการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบจากโควิด-19

ศาสนามีพลังในการแก้ปัญหาและสร้างสรรค์สังคมอย่างไม่ต้องสงสัย ดังเห็นได้จากการที่องค์การสหประชาชาติ (The United Nation หรือ UN) ได้จัดตั้งคณะทำงานเพื่อดึงพลังของศาสนามาสนับสนุนการขับเคลื่อนการพัฒนาที่ยั่งยืน เรียกว่า คณะทำงานเฉพาะกิจแห่งสหประชาชาติด้านศาสนากับการพัฒนา (UN Task Force on Religion and Development) หรือคณะทำงานเฉพาะกิจระหว่างองค์กรแห่งสหประชาชาติด้านการสร้างความมีส่วนร่วมกับผู้ปฏิบัติการที่เป็นศาสนิกเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (United Nations Inter-Agency Task Force on Engaging Faith-Based Actors for Sustainable Development หรือ UN IATF-FBOs) ด้วยเหตุนี้คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จึงได้ริเริ่มคลัสเตอร์วิจัยด้านศาสนากับการพัฒนา ซึ่งจะอาศัยบุคลากรและความรู้ความเชี่ยวชาญด้านศาสนาที่คณะฯ มีอยู่เป็นพื้นฐานในการพัฒนาเครือข่ายอันจะนำไปสู่ความเข้าใจบทบาทของศาสนาในการแก้ปัญหาในบริบทสังคมไทย รวมถึงการสำรวจประเด็นการวิจัยและจัดกิจกรรมทางวิชาการเพื่อสร้างองค์ความรู้และบริการวิชาการแก่สังคม อันจะเป็นการตอบสนองต่อวิสัยทัศน์และพันธกิจในการ เชื่อมโยงและรับใช้สังคมเพื่อสร้างสังคมที่มีสุขภาวะ

คลัสเตอร์วิจัยศาสนากับการพัฒนา คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้ดำเนินงานพัฒนาเครือข่ายนักวิชาการ นักการศาสนา และนักปฏิบัติในด้านที่เกี่ยวข้องกับการนำศาสนามาช่วยแก้ไขปัญหาสังคม อันจะนำไปสู่ความร่วมมือในการวิจัยเพื่อพัฒนาองค์ความรู้และการปฏิบัติงานด้านการพัฒนาที่พึ่งพิงศาสนา ทั้งนี้ การระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้สร้างผลกระทบต่อการดำรงชีวิตและสังคมในวงกว้างนานัปการ ไม่ว่าจะในด้านการแพทย์-สาธารณสุข เศรษฐกิจ การเงิน อาชีพ การสื่อสาร ความสัมพันธ์ในครอบครัวและสังคม เป็นต้น ซึ่งถือเป็นความท้าทายอย่างยิ่งต่อการทำงานในแวดวงศาสนากับการพัฒนาที่มุ่งตอบสนองต่อปัญหาดังกล่าว

ด้วยเหตุนี้ ทางคลัสเตอร์วิจัยฯ จึงมีดำริจัดการเสวนาออนไลน์เกี่ยวกับบทบาทของศาสนาในการบรรเทาผลกระทบจากวิกฤตโรคโควิด-19 ในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ.2564 เวลา 19.00-20.30 น. ทางการถ่ายทอดสดผ่าน YouTube ช่อง “MU Religion and Development” โดยเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์จากบุคลากรที่ทำงานเกี่ยวข้องกับคนและชุมชนซึ่งสามารถสะท้อนให้เห็นปัญหาที่หลากหลายท่ามกลางสถานการณ์โรคระบาด และปฏิสัมพันธ์ระหว่างศาสนากับปัญหาต่าง ๆ ที่สืบเนื่องจากโรคโควิด-19 ตลอดจนเห็นถึงคุณูปการของศาสนาในมิติต่าง ๆ ต่อการรับมือกับวิกฤติ ทั้งนี้ เพื่อเป็นการพัฒนาการรับรู้ของนักศึกษาและบุคคลากรทางวิชาการตลอดจนบุคคลทั่วไปต่อประเด็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างศาสนากับการพัฒนาในมิติที่หลากหลาย ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)

Web Link:

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/videos/435780981060202

https://youtu.be/CUyubO2Crio

https://www.facebook.com/MUSHFanpage/photos/a.1471813266415955/2825706361026632/

ข้อมูลงานวิจัยที่มีผลลัพธ์ (Impact) สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) ประจำปีงบประมาณ 2564

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

หัวข้อ รายละเอียด
ชื่องานวิจัย การมีส่วนร่วมของชุมชน การสื่อสาร และความต้องการเข้าถึงวัคซีนโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) เพื่อสนับสนุนการวางแผนงานวัคซีน ภายใต้ข้อตกลงดำเนินงาน COVAX Study สัญญาเลขที่ 2/2021การเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ การจัดการข้อมูล และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ
ชื่อผู้วิจัย รศ.ดร. โธมัส กวาดามูซ
ที่มาและความสำคัญ           ผู้ป่วยรายแรกที่ได้รับการยืนยันว่าติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ COVID-19 Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus 2 หรือ SARS-Cov-2 ในประเทศจีนถูกพบในประเทศไทยเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2563 นับตั้งแต่พบผู้ติดเชื้อรายแรกนี้จนถึงวันที่ 2 กันยายน 2563 มีจำนวนผู้ติดเชื้อรวม 3,425 ราย และยอดผู้เสียชีวิตด้วยโรค COVID-19 จำนวน 58 ราย (ข้อมูลจากรายงานขององค์การอนามัยโลกประจำประเทศไทย เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2563) กระทรวงสาธารณสุขได้เริ่มดำเนินมาตรการเชิงรุกตั้งแต่ต้นเดือนมกราคม 2563 เป็นต้นมา มีการตั้งจุดตรวจคัดกรองที่สนามบิน และทำงานอย่างใกล้ชิดร่วมกับศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคสหรัฐอเมริกา (CDC) และองค์การอนามัยโลก (WHO) ในการพัฒนามาตรการตอบโต้ตอบทางการแพทย์เพื่อป้องกันและควบคุมโรค ทั้งยังประกาศแนวทางปฎิบัติสำหรับชาวไทยและนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทย มาตรการเหล่านี้มีเป้าหมายที่จะเพิ่มองค์ความรู้ทางคลินิก กำหนดมาตรที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันการระบาดของโรคและขยายความเข้าใจต่อมาตรการป้องกันโรคในประชากรกลุ่มเปราะบาง เช่น ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยโรคเบาหวาน ผู้ป่วยโรหอบหืด และจำกัดการระบาดไม่ให้ขยายวงออกไปอีก นอกจากนี้ในระหว่างที่ยังไม่มียารักษาและวัคซีนยังอยู่ระหว่างการทดลองนั้น กระทรวงสาธารณสุขได้แนะนำมาตรการต่าง ๆ เช่น การรายงานสถานการณ์ประจำวัน ข่าวประชาสัมพันธ์ต่าง ๆ เหล่านี้เป็นความพยายามที่จะทำให้แนวโน้มการติดเชื้อลดลง

ประเทศไทยได้เปิดศูนย์ปฏิบัติการภาวะฉุกเฉินขึ้นเมื่อวันที่ 3 มกราคม 2563 เพื่อรับมือต่อการรระบาดของโรค COVID-19 อันได้แก่ การค้นหาและยืนยันผู้ป่วยได้ทันเวลา การติดตามผู้สัมผัสโรค การกักกันเพื่อสังเกตการเริ่มป่วยและการแยกโรค มาตรการเหล่านี้ล้วนเป็นมาตรการสำคัญในการช่วยชะลอและลดการระบาดในประเทศไทย โดยมีอัตราการเสียชีวิตต่ำกว่าร้อยละ 1.69 (ผู้เสียชีวิต 58 ราย จากจำนวนผู้ป่วย 3,425 ราย ข้อมูล ณ วันที่ 2 กันยายน 2563) ความท้าทายในการควบคุมและป้องกันการติดเชื้อโรค COVID-19 คือ การแพร่เชื้อจากผู้ป่วยที่ไม่แสดงอาการและผู้ป่วยในระยะที่ยังไม่แสดงอาการ และความรุนแรงของอาการในกลุ่มผู้สูงอายุและผู้มีโรคประจำตัว ทั้งนี้ รัฐบาลไทยได้ตระหนักว่าการจัดหาวัคซีน COVID-19 ที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพเป็นมาตรการที่ยั่งยืนที่จะป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อโรค COVID-19 และด้วยโครงสร้างพื้นฐานระบบสุขภาพที่ดี ในการที่ประเทศไทยได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาวัคซีนที่ผ่านมาหลายชนิด เช่น วัคซีนเอดส์ วัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบี และวัคซีนไข้หวัดใหญ่ เป็นต้น

ข้อมูลจากองค์การอนามัยโลก ในปี พ.ศ.2563 ระบุว่า มีวัคซีนตัวเลือกเพื่อป้องกันการติดเชื้อโรค COVID-19 อยู่ระหว่างการพัฒนาระดับพรีคลินิก มากกว่า 140 ชนิด (WHO, 2020) หลังจากผ่านขั้นตอนการวิจัยทางคลินิกเพื่อแสดงประสิทธิภาพและความปลอดภัยของวัคซีนแล้ว หลาย ๆ ประเทศจะเร่งดำเนินการเพื่อให้ประชาชนสามารถเข้าถึงและได้รับวัคซีนที่ปลอดภัยและมีประสิทธฺภาพโดยเร็ว เพื่อเป็นการป้องกันการแพร่เชื้อโรค COVID-19 ซึ่งวัคซีนแต่ละชนิดนั้น นอกจากจะต้องแสดงให้เห็นว่ามีประสิทธิภาพและปลอดภัยแล้ว ยังคำนึงถึงมาตรการอื่น ๆ เช่น ข้อความที่จะสื่อสารกับประชากรกลุ่มเป้าหมาย และการมีส่วนได้ส่วนเสียในการวางแผนและกำหนดมาตรการเป็นสิ่งจำเป็นในการดำเนินการให้เกิดประสิทธิภาพ รัฐบาลไทยได้ให้ความสำคัฯในการนำวัคซีนมาใช้ โดยถือเป็นมาตรการที่ยั่งยืนที่จะป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อโรค COVID-19 ประกอบกับการที่ประเทศไทยประสบความสำเร็จในการพัฒนาและการนำวัคซีนมาใช้ เช่น วัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบี และวัคซีนไข้หวัดใหญ่ เป็นต้น (Posuwan N, 2016; Silaporn P, 2018; Morgan PA, 2003).

องค์การอนามัยโลกได้ให้ข้อแนะนำสำหรับการเตรียมการหากจะมีการศึกษาวิจัยเกี่ยววัคซีน COVID-19 ในอนาคตว่า ควรพิจารณาถึงสิ่งที่เกี่ยวข้อง ความเป็นไปได้ รวมถึงแนวทางที่มีประสิทธิภาพในการส่งเสริมให้ประชาชนเข้าใจและยอมรับการใช้วัคซีน เข้ารับการฉีดวัคซียและปฏิบัติตามมาตรการสาธารณสุขเพื่อป้องกันและควบคุมเชื้อไวรัส COVID-19  และควรมีการประเมินความรู้ ทัศนคติและการรับรู้ต่อเชื้อไวรัส COVID-19 ของผู้ที่อยู่ในข่ายควรได้รับวัคซีน ความรู้ ความเข้าใจของโรคและประเมินว่ามีการให้ข้อมูลที่ครบถ้วนชัดเจนตามกระบวนการวิจัย บรรทัดฐานของสังคม การรับรู้ประโยชน์ที่จะได้รับจากวัคซีน ความเสี่ยงต่อโรค นอกจากนี้ยังมีประเด็นความเชื่อมั่นว่าเมื่อรับวัคซีนแล้วจะสามารถป้องกันการติดเชื้อได้ ซึ่งเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความต้องการ สำหรับประเด็นด้านการสื่อสาร มีข้อเสนอว่าควรมีการศึกษาที่จะค้นหาวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุด ในการจัดการต่อความกลัว ความวิตกกังวล ข่าวลือ อคติและการตีตราเกี่ยวกับโรค COVID-19 และค้นหาวิธีการเพิ่มความรู้ ความเข้าใจ การตระหนักรู้และการสร้างความเชื่อมั่นในระหว่างที่ประเทศไทยและประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกกำลังดำเนินมาตรการตอบโต้ต่อการแพร่ระบาดของเชื้อโรค COVID-19 นอกจากนี้ สื่อสังคมออนไลน์นั้นสามารถกระจายข้อมูลข่าวสารเป็นวงกว้างได้อย่างรวดเร็วผ่านทางเครือข่ายต่าง ๆ จึงสามารถใช้เป็นเครื่องมือที่ช่วยผลักดันให้เกิดพฤติกรรมที่เหมาะสมได้ (องค์การอนามัยโลก, 2563)

โครงร่างวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาแบบพหุวิทยาการ นำโดยกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข เพื่อให้การสนับสนุนทางวิชาการและทรัพยากรที่เหมาะสม ในการเตรียมพร้อมดำเนินการและจัดสรรวัคซีนโรค COVID-19 ให้เกิดประโยชน์สูงสุด โครงร่างการวิจัยนี้มีเป้าหมายที่จะเชื่อมโยงการมีส่วนร่วมของชุมชน ประเมินการยอมรับและช่องทางการสื่อสารที่จำเป็นเพื่อสนับสนุนการนำวัคซีน COVID-19 มาใช้ในประเทศไทย รูปแบบการศึกษาเป็นวิธีการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed-Methods) โดยรวม 3 องค์ประกอบ ได้แก่ องค์ประกอบที่ 1 การให้ข้อมูลและรับฟังความคิดเห็นจากชุมชนและการขอคำปรึกษาจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง องค์ประกอบที่ 2 การสำรวจความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติโดยผ่านทางแบบสำรวจออนไลน์ และองค์ประกอบที่ 3 การศึกษาเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth interviews หรือ IDIs) กิจกรรมการวิจัยนี้จะดำเนินการโดยกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ร่วมกับศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งชาติ (หรือ CDC) สหรัฐอเมริกา และมหาวิทยาลัยมหิดลให้การสนับสนุนทางวิชาการและความชำนาญการด้านการวิจัยเชิงคุณภาพ (Chemnasiri T, 2018, 2019)

การสำรวจความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติ (KAP Survey) และการสัมภาษณ์เชิงลึก (IDIs) จะช่วยในการพัฒนาและทดสอบวิธีและประเด็นการสื่อสารกับประชาชนที่อยู่ในข่ายควรได้รับวัคซีน การให้ข้อมูล รับฟังความคิดเห็นจากผู้เกี่ยวข้องกับนโยบายและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย รวมถึงการให้ชุมชนได้เข้ามามีส่วนร่วมตั้งแต่เริ่มต้นเป็นสิ่งสำคัญที่จะสนับสนุนให้เกิดการยอมรับและการรับวัคซีน นอกจากนี้ การประเมินสาระสำคัญในการอภิปรายถึงการยอมรับและการสื่อสารที่จำเป็นจะเป็นการนำไปสู่วิธีการสื่อสารหรือประเด็นในการสื่อสารเพื่อให้เกิดการยอมรับวัคซีน ในช่วงแรกเริ่มโครงการจะมีการจัดเวทีสาธารณะเพื่อสร้างเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน (Community Engagement Forum) จำนวน 3 เวที เพื่อรับฟังความคิดเห็นและข้อเสนอแนะจากกลุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนโยบายและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การสำรวจและการศึกษาเชิงคุณภาพจะจัดในกลุ่มผู้ที่อยู่ในเกณฑ์ควรได้รับวัคซีน  และประชากรกลุ่มสำคัญที่อยู่ในข่ายควรได้รับวัคซีน เช่น กลุ่มผู้ให้บริการทางการแพทย์และสาธารณสุข กลุ่มผู้สูงอายุและกลุ่มเสี่ยงที่จะมีอาการรุนแรงหากติดเชื้อ COVID-19 อันเนื่องมาจาการป่วยโรคเรื้อรัง รวมถึงกลุ่มคนวัยทำงานที่ต้องดูแลผู้ป่วย ผู้สูงอายุและเด็ก เพื่อค้นหาประเด็นสำคัญต่อการยอมรับหรือความท้าทายในการนำวัคซีน COVID-19 มาใช้ในประเทศไทย โดยจะนำวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์มาประยุกต์ใช้เพื่อให้เข้าถึงข้อมูลเชิงลึกและรายละเอียดในแง่มุมทางสังคม พฤติกรรม รวมถึงบริบทของชุมชน สังคม และประชากรทีได้รับผลกระทบจากการระบาดของเชื้อโรค

อนึ่ง จากสถานการณ์ในปัจจุบันที่ยังจำเป็นต้องคงมาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมและการปฏิบัติตนตามวิถีชีวิตใหม่ (New Normal) ก่อนที่จะมีวิธีการรักษาที่ได้ผลซึ่งรวมถึงยารักษาโรคและวัคซีน ผู้วิจัยได้ปรับกระบวนการวิจัยในบางองค์ประกอบให้เป็นการเก็บข้อมูลผ่านช่องทางการสื่อสารออนไลน์หรือทางเว็บไซด์หรือเป็นการประชุมหรือสัมภาษณ์ทางไกล หลังจากการรับฟังความคิดเห็นและข้อเสนอแนะจากที่ปรึกษาโครงการ ผู้เชี่ยวชาญ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียรวมถึงการรับฟังความคิดเห็นจากชุมชนผ่านทางเครือข่ายและคณะกรรมการที่ปรึกษาชุมชน และจากผู้เข้าร่วมการประชุมที่เกี่ยวข้องกับการวางมาตรการเพื่อรับมือกับโรค COVID-19 แล้ว การสำรวจความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติจะมาช่วยสนับสนุนข้อมูล และข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้มั่นใจได้ว่าเราได้รับข้อมูลตั้งแต่ต้น เพื่อสนับสนุนการวางแผนการนำวัคซีนมาใช้ และการปิดท้ายด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มที่ตอบแตกต่าง หรือ Exit Interview เพื่อรวบรวมประเด็นสำคัญต่าง ๆ ต่อความเป็นไปได้และการยอมรับวัคซีน COVID-19 รวมไปถึงประเด็นการสื่อสารและการเข้าถึงวัคซีน

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อประเมินการยอมรับการใช้วัคซีน COVID-19 และความท้าทายในการนำวัคซีน COVID-19 มาใช้ในประชากรกลุ่มต่าง ๆ ของประเทศไทย

2. เพื่อเข้าใจถึงพฤติกรรมทางสังคมและปัจจัยทางวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับและการรับวัคซีน COVID-19

3. เพื่อประเมินหาชุดข้อความที่เหมาะสมและเสนอแนะรูปแบบการสื่อสาร รวมถึงประเด็นหลักในการสื่อสารกับประชาชนต่อการใช้วัคซีน COVID-19

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคใต้ และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
แหล่งทุนสนับสนุน กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข
หน่วยงานที่ร่วมมือ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข

ศูนย์ความร่วมมือไทย-สหรัฐ ด้านสารณสุข

ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย กลุ่มผู้ให้บริการทางการแพทย์และสาธารณสุข อาสาสมัคร ตัวแทนชุมชนผู้สูงอายุ และกลุ่มที่ปรึกษาชุมชน
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ ผลการศึกษาวิจัยของทั้ง 3 องค์ประกอบ อันได้แก่ รายงานการจัดเวทีสาธารณะเพื่อเสริมสร้างการมีส่วนรวมของชุมชน รายงานการสำรวจความรู้ ทัศนคติและการปฏิบัติและรายงานผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ จะนำเสนอแก่ผู้ที่เกี่ยวข้องและเผยแพร่ในการประชุมทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ รวมถึงผู้ที่สนใจจะเตรียมการวางแผนเพื่อการใช้วัคซีน
การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)
Web link การดำเนินงาน (หากมี)
รูปภาพประกอบ (หากมี)

 

ข้อมูลงานวิจัยที่มีผลลัพธ์ (Impact) สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) ประจำปีงบประมาณ 2564

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

 

หัวข้อ รายละเอียด
ชื่องานวิจัย โครงการการใช้กลยุทธ์นวัตกรรมในการเสนอบริการ “ตรวจเลือดและรักษาทันที” ผ่านช่องทางออนไลน์สำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายและสาวประเภทสองชาวไทย
ชื่อผู้วิจัย รศ.ดร. โธมัส กวาดามูซ
ที่มาและความสำคัญ           ประเทศไทยต้องการกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพที่จะส่งเสริมกระบวนการทำงานต่อเนื่องที่ประกอบด้วยการนำเข้าสู่ระบบ-ตรวจ-รักษา-และติดตามให้อยู่ในระบบ สำหรับการป้องกันและดูแลรักษาเอชไอวีในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย

ประเทศไทยมีเป้าหมายที่จะยุติปัญหาเอดส์ภายในปี พ.ศ.2573 โดยจากการสร้างแบบจำลองพบว่าวิธีการเดียวที่จะไปถึงเป้าหมายนี้ได้ คือ การเพิ่มการเข้าถึงการตรวจเอชไอวีให้ได้ 90% ในกลุ่มประชากรสำคัญ และรักษาผู้ติดเชื้อทุกคนโดยไม่คำนึงถึงระดับซีดีสี่ (1) ประเทศไทยได้วางแผนกลยุทธ์เพื่อให้สามารถเพิ่มการตรวจเอชไอวีให้มากขึ้นและรักษาผู้ติดเชื้อทุกคน โดยใช้กรอบแนวคิดกระบวนการทำงานต่อเนื่องที่ประกอบด้วย การนำเข้าสู่ระบบ-ตรวจ-รักษา และติดตามให้อยู่ในระบบ

อย่างไรก็ตาม กลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย ซึ่งเป็นประมาณ 40% ของจำนวนผู้ติดเชื้อเอชไอวีรายใหม่ ในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ.2555-2559 (2) มีอัตราการเข้ารับการตรวจเอชไอวีอยู่ที่เพียง 29% (3) ซึ่งถือว่าเป็นอัตราที่ต่ำ และในโครงการที่ให้บริการตรวจเอชไอวีโดยทั่วไปนั้น จะมีชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายเพียงไม่ถึง 50% ที่มาตรวจเป็นครั้งแรก (4) นอกจากนี้ ในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่มารับบริการที่คลินิคนิรนามสภากาชาดไทย ที่มีผลการตรวจเอชไอวีเป็นลบ มีเพียง 60% เท่านั้น ที่กลับมาตรวจเอชไอวีซ้ำ (ข้อมูลยังไม่ได้ตีพิมพ์) สำหรับในผู้ติดเชื้อชาวไทย มีเพียง 73% เท่านั้น ที่เริ่มยาต้านไวรัสแล้ว และประมาณ 50% ของผู้ที่เริ่มยาต้านไวรัสแล้ว มีระดับซีดีสี่ขณะเริ่มยาต่ำกว่า 100เซลล์/ลบ.มม. (5) อัตรากลับมาตรวจติดตามในระบบของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ 78% โดยผู้ที่ได้รับยาต้านไวรัสจะมีอัตราการกลับมาตรวจติดตามที่สูงกว่า คือ 87% เมื่อเทียบกับผู้ที่ยังไม่ได้รับยาต้านไวรัสซึ่งมีอัตราการกลลับมาตรวจติดตามเพียง 31% (5) ข้อมูลพื้นฐานเหล่านี้ ชี้ให้เห็นว่า ประเทศไทยต้องการกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพสูง เพื่อที่จะส่งเสริมกระบวนการทำงานต่อเนื่องที่ประกอบด้วยการ “นำเข้าสู่ระบบ-ตรวจ-รักษา-และติดตามให้คงอยู่ในระบบ” สำหรับการป้องกันและรักษาเอชไอวี

ศักยภาพของการใช้กลยุทธ์ทางออนไลน์เพื่อส่งเสริมกระบวนการทำงานต่อเนื่องที่ประกอบด้วยการ “นำเข้าสู่ระบบ-ตรวจ-รักษา-และติดตามให้คงอยู่ในระบบ” สำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายในประเทศไทย

ความพยายามในการเข้าถึงกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายในประเทศไทยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยมากจะใช้วิธีการแบบดั้งเดิม ซึ่งให้เจ้าหน้าที่ภาคสนามในการนำกลุ่มเป้าหมายเข้าสู่บริการในคลินิกที่ให้บริการอย่างเป็นมิตร หรือรอให้กลุ่มเป้าหมายเดินเข้ามารับบริการเอง จากข้อมูลของกองทุนโลก รอบที่ 8 มีเพียงแค่ 7% ของชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามเข้าถึงเท่านั้น ที่ได้มารับการตรวจเอชไอวี (6) การขาดบูรณาการระหว่างรูปแบบการให้บริการออนไลน์และออฟไลน์ ทำให้เข้าไม่ถึงกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่เข้าถึงได้ยาก และคนที่เข้ามาตรวจมักเป็นคนเดิม ๆ ที่เคยตรวจมาแล้ว (4)

ในประเทศไทย ประมาณ 30% ของประชากรทั้งหมดสามารถเข้าถึงอินเตอร์เน็ตได้ และมีจำนวนผู้ใช้อินเตอร์เน็ตมากเป็นอันดับ 9 ในภูมิภาคเอเชีย จากผู้ใช้เฟสบุ๊ค 24 ล้านคนในประเทศไทย (ข้อมูลถึงวันที่ 1 ตุลาคม 2556) มีมากกว่า 320,000 คน (1.34%) ที่บอกว่าตนเองเป็นผู้ชายที่มีความสนใจผู้ชายด้วยกัน (7, 8) การใช้ระบบการสื่อสารออนไลน์ผ่านเว็บไซด์ให้ความรู้กึ่งบันเทิง (ww.adamslove.org) ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า มีประสิทธิผลในการทำให้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายเข้ารับการตรวจเอชไอวีได้จริง (9) อย่างไรก็ตาม ยังไม่เคยมีการนำอินเตอร์เน็ตเข้ามาบูรณาการกับระบบการให้บริการทางสุขภาพอย่างเป็นรูปแบบ และยังไม่เคยมีการนำมาใช้อย่างเต็มที่เพื่อเพิ่มอัตราการตรวจเอชไอวี และการเชื่อมโยงเข้าสู่การรักษาสำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย นอกจากนี้ ยังไม่เคยมีการนำอินเตอร์เน็ตมาใช้อย่างเป็นทางการ เพื่อเพิ่มการคงอยู่ในระบบตรวจเอชไอวีสำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่ไม่ติดเชื้อเอชไอวี และเพิ่มการคงอยู่ในระบบการรักษาสำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่ติดเชื้อเอชไอวี

จากการทบทวนงานวิจัยอย่างเป็นระบบ ในเรื่องของการใช้อินเตอร์เน็ตในการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีในชายที่มีเพศสัมพันธ์ที่มีความเสี่ยงสูง พบว่ามีหลักฐานที่ชัดเจนที่แสดงให้เห็นว่า การใช้วิธีนำเข้าสู่ระบบทางออนไลน์ มีศักยภาพในการเพิ่มอัตราการเข้ารับการตรวจเอชไอวีในชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายได้อย่างมีประสิทธิผลในระยะสั้น (10) ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย โดยเฉพาะในกลุ่มที่มีพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศสูงและจำเป็นต้องตรวจบ่อย ๆ มีความสนใจที่จะตรวจเอชไอวีที่บ้านเองสูงอยู่แล้ว (11, 12) ย่างไรก็ตาม ความกังวลหลัก คือ การไม่มีบุคลากรผู้เชี่ยวชาญที่จะคอยให้ความช่วยเหลือได้ระหว่างตรวจ (12, 13) ดังนั้น การตรวจเอชไอวีทางออนไลน์ จึงน่าจะนำมาใช้เพื่อให้บริการตรวจเอชไอวีได้สำหรับชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสูง และต้องการเก็บรักษาความลับเป็นอย่างดี โดยสามารถมีบุคลากรผู้เชี่ยวชาญคอยช่วยเหลือดูให้ความมั่นใจว่าผลการตรวจถูกต้อง และให้การช่วยเหลือได้ทันทีที่ต้องการ การตรวจทางออนไลน์กำลังถูกใช้มากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อลดอุปสรรคในการเข้าถึงบริการสำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงสูงต่อการติดเชื้อเอชไอวีและโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ต่าง ๆ (14-17) การศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้ซึ่งทำการสำรวจชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายผ่านทางอินเตอร์เน็ต พบว่าอัตราความตั้งใจที่จะเข้ารับการตรวจเอชไอวีและโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ทางออนไลน์อยู่ในเกณฑ์สูง (72%) โดยเฉพาะในผู้ที่เคยมีอุปสรรคในการเข้ารับการตรวจ และในผู้ที่ใช้เทคโนโลยีได้อย่างคล่องแคล่ว เช่น ผู้ที่หาคู่ทางอินเตอร์เน็ต หรือผู้ที่ใช้อินเตอร์เน็ตเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพทางเพศอยู่แล้ว (18) ทั้งนี้ ความท้าทายที่สำคัญอีกอย่างของกระบวนการป้องกันและรักษาเอชไอวี คือ การเชื่อมโยงผู้ติดเชื้อเข้าสู่ระบบการรักษา (19) โดยพบว่า กลยุทธ์ที่ส่งเสริมให้คนสามารถจัดการและดูแลตัวเองได้ (20) ซึ่งอาจรวมถึง การเชื่อมโยงเข้าสู่การดูแลรักษาทางออนไลน์ สามารถเพิ่มความสำเร็จในการส่งต่อผู้ติดเชื้อเอชไอวีเข้าสู่ระบบการดูแลรักษาได้อย่างทันท่วงที (21) นอกจากนั้น วิธีการติดตามให้อยู่ในระบบทางออนไลน์ ที่ถูกออกแบบมาและนำมาใช้อย่างเฉพาะเจาะจง ก็สามารถให้ทำชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายคงอยู่ในระบบเพื่อตรวจเอชไอวีและรับการรักษาเอชไอวีได้อย่างมีประสิทธิผล (22, 23) และการใช้ระบบบันทึกข้อมูลสุขภาพส่วนตัวแบบออนไลน์ยังสามารถทำให้ความสม่ำเสมอในการกินยาต้านไวรัสเพิ่มมากขึ้นได้ด้วยในผู้ติดเชื้อ (24)

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ การนำไปใช้ได้ และการยอมรับการให้คำปรึกษาและตรวจเอชไอวีแบบออนไลน์ รวมถึงกระบวนการให้ข้อมูลและขอคำยินยอมแบบออนไลน์

2. เพื่อศึกษาถึงความเข้าใจของชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายและสาวประเภทสองที่เกี่ยวข้องกับเรื่องความเป็นส่วนตัว การรักษาความลับ และความปลอดภัยของข้อมูลในการเข้าร่วมโครงการวิจัย

3. เพื่อศึกษาถึงปัจจัยทางด้านสังคมและวัฒนธรรมที่มีผลต่อการออกจากโครงการวิจัย การคงอยู่ในบริการและความสำเร็จของการส่งต่อเข้าสู่การดูแลรักษาเอชไอวีสำหรับอาสาสมัครที่ติดเชื้อเอชไอวี

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานครและปริมณฑล หรือพัทยา
แหล่งทุนสนับสนุน สถาบันเพื่อการวิจัยและนวัตกรรมด้านเอชไอวี

(Institute of HIV Research and Innovation; IHRI)

หน่วยงานที่ร่วมมือ
ระดับความร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ประชากรกลุ่มชายรักชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายหรือสาวประเภทสอง
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ทราบถึงความเป็นไปได้ การนำไปใช้ได้ และการยอมรับการให้คำปรึกษาและตรวจเอชไอวีแบบออนไลน์ รวมถึงกระบวนการให้ข้อมูลและขอคำยินยอมแบบออนไลน์

2. ทราบถึงความเข้าใจของชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายและสาวประเภทสองที่เกี่ยวข้องกับเรื่องความเป็นส่วนตัว การรักษาความลับ และความปลอดภัยของข้อมูลในการเข้าร่วมโครงการวิจัย

3. ทราบถึงปัจจัยทางด้านสังคมและวัฒนธรรมที่มีผลต่อการออกจากโครงการวิจัย การคงอยู่ในบริการและความสำเร็จของการส่งต่อเข้าสู่การดูแลรักษาเอชไอวีสำหรับอาสาสมัครที่ติดเชื้อเอชไอวี

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) เป้าหมายที่ 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-Being)
Web link การดำเนินงาน (หากมี) http://www.adamslove.org/thailand/d.php?id=458
รูปภาพประกอบ (หากมี)

 

2022-06-09T11:29:09+07:00
X