เป้าหมายที่ 16: ส่งเสริมสังคมที่สงบสุขและครอบคลุมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ให้ทุกคนเข้าถึงความยุติธรรมและสร้างสถาบันที่มีประสิทธิผลรับผิดชอบและครอบคลุมในทุกระดับ (Promote peaceful and inclusive societies for sustainable development, provide access to justice for all and build effective, accountable and inclusive institutions at all levels)

ปีงบประมาณ 2562

ชื่อการประชุมวิชาการ/Conference : โครงการสัมมนาเครือข่ายนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษวิทยา ครั้งที่ 18 ประจำปี 2562

ที่มาและความสำคัญ  : คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้เปิดสอนระดับบัณฑิตศึกษาจำนวนทั้งสิ้น 22 หลักสูตร โดยแบ่งเป็นระดับปริญญาโท จำนวน 10 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก จำนวน 12 หลักสูตร ในจำนวนนี้ได้รวมหลักสูตรทั้งภาคปกติ ภาคพิเศษ และหลักสูตรนานาชาติ โดยมีเป้าหมายสำคัญ คือ เพื่อพัฒนาการเรียนการสอนที่มุ่งเน้นนักศึกษาเป็นศูนย์กลาง โดยจัดการศึกษาที่มีคุณภาพ มีหลักสูตรที่ทันสมัยสนองตอบต่อความต้องการของสังคม ในแต่ละปีนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาของคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ได้ผลิตงานวิจัยผ่านการเรียนการสอนรูปแบบวิทยานิพนธ์ ที่มีความหลายหลากทั้งด้านสังคมศาสตร์ ศึกษาศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ มีการนำเสนอเผยแพร่สู่สาธารณะในรูปแบบบทความวิจัย และนำเสนอในการประชุมวิชาการ เป็นจำนวนมาก อีกทั้งผลงานทั้งหมดยังได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารระดับชาติ ระดับนานาชาติที่อยู่ในฐานสากล หรือในรายงานการประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ถือเป็นแหล่งบ่มเพาะนักวิจัยและนักวิชาการ ดั่งปณิธานของสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ “สร้างสังคมแห่งการเรียนรู้เพื่อภูมิปัญญาของแผ่นดิน” เพราะความสำเร็จที่แท้จริงอยู่ที่ สามารถนำองค์ความรู้ไปประยุกต์ใช้เพื่อประโยชน์สูงสุดต่อชุมชน สังคม และประเทศชาติ
จากแนวทางสำคัญข้างต้น กอปรกับองค์ความรู้ทางวิชาการที่หลากหลาย ของบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาในมหาวิทยาลัยไทย ได้รวมตัวกันจัดตั้ง “เครือข่ายนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา” ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา โดยจัดให้มีการประชุมสัมมนาขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นประจำทุกปี จากการประชุมเครือข่ายฯ ครั้งที่ 17 ประจำปีการศึกษา 2561 ระหว่างวันที่ 22-23 พ.ศ. 2561 ณ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งผลการจัดประชุมสัมมนา ดังกล่าว ทำให้บัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา และคณาจารย์ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์ในการทำวิจัย ส่งผลให้เกิดการพัฒนาองค์ความรู้ในสาขาวิชาและทำให้นักศึกษามีประสิทธิภาพมากขึ้น
ดังนั้น เพื่อให้นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาและคณาจารย์สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย ได้มีเวทีเผยแพร่องค์ความรู้ผ่านประสบการณ์ในการทำงานวิจัย อีกทั้งยังเป็นเวทีสำหรับแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อการพัฒนางานวิจัยให้มีศักยภาพต่อไป ตลอดจนในการประชุมสัมมนาเครือข่ายนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ครั้งที่ 17 ที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยขอนแก่นมีมติให้ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นเจ้าภาพในการจัดสัมมนาเครือข่ายนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ครั้งที่ 18 ในปี พ.ศ. 2562 สนับสนุนโดย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) ที่มีเป้าประสงค์เพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ทางวิชาการและประสบการณ์ในการวิจัย ตลอดจนเสริมสร้างความร่วมมือทางวิชาการระหว่างหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา และสาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง ในลักษณะการจัดเวทีสำหรับการนำเสนอและการตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานทางวิชาการของนักศึกษา  (อ่านเพิ่มเติม)

ชื่อบทความวิจัย Illicit Drug Use and Social Victimization among Thai Sexual and Gender Minority Adolescents
ชื่องานวิจัย Thailand Review of Prevalence and Impact of Homophobic and Transphobic Bullying in Thai Educational Institutions
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. โธมัส กวาดามูซ
คณะ/สาขาวิชา หน่วยความเป็นเลิศด้านการวิจัยเพศภาวะ เพศวิถีและสุขภาพ
ที่มาและความสำคัญ           Prevalence of illicit drug use among Thai adolescents has nearly tripled over the past decade (Assanangkornchai, Pattanasattayawong, Samangsri, & Mukthong, 2007; Devaney et al., 2007; Pengpid & Peltzer, 2013; Pengpid & Peltzer, 2013; Ruangkanchanasetr, Plitponkarnpim, Hetrakul, & Kongsakon, 2005). This is an urgent public health crisis because illicit drug use during adolescence predicts a range of concurrent and subsequent social vulnerabilities and health burden including depressive disorders, suicidal risk, sexual risk behaviors, and educational and socioeconomic disadvantages (Chesney, Barrett, & Stall, 1998; Degenhardt et al., 2011; Devaney et al., 2007; Flisher, Parry, Evans, Muller, & Lombard, 2003; Hopfer, Tan, & Wylie, 2014; Whiteford, Degenhardt, Murray, Vos, & Lopez, 2014). Recent studies suggest that intervention to reduce illicit drug use targeting school-attending youths would be more effective, when coupled with reduction of peer victimization, particularly on reducing the disparity of drug use among heterosexual and non-heterosexual adolescents (Pengpid & Peltzer, 2013; Rosario et al., 2014; Tharp-Taylor, Haviland, & D’Amico, 2009). However, it is still unclear whether reduction of peer victimization in general, as opposed to reduction of sexual and gender minority (SGM)-based victimization in particular, can reduce the disparity of illicit drug use among SGM adolescents (Goldbach, Tanner-Smith, Bagwell, & Dunlap, 2014).

Studies have shown that illicit drug use in youths is substantially higher among SGM groups (Goldbach et al., 2014; Hopfer, Tan, & Wylie, 2014; Marshal, Friedman, Stall, & Thompson, 2009; Marshall & Werb, 2010). The excess prevalence of substance use among SGM youth is associated with elevated exposures to SGM-specific prejudice and victimizing experiences (Goldbach et al., 2014). However, there is scarce evidence to support this early disparity on drug use by SGM populations and its linkage to SGM-specific victimization, particularly in lower- and middle-income countries (Van Griensven et al., 2004; Wei, Guadamuz, Lim, Huang, & Koe, 2012). To our knowledge, among the few studies focused on illicit drug use among younger age groups in Thailand (Assanangkornchai et al., 2007; Pengpid & Peltzer, 2013; Ruangkanchanasetr et al., 2005; Sherman et al., 2009), only one has examined illicit drug use by sexual minority status (Van Griensven et al., 2004). But none has explored the relationship between victimization experience and illicit drug use specifically among SGM youth.

In Thailand, there are multiple sexual and gender identities; some are intertwined and complex (Gooren, Sungkaew, Giltay, & Guadamuz, 2015; Guadamuz et al., 2014; Jackson, 2011; Mahidol University, Plan International Thailand, UNESCO, 2014; Ojanen, 2009; Poompruek, Boonmongkon, & Guadamuz, 2014; Sinnott, 2004). For example, the identity tom refers to a butch lesbian, which denotes both a masculine gender identity and same-sex sexual attraction. Similarly, the term dee refers to a feminine lesbian. Our team was among the first to investigate and classify these diverse Thai SGM identities in both adolescent and adult populations (Ojanen, 2009; Mahidol University, Plan International Thailand, UNESCO, 2014).

In this article, we aimed to characterize the patterns and correlates of illicit substance use by non-SGM and SGM Thai adolescents. We hypothesized that SGM-based peer victimization is significantly associated with illicit drug use. In addition, there is emerging evidence that gender or sexual identities alone do not capture the full spectrum of SGM individuals (Brewster & Tillman, 2012). Therefore, utilizing a more nuanced measurement on sexual attraction, we hypothesized that Thai youth who are SGM-identified and those with same-sex attraction only would have similar patterns of illicit drug use; but when compared to non-SGM youth, both groups of SGM youth would have higher odds of illicit drug use than non-SGM youth.

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา We conducted a school-based national survey among students grades 7–12 (aged 13–20 years) from 15 secondary schools (n = 2,070) around Thailand. We classified adolescents with same-sex attraction, sexual or gender non-conforming identities as SGM. Generalized estimating equations were used to estimate the odds of illicit drug use by SGM and non-SGM status.
วัตถุประสงค์ We examined the prevalence of lifetime illicit drug use and social victimization, and their association, among sexual and gender minority (SGM) and non-SGM Thai adolescents.
แหล่งทุนสนับสนุน The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization
หน่วยงานที่ร่วมมือ 15 secondary schools around Thailand
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับนานาชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์           The present study, for the first time, utilized a diverse classification of Thai sexual and gender identities, coupled with same-sex attraction, to examine lifetime prevalence of illicit drug use among secondary school-attending Thai adolescents. We found that SGM youths had more than two-fold higher odds of illicit drug use, compared to non-SGM youths. And although SGM-identified youths had twice the odds of SGM-based social victimization, compared with adolescents with same-sex attraction, the two groups did not differ on burden of illicit drug use. Similarly, Brewster and Tillman (2012) found that among adolescent sexual minorities, those who identified as SGM had similar prevalence of substance use than those with same-sex attraction and/or sexual contact only. Collectively, this evidence supports the psychosexual development perspective, which proposed that SGM identity formation follows the development of sexual attraction (Rosario et al., 1996). Future studies should investigate the trajectories of sexual and gender attraction and identity development during adolescence, and explore the contextual and resilient factors that may mitigate the negative social consequences associated with SGM identity formation (Herrick et al., 2011).

In addition, we illustrated that risk factors for drug use differed significantly across non-SGM and SGM adolescents. Pengpid and Peltzer (2013) found that school truancy and having had sexual experiences were associated with higher prevalence of illicit drug use. We found similar association between truancy, sexual intercourse experience and illicit drug use among non-SGM adolescents. However, among SGM adolescents, illicit drug use was also associated with adverse mental health outcomes, including depressive symptoms and suicidal ideation. First, this evidence suggests that existing programs focused on addressing risk factors of illicit drug use among heterosexual and gender-conforming adolescents may not benefit non-heterosexual and non-gender-conforming adolescents. Second, it demonstrated the universality of multiple co-occurring psychosocial adversities faced by SGM adolescents referred to as syndemics (Guadamuz et al., 2013; Mustanski, Andrews, Herrick, Stall, & Schnarrs, 2014), and highlighted the urgent need for comprehensive and tailored health services for SGM youths in Thailand (Mayer, Garofalo, & Makadon, 2014). Third, we found that SGM related victimization, but not general victimization, was associated with illicit drug use among SGM adolescents. A meta-analysis found a stronger association between general victimization on substance use than LGBT-based victimization among sexual minority adolescents (Goldbach et al., 2014). Our results therefore provide further support (Rosario et al., 2014) that these reviewed studies using general measures of victimization may not have adequately captured SGM-based victimization.

Results of our study should be interpreted in light of the following limitations. Due to the lack of temporal sequence of our cross-sectional design, illicit drug use could have preceded victimization and the development of identity and sexual attraction and other covariates included, however, the majority of cohort studies do not support these reverse pathways (Bogart et al., 2014; Goldbach et al., 2014; Marshal et al., 2008). We acknowledge potential information bias on reporting sensitive information such as SGM attraction and identities, illicit drug use and victimization, however, the use of computer-assisted self-administered survey and multiple reminders of anonymity may have minimized this bias (Ojanen et al., 2014; Van Griensven et al., 2001). The low reporting of illicit drug use among adolescents in this study may limit potential generalizability. Additionally, we used three single-item questions to assess social victimization that have not been validated. We acknowledge that thoroughly validated scales may have higher reliability and validity in the statistical sense than concise scales (like ours). That said, many large-scale studies (e.g., HBSC, EU Kids Online, TIMMS) routinely inquire about bullying, cyberbullying, or aggression experiences using single-item measurements, and data gained from these measurements are reported in the research literature despite the limitations of the measurement strategy. In our case, we conducted a qualitative pilot test of our measurement to ensure that the three single-item measurements were culturally relevant types of social victimization in the Thai context, and easily understood by our pilot testers, who were equivalent in their characteristics to those who completed the actual survey. Finally, our sample was limited to only secondary school-attending Thai adolescents, and therefore, results may not be generalizable to all Thai adolescents, particularly those who were institutionalized, attending vocational schools, dropped out of school or were absent at the day the survey was implemented. For example, students who had high truancy levels, and so may not be included in the study, may potentially contribute to selection bias.

Despite these limitations, our study has important implications. Firstly, we found that illicit drug use is indicative of higher burdens of depressive symptomology and suicidal thoughts among SGM adolescents, but not among non-SGM adolescents. Educators and mental health professionals in Thailand should provide timely screening and referral to appropriate services for SGM adolescents. Secondly, we demonstrated the application of a nuanced and culturally sensitive approach in categorizing SGM adolescents in Asia (Brewster & Tillman, 2012; Friedman et al., 2011; Rosario et al., 2014). This implies that existing research and services focused on adolescent’s self-identities and particularly those based on western contexts (gay, lesbian, bisexual and transgender identities) may not sufficiently identify the full spectrum of SGM adolescents. Further, our study demonstrated that including SGM students under 18 years in surveys is possible when studies are conducted in schools and allow proxy permission by homeroom teachers. Sometimes SGM students under 18 years are reluctant to participate in research studies in which guardian permission is required. By having homeroom teachers provide proxy permission, SGM students are able to participate in SGM-related research studies. We have previously showed through a qualitative study with Thai parents of students under 18 years that guardians are willing to waive permission for their children to participate in research studies if the said studies are conducted on school grounds and with permission by school teachers (Guadamuz, Goldsamt, & Boonmongkon, 2015). Lastly, we confirmed previous findings from other countries that SGM-based social victimization is associated with illicit drug use, further strengthening this evidence, particularly from a middle-income country in Asia. The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) has been bringing worldwide attention to this issue and has been working to decrease LGBT-based bullying victimization in schools. However, these efforts require responsive and dedicated efforts from local governments such as the ministries of education and ministries of health so that preventive intervention programs are implemented, targeted, culturally sensitive, sustainable and galvanize the dignity of young individuals (Goldbach et al., 2014; Rosario et al., 2014).

Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/10826084.2019.1638936
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 5 Gender Equality
SDG 16 Peace and Justice Strong Institions
ชื่อบทความวิจัย การขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อนักศึกษาจากการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย
ชื่องานวิจัย การขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อนักศึกษาจากการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย
ชื่อผู้วิจัย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พรธิดา วิเศษศิลปานนท์
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาศึกษาศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ           ปัญหาสังคมและสิ่งแวดล้อมนับวันจะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นปัญหาโดยตรงเกิดจากการกระทำของมนุษย์อันเนื่องมาจากความต้องการพื้นฐานและต้องการความสะดวกสบายในด้านต่างๆกระตุ้นให้มนุษย์พัฒนาความกำวหน้าทางวิทยาศาสตร์และวิทยาการในการนำทรัพยากรธรรมชาติมาใช้อย่างสะดวกสบายมากขึ้นอีกทั้งมีการพัฒนากระบวนการผลิตสินค้าทางด้านอุตสาหกรรมก่อให้เกิดของเสียซึ่งเป็นปัจจัยหลักของปัญหาสังคมและสิ่งแวดล้อมจากปัญหาสังคมและสิ่งแวดล้อมดังกล่าวทำทิศทางการพัฒนาในปัจจุบันและอนาคต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable  Development) ครอบคลุมในมิติด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม และการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ดำเนินการในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป  ประเด็นความรับผิดชอบต่อสังคม (Corporate  Social  Responsibility:  CSR) นั้นพัฒนามาจากแนวคิดที่มองว่าการดำเนินธุรกิจขององค์กรต่าง ๆ ได้ส่งผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างมากทำให้หลายองค์กรได้ดำเนินกิจกรรมเกี่ยวกับความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างต่อเนื่องมาจนถึงในปัจจุบัน(Kotler & Lee,  2005) ความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรคือการเอื้อประโยชน์ต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่ายอย่างเหมาะสมโดยไม่เบียดเบียนฝ่ายใดทั้งแรงงาน ลูกจ้าง ลูกค้า สิ่งแวดล้อมและชุมชนโดยรอบที่ตั้งขององค์กร ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรเป็นการทำธุรกิจให้ถูกต้องตามกฎหมายและจรรยาบรรณทำให้พนักงานในองค์กรมีความสุขมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น (สถาบันธุรกิจเพื่อสังคม, 2554 )  แนวคิดความรับผิดชอบทางสังคม ได้ขยายตัวเพิ่มมากขึ้นทั้งจากหน่วยงานธุรกิจข้ามชาติ หน่วยงานธุรกิจระดับชาติ  ตลอดจนองค์กร บริษัท ไปสู่หน่วยงานที่เป็นองค์กรในระดับอุดมศึกษาหรือมหาวิทยาลัย ที่เป็นสถาบันสำคัญต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ซึ่งมีบทบาทหลักในการผลิตบัณฑิตให้เป็นผู้ที่มีจิตสำนึกที่ดี มีวินัย มีคุณธรรม จริยธรรม มีความรับผิดชอบต่อตนเอง ผู้อื่น สังคม และประเทศชาติ มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ดำรงตนอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข และบทบาทในการวิจัย การบริการวิชาการ และการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ทั้งนี้เพื่อให้การผลิตบัณฑิตซึ่งเป็นผู้ที่สำเร็จการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยได้ออกไปรับใช้ และแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม มหาวิทยาลัยไม่เป็นเพียงสถาบันที่ผลิตคนสู่ตลาดแรงงานเท่านั้น แต่ยังต้องผลิตบัณฑิตให้เป็นประชากรทีมีคุณภาพ  (สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา, 2557)

แนวคิดมหาวิทยาลัยรับผิดชอบต่อสังคม (University Social Responsibility :USR) ปรากฏในการประชุมระดับโลกด้านการอุดมศึกษา (World  Conference  on  Higher  Education:  WCHE) เมื่อวันที่ 5-8 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ณ สำนักงานใหญ่องค์การยูเนสโก กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เรื่องบทบาทของสถาบันอุดมศึกษาในการแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม (The  New  Dynamics  of  Higher  Education  and Research  for  Societal  Change  and  Development) ทั้งนี้ เพราะสังคมมีความคาดหวังสูงต่อการศึกษาในระดับอุดมศึกษา  มหาวิทยาลัยในฐานะองค์กรระดับอุดมศึกษาไม่ควรทำหนำที่แต่เพียงการผลิตบัณฑิต การวิจัย และการบริการวิชาการต่อสังคมแต่เพียงเท่านั้น หากแต่มหาวิทยาลัยจะต้องแสดงความรับผิดชอบต่อสังคมในด้านต่างๆ ทำหนำที่เป็นศูนย์รวมความคิด (Think Tank) ตอบสนองความต้องการของสังคม ใส่ใจกับประเด็นในเรื่องความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาและช่วยลดปัญหาการเสียเปรียบทางสังคมจัดการเรียนการสอนให้นักศึกษาตระหนักถึงการมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อสังคม(สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา,  2552) โดยปรับเปลี่ยนวิธีการจัดการเรียนการสอน  หลักสูตร  ทักษะการสอนของอาจารย์  งานวิจัย  งานวิชาการ เฉพาะทางที่ตนเองถนัดการจัดการเรียนการสอนควรจัดกิจกรรมที่เน้นนักศึกษาลงมือปฏิบัติจริง (วิจารณ์ พานิช, 2557)

การขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย ดำเนินการหลายรูปแบบทั้งการดำเนินงานผ่านการจัดการเรียนการสอน การจัดทำโครงการต่าง ๆ ที่นอกจากมุ่งให้ความสำคัญกับความรับผิดชอบต่อ สังคม ชุมชน แล้วยังมุ่งสร้างบัณฑิตให้เป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม เป็นผู้มีจิตสาธารณะ เป็นพลเมืองที่มีคุณภาพ เป็นต้น โดยมีผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการดำเนินงานความรับผิดชอบต่อสังคม ทั้งผู้บริหาร ผู้สอน ผู้ปฏิบัติงาน รวมทั้งนักศึกษาที่จัดเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่สำคัญของมหาวิทยาลัยในการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคม ที่จะเป็นทั้งผู้ร่วมดำเนินงานและเป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการขับเคลื่อนมหาวิทยาลัยรับผิดชอบต่อสังคม

ประเทศไทยโดยสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา ได้มีนโยบายส่งเสริมให้มหาวิทยาลัยในประเทศไทย ได้ดำเนินการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมมาเป็นเวลาหนึ่งแล้ว  มีผลจากการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรมจากมหาวิทยาลัยหลายแห่ง และส่งผลกระทบต่อทั้งระดับสังคม ชุมชน องค์กร  และผู้มีส่วนได้เสียหลายกลุ่ม ทั้งผู้ปกครอง ประชาชน พนักงาน และนักศึกษา งานวิจัยนี้สนใจศึกษาการดำเนินการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยกรณีศึกษา 2 แห่ง ศึกษาผลกระทบต่อนักศึกษาในด้านความรู้ ทัศนคติ และทักษะของนักศึกษา ที่เกิดขึ้นจากการขับเคลื่อนรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยกรณีศึกษา รวมทั้งศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยเนื่องจากกลุ่มนักศึกษาเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสำคัญของมหาวิทยาลัย  การจัดกิจกรรมด้านความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยในรูปแบบต่างๆ จะส่งผลต่อนักศึกษาอย่างไร และมีส่วนในการพัฒนาคุณลักษณะของนักศึกษาด้านไหนบำง ซึ่งจะนำไปสู่การให้ข้อเสนอแนะแนวทางการส่งเสริมความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยรับผิดชอบต่อสังคมต่อไป

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา           มหาวิทยาลัยกรณีศึกษาที่มีการดำเนินงานด้านความรับผิดชอบต่อสังคมมามากกว่า 5 ปี และประกาศเป็นนโยบายระดับมหาวิทยาลัย ได้แก่ มหาวิทยาลัยของรัฐ 1 แห่งและมหาวิทยาลัยเอกชน 1 แห่ง คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลจำนวนทั้งสิ้น 18 คน ประกอบด้วย  บุคลากร จำนวน 4 คน  อาจารย์ จำนวน 4 คน  และนักศึกษาจำนวน 10 คน  โดยเป็นผู้มีประสบการณ์เกี่ยวกับการดำเนินงานรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย
วัตถุประสงค์ 1.เพื่อศึกษาผลกระทบต่อนักศึกษาจากการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย

2.เพื่อศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยที่มีผลกระทบต่อนักศึกษา

แหล่งทุนสนับสนุน
หน่วยงานที่ร่วมมือ มหาวิทยาลัยในประเทศไทย
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ จากผลการวิจัยมีข้อสังเกตและข้อเสนอแนะต่อการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยที่ส่งผลกระทบต่อนักศึกษา ดังนี้

1) ความเข้าใจต่อแนวคิดความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยอย่างแท้จริงแม้ว่าจะมีการยอมรับแนวคิดความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย และมีการส่งเสริมการนำแนวคิดนี้ไปสู่การปฏิบัติอย่างต่อเนื่องในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง มีข้อค้นพบประการหนึ่งคือผู้ที่มีส่วนได้เสียบางส่วน เช่น นักศึกษา บุคลากร ยังมีความเข้าใจต่อแนวคิดและเป้าหมายความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยที่แตกต่างกันออกไปทำให้การดำเนินการยังส่งผลกระทบที่ยังไม่ถึงเป้าหมายของการพัฒนาที่ยั่งยืนในมิติต่าง ๆ อย่างแท้จริงการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยจำเป็นต้องทำความเข้าใจการปรัชญา/ฐานคิดดังกล่าวอย่างลึกซึ้ง  เพื่อกำหนดเป้าหมายและจัดกระบวนการเรียนรู้ให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการ

2) นโยบายด้านความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ดำเนินการผ่านกิจกรรมเสริมหลักสูตรมากกว่าการบรรจุในหลักสูตร ที่ดำเนินการเป็นโครงการ เป็นครั้ง ๆ ในแต่ละปี ซึ่งเป็นไปตามแนวทางความรับผิดชอบที่ดำเนินการแยกออกจากการดำเนินงานหลักของมหาวิทยาลัย  ซึ่งหากพิจารณาพันธกิจของมหาวิทยาลัย ที่พึงจัดการศึกษาอย่างเท่าเทียมโดยไม่มีการแบ่งแยกการปฏิบัติ  เพื่อให้ทุกคนมีโอกาสได้แสวงหา สะสมความรู้และทักษะที่เป็นประโยชน์ต่อการดำรงชีวิตปลูกฝังทัศนคติในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่องเพื่อให้ตระหนักว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมมีความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่นดังนั้น มหาวิทยาลัยควรพิจารณาดำเนินการกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมให้เป็นการดำเนินงานที่ผสมอยู่ในกิจกรรมหลักขององค์กร ตั้งแต่การคัดเลือกนักศึกษาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยที่ควรให้โอกาสกลุ่มคนต่าง ๆ เข้าถึงอย่างทั่วถึง และในกระบวนการจัดการเรียนรู้ควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาจิตสำนึกด้านในของเยาวชน ควบคู่ไปกับการพัฒนาความสามารถด้านวิชาการ

3) รูปแบบการจัดการศึกษาของมหาวิทยาลัย ที่ส่วนใหญ่เป็นการจัดการศึกษาโดยเอาวิชาเป็นตัวตั้ง ผู้เรียนต้องเรียนรู้ในเชิงลึกกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งควรเพิ่มเติมในเรื่องการออกแบบการเรียนรู้ที่ฝึกการคิดวิเคราะห์เชื่อมโยงสิ่งที่เรียนรู้กับปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตจริง การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาและการพัฒนา โดยบูรณาการความรู้หลากหลายวิชา อันเป็นคุณลักษณะที่พึงประสงค์ประการหนึ่ง ของเยาวชนที่จะสามารถดำรงชีวิตในยุคใหม่ได้อย่างมีคุณภาพ

4) การออกแบบกระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัย เป็นส่วนสำคัญที่ควรกำหนดให้มีความสอดคล้องกับความสนใจของนักศึกษา ตามแนวทางผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและอาจใช้แนวทางการบูรณาการแนวคิดความรับผิดชอบต่อสังคมในหลักสูตร โดยอาจกำหนดเป็นเนื้อสาระในบางรายวิชา การจัดทำกิจกรรมนอกหลักสูตร โดยยึดหลักการเรียนรู้ในลักษณะสหวิทยาการ (interdisciplinary) ทั้งนี้ วิธีการจัดการเรียนรู้ผ่านการลงมือทำ รวมทั้งการเรียนรู้ผ่านการทำโครงการ เป็นแนวทางการเหมาะสมที่จะใช้ในการพัฒนาคุณลักษณะความรับผิดชอบต่อสังคมของนักศึกษา ที่จะสร้างความสนใจให้กับนักศึกษา ในการนำภาคทฤษฎี (knowledge) ไปสู่การปฏิบัติเพื่อให้เกิดทักษะ (skill) ผ่านการตั้งโจทย์ คำถามกับสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงตามบริบท  รวมถึงการออกแบบขั้นตอน กระบวนการ วิธีการและเครื่องมือที่จะแก้ปัญหาหรือพัฒนาในเรื่องต่างๆ

5) การมีส่วนร่วมของชุมชนจากผลการศึกษาพบว่าผู้มีส่วนได้เสียต่อความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัย ที่มีบทบาทในการดำเนินการส่วนใหญ่จะเป็นอาจารย์ บุคลากร และนักศึกษา ยังให้ความสำคัญกับสังคมภายนอก หรือชุมชนรอบมหาวิทยาลัยเป็นเพียงผู้รอรับการบริการทางสังคมจากมหาวิทยาลัยการขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมควรดำเนินการโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยการวิเคราะห์ทุนทางสังคมและใช้ศักยภาพภูมิปัญญาของท้องถิ่นในการดำเนินกิจกรรมต่างๆ ของมหาวิทยาลัย

Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/172824/149217
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง: SDG 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก
ชื่อบทความวิจัย Correlation between Attitude toward Violence and Peer Victimization
ชื่องานวิจัย ความรุนแรง เหยื่ออาชญากรรม และการลงโทษ ในนิยามของเด็กและเยาวชนในพื้นที่จังหวัดนครปฐม
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ Juveniles are deemed to be an essential force in the country. Data from the Department of Juvenile Observation and Protection in Thailand from 2004–2008 shows that delinquency rates have increased continuously, particularly in drug-related offences (Ministry of Justice, 2009). When looking at recidivism rates, delinquents recommitted an offense approximately 12 percent in 2007 and 18 percent in 2008 (Ministry of Justice, 2009). Interestingly, even though the rates of recidivism were not proportionally high, the number of delinquency cases had increased. This might possibly explain why the majority of youths who entered into the juvenile justice system are more likely to be the first-time offenders. Therefore, studies related to the propensity for delinquent behavior and prevention need to be a central focus. Juveniles not only have a high propensity to be involved in delinquent behavior but are also one of the groups most likely to become victimized. Data show that on average, juveniles aged 12–17 years are more than twice as likely as adults to be the victims of a violent crime (Baum, 2005). Another concern is peer victimization which can include physical, verbal, or relational abuse. Peer victimization has been shown by numerous studies to have adverse effects on children’s development resulting in anxiety and depressive symptoms, aggression and delinquency, and school maladjustment (Card & Hodges, 2008; Rudolph et al., 2014). Therefore studies that examine the correlation of peer victimization and attitude violence are very important in identifying or predicting the pathway of delinquent behavior. In the current study, the authors gathered data from 1,887 students who were enrolled in secondary schools in Nakhon Pathom province, Thailand to examine the correlation between peer victimization and attitudes toward violence. Nakhon Pathom  province  is  known  to  have  a  particularly  high  delinquency  rate.  Despite this, it is considered a higher education hub of Thailand including four of the elite universities and a suburb of Bangkok. For example in June 2010, a student set fire to Mahidol Wittayanusorn School resulting in damage of more than THB 300 million.  Moreover, Nakhon Pathom is located in the Metropolitan Region which is experiencing rapid changes in urbanization. Consequently, Nakhon Pathom province is an ideal location to study deviance- and delinquency related issues.
ขอบเขตพื้นที่การศึกษา The current study was conducted using stratified random sampling of all the students in 29 schools in Nakhon Pathom province, Thailand. Students enrolled in grade 8 and grade 11 from each school were randomly selected  resulting in 1,887 participants composed of 808 males and 1,079  females comprising 1,027 students in grade 8and 860 in grade 11. The participants were 14 years old (54.4%) and 17 years old (45.6%) respectively. Due to the homogenous structure of Thailand’s demographic, a race or ethnic variable was not collected in this study. To ensure anonymity and to increase response validity, the research team did not obtain any information that could identify any participant. Consent was obtained from the appropriate legal guardian prior to participation. The participants were given two self-reported instruments: the Attitudes Towards Violence Scale (Funk et al., 1999) and the Multidimensional Peer-Victimization Scale (Mynard & Joseph, 2000). Both instruments were translated into Thai.
วัตถุประสงค์ This study examined the prevalence of peer victimization among Thai students by looking at verbal, property, and physical victimization.
แหล่งทุนสนับสนุน โครงการส่งเสริมการวิจัยในอุดมศึกษาและการพัฒนามหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติมหาวิทยาลัยมหิดล
หน่วยงานที่ร่วมมือ โรงเรียนในจังหวัดนครปฐม
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ The current study was very important in reinforcing the literature on attitudes toward violence and peer victimization. It also reduces the gap in the literature regarding the Asian population. From the current findings, the majority of students had a neutral or negative attitude toward violence. When examining peer victimization, it was very shocking that almost half of students were victims of peer victimization. Victimization was even higher in the verbal category with more than 70 percent of the students claiming to have been victimized. The findings on the correlation between peer victimization and attitudes toward violence were all statistically significant in every model. Every category of peer victimization presented a genuine relationship with both types of attitude toward violence—reactive violence and culture of violence. Physical victimization, however, presented the strongest correlation to attitudes toward violence. This finding was not quite a surprise due to the fact that physical victimization is considered the most serious type of victimization. Victims are more than likely to learn from their experiences and eventually accept violent means as a way to protect themselves or solve problems. This process is known as desensitization (Donnerstein, Slaby, & Eron, 1994; Murray, Guerra, & Williams, 1997). The acceptance of violence ultimately results in behavioral changes (Funk et al., 1999).  Therefore, the Department of Education and school officials need to pay close attention to this issue. Policies and programs need to be implemented immediately to reduce the rate of peer victimization. The policies and programs will later reverse negative attitudes toward violence and eventually prevent delinquent and criminal behavior.
Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kjss/article/view/241957/164484
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 16 Peace and Justice Strong Institions
ชื่อบทความวิจัย วิเคราะห์เชิงวิพากษ์แนวคิดว่าด้วยทศพิธราชธรรมในพระพุทธศาสนาคือธรรมาภิบาล
ชื่องานวิจัย วิเคราะห์เชิงวิพากษ์แนวคิดว่าด้วยทศพิธราชธรรมในพระพุทธศาสนาคือธรรมาภิบาล
ชื่อผู้วิจัย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อำนาจ ยอดทอง
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ           หลักธรรมในพระพุทธศาสนาที่ถือเป็นแนวคิด “การบริหารจัดการที่ดี” หรือสอดคล้องกับ “หลักธรรมาภิบาล” ได้แก่ ทศพิธราชธรรม และจักรวรรดิวัตร เป็นต้น โดยเฉพาะหลักธรรมที่มักจะถูกยกขึ้นว่าเป็นหลักธรรมาภิบาลในพระพุทธศาสนา คือ “ทศพิธราชธรรม” ดังนั้นบทความชิ้นนี้จึงมุ่งศึกษาวิเคราะห์เชิงวิพากษ์หลักธรรมนี้ในฐานะที่มักถูกกล่าวอำงว่าเป็นหลักธรรมาภิบาลในพระพุทธศาสนา ซึ่ง อำนาจ ยอดทอง (Yodthong, 2014) ได้ตั้งข้อสังเกตไว้ว่า “การกล่าว

เช่นนี้ย่อมมีนัยยะแสดงว่าหลักการทั้ง 2 เป็นหลักการเดียวกัน มีฐานคิดแบบเดียวกัน หรือมีความหมายสอดคล้องในลักษณะที่ทศพิธราชธรรมทุกข้อมีความหมายตรงกับธรรมาภิบาลทุกข้อเท่านั้น” ซึ่งในงานวิจัยชิ้นนี้จะพิจารณาเฉพาะหลักธรรมที่นักวิชาการและผลงานวิจัยต่าง ๆ มักจะมองว่าเป็นธรรมาภิบาลในพระพุทธศาสนาคือทศพิธราชธรรมนี้เท่านั้น เนื่องจากถือว่า หลักธรรมต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนามีสถานะเดียวกันทั้งหมด คือ เป็นคุณธรรม หรือกุศลธรรม (ธรรมที่ดีงาม) อันเป็นคุณสมบัติประจำจิตใจของมนุษย์เหมือนกัน ในที่นี้จึงเลือกหลักทศพิธราชธรรมเป็นตัวอย่างในการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ ดังนั้นการกล่าวว่าหลักทศพิธราชธรรมในทางพระพุทธศาสนาคือธรรมาภิบาล ย่อมก่อให้เกิดประเด็นตามมา ได้แก่ หลักธรรมเหล่านี้เป็นธรรมภิบาลอย่างไร ข้อไหน หรือหากกล่าวว่าสอดคล้อง คือ สอดคล้องกับธรรมาภิบาลข้อใดเป็นต้น ซึ่งปัญหาเหล่านี้นักวิชาการทางพระพุทธศาสนาหรือแม้กระทั่งงานวิจัยต่าง ๆ มักจะไม่กล่าวถึง ในงานวิจัยชิ้นนี้จึงมุ่งพิจารณาและศึกษาวิเคราะห์ประเด็นเหล่านี้เป็นหลักในเชิงวิพากษ์ เพื่อที่จะชี้แจงและทำความเข้าใจแนวคิดทั้ง 2 ให้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่า แท้ที่จริงแล้ว ทศพิธราชธรรมในทางพระพุทธศาสนาเป็น ธรรมาภิบาลได้หรือไม่ อย่างไร

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา           การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยด้านเอกสาร (Documentary Research) โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากคัมภีร์พระไตรปิฎก เอกสาร หนังสือ และงานวิจัยต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง เกี่ยวกับแนวคิดและหลักการของทศพิธราชธรรมและธรรมาภิบาล และประเด็นว่าด้วยทศพิธราชธรรมในพระพุทธศาสนาคือธรรมาภิบาล
วัตถุประสงค์           การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์สำคัญเพื่อวิเคราะห์เชิงวิพากษ์แนวคิดว่าด้วยทศพิธราชธรรมในพระพุทธศาสนา คือ ธรรมาภิบาล
แหล่งทุนสนับสนุน
หน่วยงานที่ร่วมมือ
ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์           ฐานคิดเกี่ยวกับ หลักธรรมาภิบาล และ หลักทศพิธราชธรรม นั้นมีลักษณะที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดยที่หลักธรรมาภิบาลมีฐานคิดบนพื้นฐานแนวคิดและการบริหารเชิงระบบหรือโครงสร้าง สอดคล้องกับจริยศาสตร์เชิงหนำที่ (duty ethics) หรือทฤษฎีหน้าที่ (duty theory) ส่วนหลักทศพิธราชธรรมมีฐานคิดบนพื้นฐานแนวคิดเชิงคุณธรรม สอดคล้องกับจริยศาสตร์เชิงคุณธรรม (virtue ethics) หรือทฤษฎีคุณธรรม (virtue theory) อาจกล่าวได้ว่า ทศพิธราชธรรมเกิดมาจากคุณธรรมของผู้นำโดยตรง แต่ธรรมาภิบาลเกิดมาจากกฎเกณฑ์อันเป็นส่วนของระบบหรือโครงสร้างในภาพรวมเป็นสำคัญ การมองว่า “ทศพิธราชธรรมในพระพุทธศาสนาคือธรรมาภิบาล” ซึ่งมีความสัมพันธ์แบบเท่ากันทุกประการจึงเป็นไปไม่ได้ ทั้งในแง่ตรรกะฐานคิด และหลักการของทั้ง 2 ด้วยความแตกต่างและการมีจุดเน้นที่ต่างกันเช่นนี้นี่เอง เมื่อมีการนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในการบริหารและการปกครองในสังคมไทยในทุกๆ ด้าน จึงได้มีการกำหนดหลักการใหม่เพิ่มขึ้นมา หลักการนี้เรียกว่า “หลักคุณธรรม” อันเป็นการเปิดพื้นที่ให้คุณธรรมและจริยธรรมทางศาสนาโดยเฉพาะพระพุทธศาสนามีทศพิธราชธรรมเป็นต้น ได้เข้าไปเสริมฐานของระบบหรือโครงสร้างแบบธรรมาภิบาล เราอาจเรียกให้จำเพาะเจาะจงกว่านี้ว่า “ธรรมาภิบาลแบบไทย”ทำให้หลักธรรมาภิบาลนี้มีองค์ประกอบทั้งที่เป็นเชิงระบบและเชิงคุณธรรม ซึ่งแนวคิดแบบนี้สอดคล้องกับ “ทฤษฎีจริยศาสตร์องค์รวม” ที่ให้ความสำคัญทั้ง 2 ส่วนรวมกัน คือ คุณธรรมของคนดีและระบบหรือกฎที่ดี
Web link อำงอิงการดำเนินงาน https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/download/151335/125540/
SDG goal ที่เกี่ยวข้อง SDG 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

ปีงบประมาณ 2563

ชื่องานวิจัย โครงการติดตามประเมินผลการจัดตั้งบ้านกึ่งวิถี กาแลตาแป
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ
วัตถุประสงค์ 1. เพื่อติดตามประเมินผลการจัดตั้งบ้านกึ่งวิถี กาแลตาแป

2. เพื่อถอดบทเรียนการจัดตั้งกึ่งวิถีและแนวทางการขยายผลในพื้นที่อื่น ๆ

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา บ้านกึ่งวิถี กาแลตาแป จ. นราธิวาส
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม
หน่วยงานที่ร่วมมือ กระทรวงยุติธรรม
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ได้ข้อมูลการติดตามประเมินผลการจัดตั้งบ้านกึ่งวิถี

2. มีข้อเสนอแนะแนวทางต่อการนำไปสู่การจัดตั้งบ้านกึ่งวิถีโดยภาคเอกชนและสังคมในพื้นที่อื่น ๆ และทั่วประเทศต่อไป

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

SDG 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

Web link การดำเนินงาน (หากมี) https://www.moj.go.th/view/36311
ชื่องานวิจัย โครงการศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งกองทุนเพื่อสนับสนุนชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษ
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. สุณีย์ กัลป์ยะจิตร
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ การศึกษาความเป็นได้ในการจัดตั้งกองทุนเพื่อสนับสนุนชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและวัตถุประสงค์ของกองทุนเพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษ รวมทั้งการให้ความช่วยเหลือในเรือนจำ และศูนย์ฝึกอบรมเด็กและเยาวชนโดยนำเสนอ รูปแบบ แนวทางการจัดตั้งกองทุน การให้ความช่วยเหลือของกองทุน/การใช้จ่ายเงินทุน/เงือนไขของความช่วยเหลือในลักษณะต่าง ๆ รวมทั้งปัจจัยสู่ความสำเร็จ เพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษในประเทศไทย ตลอดจนแนวทาง วิธีการตรวจสอบกองทุน กระบวนการได้มาซึ่งเงินทุน ระบบการระดมเงินทุน และการนำเสนอแผนการดำเนินงาน (Roadmap) รูปแบบ แนวทางการจัดตั้งกองทุน โดยกำหนดเป็นแผนการดำเนินงานในระยะเร่งด่วนและระยะยาว ทั้งนี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) จากการค้นคว้าข้อมูลจากเอกสารวิชาการ ทบทวน วิเคราะห์ลักษณะหรือสถานการณ์ ปัญหา อุปสรรคและปัจจัยความสำเร็จของกองทุนช่วยเหลือด้านต่าง ๆ ที่มีการจัดตั้งในประเทศไทย แนวคิดการจัดตั้งกองทุนเพื่อสนับสนุนชีวิตหลังปล่อยของผู้พ้นโทษในประเทศไทยและต่างประเทศ
วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษารูปแบบหรือแนวทางของกองทุนเพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษ รวมไปถึงปัญหา อุปสรรคและปัจจัยความสำเร็จของการจัดตั้งกองทุนในประเทศไทยและต่างประเทศ

2. เพื่อนำเสนอรูปแบบ แนวทางการจัดตั้งกองทุนและรูปแบบการให้ความช่วยเหลือของกองทุนเพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษในประเทศไทยที่เป็นระบบและครบวงจร

3. เพื่อนำเสนอแผนการดำเนินงาน (Roadmap) ในการจัดตั้งกองทุน การเข้าถึงแหล่งทุน และรูปแบบการให้ความช่วยเหลือของกองทุนในการสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษที่สามารถนำไปใช้ในการจัดตั้งกองทุนได้จริง โดยกำหนดเป็นแผนการดำเนินงานในระยะเร่งด่วนและระยะยาว

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) จำนวน 100 คน การสนทนากลุ่ม (Focus Group) จำนวน 54 คน รวมทั้งการสัมมนาเพื่อรับฟังความคิดเห็นและเผยแพร่ข้อเสนอรูปแบบ (Model) หรือแนวทางการจัดตั้งกองทุนให้ความช่วยเหลือหรือสนับสนุนชีวิตหลังปล่อยที่เหมาะสม จำนวน 2 ครั้ง
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม
หน่วยงานที่ร่วมมือ กรมราชทัณฑ์ กระทรวงยุติธรรม
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. รายงานผลศึกษารูปแบบและแนวทางการจัดตั้งกองทุนเพื่อสนับสนุนชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษ รวมไปถึงปัญหา อุปสรรคและปัจจัยความสำเร็จของการจัดตั้งกองทุนในประเทศไทยและต่างประเทศ

2. รูปแบบ แนวทางการจัดตั้งกองทุนและรูปแบบการให้ความช่วยเหลือของกองทุนเพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษในประเทศไทยที่เป็นระบบและครบวงจร

3. แผนการดำเนินการ (Roadmap) ในการจัดตั้งกองทุน การเข้าถึงแหล่งเงินทุนและรูปแบบการให้ความช่วยเหลือของกองทุนในการสนับสนุนคุณภาพชีวิตหลังปล่อยผู้พ้นโทษที่สามารถนำไปใช้ในการจัดตั้งกองทุนได้จริง โดยกำหนดเป็นแผนการดำเนินงานในระยะเร่งด่วนและระยะยาว

Web link อำงอิงการดำเนินงาน
การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

SDG 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

(อ่านเพิ่มเติม)

ชื่องานวิจัย โครงการศึกษามาตรการที่ส่งผลต่อการลดจำนวนผู้กระทำความผิดที่เข้าสู่การบังคับโทษจำคุกและประสิทธิภาพของมาตรการที่ใช้หันเหคดีออกจากกระบวนการยุติธรรมทางอาญา: กรณีศึกษากระบวนการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด
ชื่อผู้วิจัย รองศาสตราจารย์ ดร. ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด
คณะ/สาขาวิชา ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ที่มาและความสำคัญ
วัตถุประสงค์ 1. ศึกษา วิเคราะห์ สภาพปัญหา อุปสรรค รวมถึงการติดตามและประเมินผลในการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแบบสมัครใจตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 พระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 ประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 108/2557 และแบบบังคับบำบัดตามพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ.2545

2. ศึกษาเปรียบเทียบแนวทางการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดในปัจจุบัน (แบบสมัครใจตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 พระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 ประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 108/2557 และแบบบังคับบำบัดตามพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ. 2545) กับแนวทางการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดในร่างกฎหมายยาเสพติด

3. ศึกษาการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดของต่างประเทศที่ประสบผลสำเร็จ (Best Practice) อย่างน้อย 3 ประเทศ และปัจจัยความสำเร็จในการดำเนินการเพื่อเป็นแนวทางในการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดของประเทศไทย

4. เพื่อนำเสนอผลการศึกษาเกี่ยวกับการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแบบสมัครใจ และแบบบังคับบำบัด รวมถึงข้อเสนอการปรับปรุงกระบวนการการบำบัดฟื้นฟูแบบครบวงจร ทั้งพฤติกรรม วิธีคิด และแนวทางในการดำเนินชีวิตของผู้ติดยาเสพติด การปรับปรุงโครงสร้าง บูรณาการระบบการดำเนินงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ขอบเขตพื้นที่การศึกษา ประเทศไทย
แหล่งทุนสนับสนุน สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม
หน่วยงานที่ร่วมมือ สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม
ระดับความร่วมมือ ระดับชาติ
ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์ 1. ผลการศึกษา วิเคราะห์ สภาพปัญหา อุปสรรค รวมถึงการติดตามและประเมินผลในการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแบบสมัครใจตามพระราชบัญญัติบยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 พระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 ประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 108/2557 ร่างกฎหมายยาเสพติด และแบบบังคับบำบัดตามพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ. 2545

2. ผลการศึกษาเปรียบเทียบแนวทางการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแบบสมัครใจในปัจจุบัน (แบบสมัครใจตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 พระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 ประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 108/2557 และแบบบังคับบำบัดตามพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ.2545) กับแนวทางการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดในร่างกฎหมายยาเสพติด

3. ผลการศึกษาการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดของต่างประเทศที่ประสบผลสำเร็จ (Best Ptractice) อย่างน้อย 3 ประเทศ และแนวทางในการนำมาปรับใช้กับการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดของประเทศไทย

4. ผลการศึกษาเกี่ยวกับการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแบบสมัครใจ และแบบบังคับบำบัดรวมถึงข้อเสนอกาปรับปรุงกระบวนการบำบัดฟื้นฟูแบบครบวงจร ทั้งพฤติกรรม วิธีคิด และแนวทางในการดำเนินชีวิตของผู้ติดยาเสพติด การปรับปรุงโครงสร้าง บูรณาการระบบการดำเนินงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อทำให้มีระบบการบำบัดฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดมีประสิทธิภาพ อันจะนำไปสู่การเบี่ยงเบน หรือหันเหคนออกจากกระบวนการยุติธรรมกระแสหลักสู่กระบวนการยุติธรรมทางเลือก ซึ่งจะส่งผลให้จำนวนผู้ต้องขังในเรือนจำลดลงในที่สุด

การตอบโจทย์เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (17 SDGs) SDG 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก
Web link การดำเนินงาน (หากมี) https://ncmc.moph.go.th/home/index/detail/29883

กิจกรรมส่งเสริมการสร้างกลุ่มวิจัยและความร่วมมือร่วมกับหน่วยงานภายนอก (Collaborative
innovation network) ครั้งที่ 3 การศึกษาดูงานด้าน Cyber Security ณ กรมสอบสวนคดีพิเศษ

          คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จัดกิจกรรมส่งเสริมการสร้างกลุ่มวิจัยและความร่วมมือร่วมกับหน่วยงานภายนอก (Collaborative innovation network) ครั้งที่ 3 การศึกษาดูงานด้าน Cyber Security ณ กรมสอบสวนคดีพิเศษ ในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 เพื่อเป็นการสนับสนุนและส่งเสริมนักวิจัยรุ่นใหม่ให้สามารถสร้างโจทย์วิจัยที่เป็นประโยชน์ส่งผลต่อการสร้างสุขภาวะและความเป็นธรรมในสังคม ผลิตผลงานที่มีมาตรฐานสูง และมีการตีพิมพ์วารสารวิชาการในระดับนานาชาติ ตลอดจนกระตุ้นให้นักวิจัยมองเห็นแนวทางในการพัฒนานวัตกรรมและองค์ความรู้นำไปสู่การแก้ไขปัญหาของสังคม ด้วยการออกไปศึกษา ดูงาน หรือร่วมเสวนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับ หน่วยงาน/สถาบัน ด้านการวิจัยภายนอก ตลอดจนพบปะแหล่งทุนเพื่อเสริมสร้างทักษะและประสบการณ์ด้านการทำโครงการวิจัยและผลแพร่บทความทางวิชาการ โดยมีกลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ บุคลากรคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และบุคลากรคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล เข้าร่วมศึกษาดูงานและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ จำนวน 20 คน โดยการจัดกิจกรรมในครั้งนี้มีการพัฒนาความร่วมมือทางวิชาการในการผลิตผลงานทางวิชาการ ด้าน cyber security ร่วมกันระหว่างคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กับคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดลและกรมสอบสวนคดีพิเศษ นับว่าเป็นความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนข้อ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ข้อ 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

โครงการจัดประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 14
หัวข้อ iHumanities: เทคโนโลยี การแพทย์ และชีวิต

มนุษย์มีความสามารถในการสร้างสรรค์และปรับเปลี่ยนโลกวัตถุเพื่อตอบสนองเป้าหมายบางอย่างของตนเองมาตั้งแต่ยุคโบราณ ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาการสะสมความรู้ความเข้าใจทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ประกอบกับจินตนาการของมนุษย์ส่งผลให้เกิดการสร้างอุปกรณ์และสิ่งประดิษฐ์ที่มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น การนำไฟฟ้ามาใช้ในระบบการผลิตในช่วงศตวรรษที่ 19 กระทั่งแผ่ขยายไปสู่ชีวิตประจำวันส่งผลให้เกิดเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าจำนวนมาก ทำให้คุณภาพชีวิตและระบบเศรษฐกิจโดยรวมของมนุษย์เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วจวบจนปัจจุบัน

การพัฒนาเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีความซับซ้อนมากขึ้นดำเนินไปพร้อมกับการก่อตัวของแนวคิดเรื่องความไม่เป็นกลางของเทคโนโลยี (The Non-neutrality of Technology) ที่เห็นว่าเทคโนโลยีไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือเซื่อง ๆ ที่มนุษย์ใช้งาน แต่แฝงไว้ด้วยคุณค่าบางอย่าง (Value-Laden) ดังนั้น สังคม การเมือง วัฒนธรรม และระบบคิดของมนุษย์ล้วนแฝงอยู่ในทิศทางการพัฒนาของเทคโนโลยี มนุษย์ใช้อุปกรณ์เทคโนโลยีเพื่อประโยชน์บางประการในขณะเดียวกับที่เทคโนโลยีก็กำกับพฤติกรรมและวิธีมองโลกของมนุษย์ แนวคิดเช่นนี้ยิ่งดูจะเป็นจริงมากขึ้นหลังจากการปฏิวัติดิจิทัลในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ประกอบกับการคาดการณ์ว่าสังคมโลกในอนาคตอันใกล้มนุษย์จะใช้ชีวิตร่วมกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์อย่างแยกกันไม่ออกในระดับกว้างขวางและฝังลึก

ปัจจัยดังกล่าวส่งผลให้มนุษย์ต้องพึ่งมาเทคโนโลยีมากขึ้นเรื่อย ๆ เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงการดำรงอยู่ของมนุษย์ตั้งแต่ระดับรากฐานทั้งในแง่วิธีคิด การรับรู้ การมองโลก การเข้าใจสังคมและตนเอง ปัญญาประดิษฐ์ปฏิบัติการด้วยระบบการเรียนรู้ของเครื่อง (Machine Learning) และการเรียนรู้เชิงลึก (Deep Learning) ซึ่งถือเป็นระบบอัตโนมัติและตัดสินใจเองได้ผ่านการประมวลผลและเรียนรู้จากข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data) การเกิดขึ้นของเทคโนโลยีสมัยใหม่ดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อมนุษย์อย่างมหาศาลทั้งในแง่ที่เป็นประโยชน์และในแง่ที่เป็นโทษ

ในปัจจุบันเป็นที่ประจักษ์ชัดว่ามนุษย์ไม่สามารถพัฒนาและดำรงอยู่ได้โดยปราศจากเทคโนโลยี ในอันที่จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาขณะนี้ การจินตนาการถึงการดำรงอยู่โดยปราศจากเทคโนโลยีดูจะเป็นเรื่องยากยิ่ง คำถามสำคัญประการหนึ่งในสถานการณ์ดังกล่าวคือมนุษย์ที่มีชีวิตเลือดเนื้อนี้ควรจะทำความเข้าใจและอยู่ร่วมเทคโนโลยีอย่างไร ในเมื่อเทคโนโลยีสามารถส่งผลต่อชีวิตของมนุษย์ได้ตั้งแต่มิติที่ลึกเข้าไปภายในตัวตน เช่น สติ หรือการรับรู้โลก ไปจนกระทั่งมิติของร่างกายและจิตใจที่สัมพันธ์การแพทย์ การดูแลสุขภาพ และการสร้างเสริมสุขภาวะ ผลดังกล่าวมีต่อบุคคลทั้งหลายไม่ว่าจะที่อยู่ในครรภ์ไปจนกระทั่งวัยชรา ไม่ว่าจะเป็นบุคคลที่มีร่างกายปกติและบุคคลที่พิการ นอกจากนี้ เทคโนโลยียังมีบทบาทตั้งแต่โลกส่วนตัว อันเป็นโลกแห่งอารมณ์และสุนทรียภาพ ไปจนกระทั่งโลกทางสังคมวัฒนธรรมซึ่งมีลักษณะแห่งพหุวัฒนธรรม อีกทั้งยังส่งผลกระทบและมีความสัมพันธ์กับคุณค่า เช่น สิทธิมนุษยชน สันติภาพ และประชาธิปไตย

ผลกระทบจากเทคโนโลยีที่มีต่อชีวิตและสุขภาพมีได้ทั้งด้านบวกและลบ ผลกระทบเหล่านี้มิอาจเข้าใจได้จากมุมมองเชิงเทคนิคเพียงอย่างเดียว ในการนี้ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์จึงจัดเวทีประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 14 หัวข้อ iHumanities: เทคโนโลยี การแพทย์ และชีวิต ระหว่างวันที่ 8-9 กันยายน 2563 มีความมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการเรียนรู้และไตร่ตรองเกี่ยวกับผลกระทบดังกล่าวโดยอาศัยมุมมองจากสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ในบริบทของการปฏิสัมพันธ์ในหลากหลายรูปแบบกับวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ รวมถึงบริบทของสังคมที่ได้รับอิทธิพลและผลกระทบจากวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ เผยแพร่องค์ความรู้และนวัตกรรมและพื้นที่สำหรับการพบปะและสร้างเครือข่ายระหว่างคณาจารย์ นักวิจัย นักศึกษา นักวิชาการสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ด้วยกันเอง รวมถึงการสื่อสารและสร้างเครือข่ายกับนักวิชาการสาขาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์

การดำเนินงานเป็นรูปแบบเวทีอภิปรายสาธารณะและเวทีนำเสนอผลงานทางวิชาการ ผ่านรูปแบบ Online และ Onsite ณ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กิจกรรมหลักประกอบด้วยการปาฐกถา การเสวนากลุ่ม และการนำเสนอผลงาน เป็นต้น โครงการดังกล่าวช่วยสร้างความตระหนักถึงความซับซ้อนและกว้างขวางของผลกระทบจากปัญญาประดิษฐ์และเทคโนโลยีสมัยใหม่ รวมถึงจุดประกายความร่วมมือแบบสหสาขาวิชาระหว่างมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์กับวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและแพทย์ศาสตร์ต่อไป

กิจกรรมในวันที่ 8 กันยายน 2563 เวลา 08.30-09.00 น. เป็นพิธีเปิดงานโดยมีรองศาสตราจารย์ ดร. ศิริพร แย้มนิล รักษาการแทนรองคณบดี คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ เป็นผู้กล่าวรายงาน ศาสตราจารย์ นายแพทย์บรรจง มไหสวริยะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล กล่าวต้อนรับ และรองศาสตราจารย์ ดร. ณัฐมา พงศ์ไพโรจน์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม ด้านวิเทศสัมพันธ์ กล่าวเปิดงาน เวลา 08.30-10.30 น. จัดการปาฐกถา หัวข้อ Usage of Technology on Human Life and Society โดยมีผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. มรกต ไมยเออร์ สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชียมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจาก Prof. Dr. Ainin Binti Sulaiman, University of Malaya เป็นปาฐก เวลา 10.30-15.00 น. จัดเสวนากลุ่ม หัวข้อ “มนุษย์ การแพทย์และสุขภาพ: ประเด็นท้าทาย” แบ่งออกเป็น 4 ห้องการนำเสนอบทความ ได้แก่ ห้องที่ 1 เกมออนไลน์ สื่อสังคมและแอปพลิเคชั่น ห้องที่ 2 อัตลักษณ์ สังคมและวัฒนธรรม ห้องที่ 3 บทบาทรัฐและพลเมือง ห้องที่ 4 Learning Challenges from Experiences in Southeast Asia and Japan

กิจกรรมในวันที่ 9 กันยายน 2563 เวลา 09.00-10.00 น. จัดปาฐกถาใน หัวข้อ “การศึกษายุคดิจิทัล” โดยมีอาจารย์ ดร. ปกป้อง ส่องเมือง  ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจากรองศาสตราจารย์ ยืน ภู่วรวรรณ ที่ปรึกษาและผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นปาฐก เวลา 10.00-12.00 น. จัดเสวนาหัวข้อ “เทคโนโลยี ศิลปะและวัฒนธรรม ก้าวหน้าหรือถอยหลัง” โดยมี อาจารย์ ดร. วิกานดา พรหมขุนทอง สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ และได้รับเกียรติจากรองศาสตราจารย์ ดร. วรพันธ์ คู่สกุลนิรันดร์ คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล คุณอาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล มูลนิธิเพื่ออินเทอร์เน็ตและวัฒนธรรมพลเมือง และคุณธวัชชัย แสงธรรมชัย คณะทำงานโพธิเธียเตอร์ เป็นคณะปาฐก เวลา 10.00-15.00 น. จัดเสวนากลุ่ม หัวข้อ “มนุษย์ การแพทย์และสุขภาพ: ประเด็นท้าทาย” แบ่งออกเป็น 4 ห้องการนำเสนอบทความ ได้แก่ ห้องที่ 1 จริยธรรม ปัญญาประดิษฐ์ การดูแลชีวิต ห้องที่ 2 โควิด สื่อสังคม อุปลักษณ์การเยียวยา ห้องที่ 3 เพศสภาพ แพทย์สภาพ ประวัติศาสตร์ไทย ห้องที่ 4 พลเมือง การเรียนรู้ การบริหารการศึกษา เวลา 15.00-16.30 น. จัดเสวนา จำนวน 2 หัวข้อ ได้แก่ หัวข้อที่ 1 “เทคโนโลยีกับการส่งเสริมโอกาสและศักยภาพคนพิการ” โดยได้รับเกียรติจากคุณกฤษณะ ละไล ผู้สื่อข่าวและพิธีกรเนชั่นและไทยทีวีสีช่อง 3 นำการเสวนา  หัวข้อที่ 2 โรค-ศิลป์: ชีวิต เทคโนโลยี วัฒนธรรม และสุขภาพ โดยได้รับเกียรติจากนายแพทย์โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ ผู้อำนวยการศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร นำการเสวนา และมีผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. กนกวรรณ ธราวรรณ สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้ดำเนินรายการ จากนั้นกล่าวปิดงานโดยรองศาสตราจารย์ ดร. โธมัส กวาดามูช รักษาการแทนรองคณบดีฝ่ายวิจัยและวิชาการ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ในการจัดงานครั้งนี้ มีผู้เข้าร่วมจำนวน 300 คน และเกิดผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์เกิดความตระหนักรู้ถึงบทบาทและคุณูประการของสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในบริบทของวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ และในบริบทของสังคมที่ได้รับอิทธิพลและผลกระทบจากวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ กระตุ้นและส่งเสริมการศึกษาวิจัยด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในประเด็นที่สัมพันธ์กับวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ รวมถึงอิทธิพลและผลกระทบของวิชาการเหล่านี้ที่มีต่อสังคม และเกิดความร่วมมือระหว่างนักวิชาการในสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์กับนักวิชาการในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการแพทย์ นับว่าเป็นความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนข้อ 17 ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยได้รับความร่วมมือจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติวิธีศึกษา สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว คณะศิลปศาสตร์ วิทยาลัยการจัดการ สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน วิทยาลัยนานาชาติ สถาบันวิจัยประชากรและสังคม วิทยาลัยราชสุดา สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย และวิทยาลัยศาสนศึกษา ในการร่วมจัดงานประชุมวิชาการครั้งนี้ ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน อันเป็นการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ข้อ 4 การศึกษาที่เท่าเทียม ข้อ 3 มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี และข้อ 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก

Web Link: https://il.mahidol.ac.th/thrf14/

ปีงบประมาณ 2564

โครงการเสวนาวิชาการออนไลน์ Webinar

“Online Child Exploitation Amid Coronavirus Pandemic: What Do We Know?”

เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโคโรน่าไวรัส (COVID-19) ไปทั่วโลกตั้งแต่ในช่วงปี 2020 จนถึงปัจจุบัน ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกได้ดำเนินมาตรการและสนับสนุนให้ประชาชนทำกิจกรรมต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันผ่านอินเตอร์เน็ตให้มากที่สุด แทนการออกไปทำกิจกรรมเหล่านั้นในพื้นที่กายภาพ เพื่อเป็นการลดการแพร่ระบาดและลดความเสี่ยงของประชาชนที่จะติดเชื้อจากการระบาดดังกล่าว ด้วยเหตุนี้ประชาชนในทุกเพศทุกวัยหันมาพึ่งพาและใช้อินเตอร์มากขึ้น อย่างไรก็ตาม Interpol พบว่ามาตรการต่าง ๆ ที่รัฐบาลในหลายประเทศใช้ในการเพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโรค COVID-19 และการที่ผู้คนพึ่งพาการใช้อินเตอร์เน็ตมากขึ้น ทำให้รูปแบบของพฤติกรรมของการแสวงหาประโยชน์อันมิชอบจากเด็กบนพื้นที่ออนไลน์เปลี่ยนไป (Online Child Exploitation) ประเด็นนี้จึงเป็นประเด็นที่น่าสนใจว่า สถานการณ์การแสวงหาประโยชน์อันมิชอบจากเด็กบนพื้นที่ออนไลน์ ณ ปัจจุบันที่โลกอยู่ภายใต้การระบาดครั้งใหญ่ของโรค COVID-19 ในประเทศไทยและประเทศอื่น ๆ เป็นอย่างไรบ้าง

ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จึงจัดโครงการเสวนาวิชาการออนไลน์ Webinar “Online Child Exploitation Amid Coronavirus Pandemic: What Do We Know?”  ในวันพฤหัสบดีที่ 1 กรกฎาคม 2564 เวลา 13.00 – 14.30 น. ณ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นเวทีเสนอแนะแลกเปลี่ยน และเพื่อเผยแพร่ความรู้ในมุมมองเชิงวิชาการทั้งทางด้านกฎหมาย สังคมสุขภาพ และอาชญาวิทยา ในประเด็นการแสวงหาประโยชน์อันมิชอบจากเด็กบนพื้นที่ออนไลน์ในช่วงการระบาดของโรค COVID-19 เพื่อการประชาสัมพันธ์ รวมทั้งเพื่อร่วมกิจกรรมทางวิชาการกับนักวิชาการในต่างประเทศ

การจัดโครงการในครั้งนี้ มีนักวิชาการ และบุคคลทั่วไปที่สนใจเข้าร่วมโครงการเกิดการเสนอแนะ แลกเปลี่ยน และเกิดการเพิ่มพูนองค์ความรู้ในมุมมองเชิงวิชาการกับนักวิชาการจากต่างประเทศ ประเด็นการแสวงหาประโยชน์อันมิชอบจากเด็กบนพื้นที่ออนไลน์ในช่วงการระบาดของโรค COVID-19 เพื่อเป็นแนวทางลดปัญหาและพัฒนาสังคมต่อไป อีกทั้งเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ตลอดจนรับทราบและเข้าใจถึงแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน
ข้อ 16 สังคมสงบสุข ยุติธรรม ไม่แบ่งแยก (Peace Justice and Strong Instutions)
(อ่านเพิ่มเติม)

Web Link: http://sh.mahidol.ac.th/?p=9928

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2799083913688877/?d=n

https://www.facebook.com/1453826498214632/posts/2816280991969169/?d=n

2021-09-01T14:37:51+07:00
X